Sunday, June 29, 2008
Friday, June 22, 2007
เผื่อว่าวันพรุ่งนี้
my 1st time
อย่าไปเสียน้ำตา...

อย่าไปเสีย น้ำตา ให้เขา เลย จงปล่อย ให้นอง หัวใจ
อย่าไปเสีย น้ำตา และร้อง ไห้ ให้คนที่ ใจไม่จริง....
ถ้าหาก คุณเคย ช้ำใจ กับคน ใจร้าย สักคน
เขาปล่อย คุณไว้ ให้หมอง หม่น ให้ทน กับความ เฉยชา
ทุกสิ่ง ที่คุณ ให้ไป ไม่มี ความหมาย กลับมา
ที่สุด ก็เสีย แต่น้ำตา ที่คุณ ไม่เคย ให้ใคร
อย่าไปเสีย น้ำตา ให้เขา เลย จงปล่อย ให้นอง หัวใจ
อย่าไปเสีย น้ำตา และร้องไห้ ให้คนที่ ใจไม่จริง
ไม่มีหวัง ที่ มันจะเหมือน เก่า เหมือนวัน ที่เคย แอบอิง
อย่าไปเสีย น้ำตา ให้บาง สิ่ง ที่มัน ไม่กลับ คืน มา
เพราะเจ็บ มาจน ฉันจำ กลัวคุณ จะช้ำ หนักหนา
ไม่อยาก ให้ช้ำ ให้ไร้ ค่า ดั่งที่ใจ ฉันเคย
อย่าไปเสีย น้ำตา ให้เขา เลย เขาคง ไม่เคย เห็นใจ
ก็เพราะรัก ของคุณ นั้นมาก ไป สำหรับคน ใจไม่จริง
ไม่มีหวัง ที่ มันจะเหมือน เก่า เหมือนวัน ที่เคย แอบอิง
อย่าไปเสีย น้ำตา ให้บาง สิ่ง ที่มัน ไม่กลับ คืน มา
เสียดายแทน ที่มันริน มันไหล เพราะใจ มันเหนื่อย มันล้า
ไม่มีใคร ที่จะกลับ มาหา มารับรู้ ว่าเจ็บ เพียงไหน
อย่าไปเสีย น้ำตา ให้เขา เลย เขาคง ไม่เคย เห็นใจ
ก็เพราะรัก ของคุณ นั้นมาก ไป สำหรับคน ใจไม่จริง
ไม่มีหวัง ที่ มันจะเหมือน เก่า เหมือนวัน ที่เคย แอบอิง
อย่าไปเสีย น้ำตา ให้บาง สิ่ง ที่มัน ไม่กลับ คืน มา
ไม่มีหวัง ที่ มันจะเหมือน เก่า เหมือนวัน ที่เคย แอบอิง
อย่าไปเสีย น้ำตา ให้บาง สิ่ง ที่มัน ไม่กลับ คืน มา
Friday, May 25, 2007
เรื่องโกหก

อ่อนล้า

แต่เรื่องราวของฉันก็ยังเหมือนเคยทุก - ทุกอย่าง
เคยมีคนเดินเข้ามาคุย เคยมีคนสบตาทักทาย
แต่ไม่มีคนไหนที่คอยอยู่ข้างเคียง
ในวันที่ฉันเหงาใจ ในวันที่ฉันท้อใจ
แค่มีใครสักคนอยู่ข้าง - ข้างฉัน
คนมันอ่อนล้า คนใจหวั่นไหว
อยากมีใครดูแลหัวใจในวันที่เหงา ในวันที่เศร้า
และคอยให้ความรัก ช่วยเป็นแรงกำลังให้หัวใจ
อีกนานสักเท่าไร หนึ่งคนที่หัวใจฉันรอ
ยังคงเจอเพียงภาพเดิม - เดิม
ในเวลาที่ฉันเสียใจก็ไม่เคยมีใครเข้ามากอดฉันเลย
ในวันที่ฉันเหงาใจ ในวันที่ฉันท้อใจแค่มีใครสักคนอยู่ข้าง - ข้างฉัน
คนมันอ่อนล้า คนใจหวั่นไหว
อยากมีใครดูแลหัวใจในวันที่เหงา ในวันที่เศร้า
และคอยให้ความรัก ช่วยเป็นแรงกำลังให้หัวใจ
อีกนานสักเท่าไร หนึ่งคนที่หัวใจตามหา
คนมันอ่อนล้า คนใจหวั่นไหว
อยากมีใครดูแลหัวใจในวันที่เหงา ในวันที่เศร้า
และคอยให้ความรัก ช่วยเป็นแรงกำลังให้หัวใจ
อีกนานสักเท่าไร หนึ่งคนที่หัวใจฉันรอ
Tuesday, May 22, 2007
แด่คนเคยรัก

Wednesday, May 16, 2007
เร็วไปมั้ย
เหมือนหัวใจเหนื่อยล้า กับการเหนี่ยวรั้งไว้
ฉันเฝ้ามองความรักของเรา เติบโตมาทุกวัน
แต่ไปไม่ไกล.........
เมื่อถึงวันหมดใจ ก็หมดเวลาของเรา
ปล่อยมือให้เธอไป เพราะใจหมดห่วง
ฉันก็ควรถอดใจ สุดทางที่จะเดินไม่มีเริ่มใหม่
ก็ทิ้งไว้แค่ร่องรอยว่าเคยได้รักกัน
แม้คืนวันเหล่านั้น จะทำให้เราสุขใจ
แม้น้ำตาจะไหล เมื่อใจยังนึกถึง
รักของเราห่างเหิน เกินกว่าจะเยียวยาให้คืน
กลับเป็นเหมือนเดิม ถึงเวลายอมรับและจากลากันด้วยดี
...เธอ ลืม ฉัน เร็ว เกิน ไป รึ ป่าว...
ลืมไปไม่รักกัน

รู้แล้วว่าเราเลิกกัน
รู้แล้วว่าเป็นเพียงเพื่อน
ฉันรู้และยังย้ำเตือนอยู่ในใจ
ไม่หวังจะให้เหมือนเดิม
ไม่คิดที่จะเริ่มใหม่
เพราะรู้ว่ามันสายไป ไม่มีทาง
ที่ยังค้างคือความรู้สึก
ที่มันลึกจนเกินจะเลือน
เพราะฉันมักจะเผลอใจและคิดไปจนเกินเพื่อน
คล้ายๆ ว่ายังเลอะเลือนอยู่ในฝัน
ข้อตกลงที่เรามีอยู่ ฉันก็รู้และยังเข้าใจ
แต่มันลืมไป แต่มันเผลอไป
ยั้งใจไว้ไม่ทัน
ลืมไปว่าไม่รักกัน
ไม่เหมือนวันที่ผ่านมา
ฉันรู้ในคำสัญญา
ฉันขอเพียงเวลาบ้าง
และแล้วมันค่อยจาง และจะหาย
..................................
อะไร หลายอย่าง บอกกับฉันว่า
...ฉันลืมเธอไม่ได้...
และ อะไรอีกหลายอย่าง กำลังบอกฉันว่า
...เค้าลืมฉันแล้ว...
รู้มั้ย มันไม่ได้ต่างอะไรเท่าไหร่
จากที่คิดไว้
ฉันเคยคิด และบอกตัวเองเสมอ
ว่าโชคดีแค่ไหน ที่เรารู้จักกัน
ในตอนนั้น ฉันคิดว่าเธอก็อาจจะรู้สึกเหมือนกัน
แต่ วันนี้ ฉันรู้แล้ว...
ฉันคนเดียว
...ที่ยังเหมือนเดิม...
Tuesday, May 15, 2007
ใส่ใจ...
หลายครั้งในใจส่วนลึกลึก อยากให้รู้ว่าตื้นตัน
เธอเคยว่ามันเล็กน้อย เพียงความห่วงใยให้กัน แค่เท่านั้นที่เธอมี
ถึงแม้แค่เพียงสิ่งเล็กน้อย แต่โปรดรู้ไว้ฉันชื่นใจ
ทุกครั้งที่เธอมีน้ำใจ อยากให้รู้ว่าตื้นตัน
ความดีที่เธอมีมา เป็นแรงส่งมาให้กัน ให้ฉันก้าวเดินไป
สิ่งเล็กน้อยที่เธอให้มาด้วยใจของเธอ นั่นแหละสำคัญ
สิ่งเล็กน้อยที่เธอให้มาด้วยความเข้าใจ นั่นคือสิ่งสำคัญ
เพราะฉันรับรู้ว่าเธอใส่ใจ
สิ่งเล็กน้อยที่เธอให้มาด้วยใจของเธอ นั่นแหละสำคัญ
สิ่งเล็กน้อยที่เธอให้มาด้วยความเข้าใจ นั่นคือสิ่งสำคัญ
เพราะฉันรับรู้ว่าเธอใส่ใจ
เพราะฉันรับรู้ว่าเธอใส่ใจ...
สิ่งที่หายไป
...สิ่งที่เคยมี
ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว
เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้
อยู่ดีรึป่าว
คิดถึงมากมาย
เมื่อไหร่จะกลับมาพบกันอีก
ถ้าฉันได้มีเธออีกครั้งโลกใบนี้คงน่าอยู่
..มากกว่าตอนนี้
ตอนนี้ฉันเศร้าเหลือเกิน
เศร้าเพราะเธอไม่อยู่แล้ว
ฉันนั่งนับ รอวันที่เธอจะกลับมา
ในทุกๆวัน ฉันยังรอเธออยู่นะ...
"...ความสุข..."
โปรดกลับมาหาฉันอีกครั้งเถอะ
Wednesday, May 02, 2007
หนังสือหนึ่งเล่ม

เหนื่อยมั้ย...เหนื่อยกับการวิ่งหา...
ไขว่ขว้าอะไรก็ไม่รู้...เพียงแค่หวังว่าได้มาแล้วคงมีความสุข...
ทั้งที่หลายต่อหลายครั้งลึกลงไปแล้วหัวใจมันบอกเราว่ากำลังเดินผิดทาง
แต่ด้วยเพราะความเคยชินกับเส้นทางนี้เสียแล้ว จึงคิดว่าเป็นทางที่
ปลอดภัย ที่สุด... เราจึงไม่พยายามที่จะหลุดออกจากมันเพราะ ความกลัว...
ที่จะเผชิญกับความไม่แน่นอน
...หัวใจมีปีก
กี่ครั้งที่ชีวิตของเราที่ถูกถามว่า แน่ใจหรือฦ
แล้วเราก็หยุด "ความเชื่อ" ของเราไว้ตรงนั้นโดยไม่ได้ทำอะไรกับมัน
กี่ครั้งที่เราทิ้งความฝันของเราไว้ข้างหลัง กี่ครั้งที่เรารู้ว่า เราทำได้ แต่เราไม่ได้ทำ...
...ความสุขที่ไม่ต้องซื้อ
เมื่อไม่ต้องพึ่งพาใครมาก..ก็ไมมีใครมีอำนาจ เหนือเรา... ไม่ต้องอดทน
อยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบ อีกทั้งเมื่อมีคนรอบตัวน้อยลง ชีวิตเราก็จะเกิดความสงบ
เมื่อเกิดความสงบ ก็เห็นตัวเองมากขึ้น เมื่อเห็นตัวเองมากขึ้นปัญญก็จะเกิด
เมื่อปัญญาเกิด ความสุขก็มาเยื่อน... ง่ายๆแค่นี้
คัดลอกมาจากหนังสือเข็มทิศหัวใจ ของศิริรัตน์ ณ พัทลุง
วันนี้พี่สาวที่แสนดี เอาหนังสือมาให้อ่านสองเล่ม อ่านแค่หลังปกก็รู้สึก โอ้โห เขียนดีจัง!! รึว่ามันจะโดนส่วนไหนของข้าพเจ้ารึป่าวก็ไม่รู้ 555 ตั้งหน้าตั้งตาอ่าน จนไม่ได้ทำงงทำงานเลย (อ่านแล้วมันวางไม่ลงนี่นา) ถ้าพี่สาวรู้ จะดีใจมั้ยเนี่ยที่เราตั้งใจอ่านขนาดนี้ อิอิ
ขอบคุณนะคะสำหรับหนังสือเล่มนี้ อ่านแล้วได้อะไรเยอะแยะเลย ตอนอ่านก็คิดได้หลายอย่าง แต่..อ่านจบแล้วไม่รู้จะทำได้รึป่าวอ่ะสิ ยังไงก็จะพยายามทำให้ได้ค่ะ สู้ๆๆ
...เพราะในหนังสือบอกว่า ไม่มีใครรัก...คนที่ไม่รักตัวเอง ต้องสู้เพื่อตัวเอง
Tuesday, May 01, 2007
อ่อนแอ...แต่ยิ้มให้กับความเสียใจ
อยู่ที่ การร้องไห้ กับ การไม่ร้องไห้ อย่างนั้นหรือ
ความรัก ต้องการทั้งการเหมือนและต่าง
เคยมีคนบอกว่า
"...แต่ต้องมีความเหมือนมากกว่าต่าง ถึงจะอยู่ร่วมกันได้"
บางที คนที่เข้มแข็งกว่า
...ก็อาจลืมไป
...ก็อาจไม่เข้าใจ
ว่าทำไมคนข้างๆ ถึงอ่อนแอ
คนเรา ต่อให้เก่งกับเรื่องอื่นแค่ไหน
แต่ก็ไร้ความสามารถ ที่จะทำให้คนตรงหน้ารู้สึกต่อเรื่องหนึ่งๆ เท่ากันกับเราได้
ที่พอจะสามารถ ก็มีเพียง...
การลองเปลี่ยนไปใส่รองเท้าของเค้า
สวมหมวกของเค้า
สวมแว่นของเค้า
แม้จะไม่ถนัด เท่ากับการใส่รองเท้า สวมหมวก ใส่แว่นของเราเอง
แต่ก็คงจะทำให้ ทำใจยอมรับจุดยืนของอีกคนได้มากขึ้น
หากบางครั้ง ฉันก็ไม่แข็งแรงมากพอที่จะทำในสิ่งเหล่านี้ตลอดเวลา
บางครั้ง "โรคความใจกว้างบกพร่อง" ของฉัน มันก็อาการกำเริบ
ในวันที่เธอเข้มแข็ง
และฉัน อ่อนแอ สับสน หาทางออกไม่เจอ
เธอคงไม่รู้ ว่าเหมือนมีก้อนหินหนักๆ ซ้อนทับถมอยู่ในหัวใจดวงนี้
...อยากทำอะไรมากกว่านี้ อยากทำได้มากกว่านี้
อยากทำให้ทุกอย่างมันดี ดีทั้งต่อฉัน และต่อเธอ - - ดีต่อเรา - -
แต่ฉัน ก็ทำได้แค่นี้
- - แค่ยืนก้มหน้าร้องไห้ มองปลายเท้าตัวเอง - -
แล้วเลือกที่จะอยู่คนเดียว ออกเดินทาง...บนเส้นทางที่มองไม่เห็นเธอชั่วคราว
ไม่ใช่ ไม่รัก
แต่ฉันจำเป็นต้องเรียกคุณค่าของตัวเองคืนมา
ที่ไม่สบตา ไม่ใช่ เกลียดชัง
แต่นาทีนี้ มีความปวดร้าวอยู่ในดวงตาฉันมากเกินไป
และคนคนนี้...ไม่อยากให้เธอเห็นมัน ...
ฉันไม่ได้แข็งแรง
ไม่ได้มั่นคง สักเท่าไหร่
แค่รู้ว่าบางทีแอบยิ้มตอนที่เสียใจ
เหมือนอะไรก็ง่ายขึ้นมา...
รับและให้
Friday, April 27, 2007
สิ่งกีดขวาง

ก็รู้ ฉันกลายเป็นเพียงใครบางคน ที่เป็นคนขวางทางเธอ
ความรัก เมื่อมันต้องเริ่มจืดจาง คนอย่างฉัน ก็คือส่วนเกิน
วันนี้ เหลือเพียงหนึ่งทางที่จะเดิน คือต้องเดินไปจากเธอ
*ไม่เป็นไร ฉันคงไม่เป็นไร เจ็บแค่ไหนที่สุดจะคุ้มกว่า
ในวันนี้ฉันขอเป็นคนบอกลา ดีกว่าเป็นคนที่กีดขวาง
**อยากบอกว่ารัก.. ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ฉัน.. จำต้องบอกลา
อยากบอกว่ารัก.. รักเธอเสมอ ก่อนจะเดิน.. ไปทั้งน้ำตา
จบกันเสียที รักอันยิ่งใหญ่ ไม่มีอีกแล้ว.. ฝันอันยาวไกล
ชีวิตฉันต้องเริ่มใหม่ กับการไม่มีเธอ
ก่อนนั้น เธอเคยมีค่าอย่างไร ในวันนี้ยังเป็นอย่างนั้น
จากนี้ แม้มันต้องทนทรมาน ฉันจะทนมันให้ไหว
(ซ้ำ *, **)
กับการไม่เหลือใคร แต่ก่อนจะจากไป จำไว้ฉันรักเธอ
คิดถึง นึกถึง เป็นห่วงเสมอ เพราะเธอคือสิ่งที่มีค่า

เราจะรู้ได้ว่า คนซักคนมีค่ามากแค่ไหน
วันนี้กับวันเก่า

วันนี้เจอกัน รู้สึกลำบากใจ ทั้งที่เมื่อก่อน สบายใจ
วันนี้มองหน้าแล้วเศร้าใจ ทั้งที่เมื่อก่อน สุขใจ
วันนี้เธอไม่ค่อยสนิทกับเราแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อน บอกว่าเราเป็นเพื่อนที่ดีของเธอ
วันนี้เธอไม่ค่อยเล่าอะไรให้ฟังแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อน เราสามารถคุยกันได้ทุกๆเรื่อง
วันนี้เราไม่แน่ใจแล้วว่าเธอจะใช่คนที่เราหวัง ทั้งที่เมื่อก่อน เราคิดเสมอว่า เธอคนนี้แหละ
วันนี้เราถอยออกห่างเธอแล้ว และออกห่างไปเรื่อยๆ ทั้งที่เมื่อก่อน ไม่ว่ายังไงก็จะเป็นฝ่ายเข้าหาเธอ
แต่ ทั้งวันนี้ และวันนั้น เราไม่เคย รักเธอน้อยลงเลย และยังหวังดีและเป็นห่วงเธอเสมอ
ความรู้สึกมันเป็นเรื่องในจิตใจ เธอคงไม่รู้หรอกนะว่า เราคิดยังไงกับเธอ ในวันนี้ และวันนั้น ความรู้สึกดีๆที่มีให้มันไม่เคยต่างไปจากเดิม แต่บางครั้งก็ขอยุติมันลงแค่นี้ ความรักมันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต ยังเหลืออะไรๆอีกมากมายให้ได้ค้นหา
บางครั้งถ้าเรามองแต่ต้นไม้เราก็จะมองไม่เห็นป่า
Tuesday, April 24, 2007
ใจนักเลง...
Sunday, April 22, 2007
Me Myself..(เรื่องย่อ)

Sunday, April 01, 2007
Sometime (Tuc k_k ui's Cycle)
บางครั้ง เราควรจะหยุดทำร้ายตัวเองได้แล้ว
บางครั้ง เราซึ่งเป็นคนที่รู้ดีที่สุด ก็ควรจะหาทางออกให้ตัวเอง ไม่ใช่อยู่แต่ในห่วงโซ่ อยู่อย่างนั้น
บางครั้ง เหตุการณ์เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา แต่เราก็ไม่เคยจำซักที
บางครั้ง เหตุการณ์รอบตัวก็น่าเบื่อเสียเหลือเกิน
บางครั้ง เราก็อยากไปให้พ้นๆ จากสภาพเดิมๆ
บางครั้ง อยาก...ฮึ่มมมมม
บางครั้ง สงสารตัวเอง
บางครั้ง สงสารคนอื่นที่มาดูแลเรา
บางครั้ง ก็เกือบจะทำได้
บางครั้ง เหนื่อยเหลือเกิน
บางครั้ง อยากอยู่เงียบๆคนเดียว
บางครั้ง อยากเมามาย แต่ร่างกายไม่ให้
บางครั้ง อยากไปโรง'บาล ไปตรวจสักที ว่าเราเป็นไรกันแน่
บางครั้ง อยากหยุดทุกสิ่งทุกอย่าง
บางครั้ง .
บางครั้ง ..
บางครั้ง ...
บางครั้ง เราก็เบื่อ จนเกินจะทน
บางครั้ง บอกกับตัวเองว่า ทนไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยย
.
..
...
....
.....
.......
.........แต่ ทุกครั้ง เราก็ทำตัวเหมือนเดิม
พระเจ้าทรงโปรด ห่วงโซ่ตั๊กกุ่ยได้ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้งแล้วววววววว เฮ่ยยยยยยยย
Thursday, March 29, 2007
ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผัน (Cross Road)

ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผันหนทางแห่งชีวิต แยกออกเป็นทาง แตกต่างกันไปหากยังสับสนอยู่ หากยังไม่เข้าใจตัวตนของตนเองก็คงรู้สึกอึดอัด ในหัวใจ
คนที่สับสน คงได้แต่ปล่อยเวลาล่วงเลยไปหายใจทิ้งไปกับ ท้องฟ้า แสงแดด สายลมบางคนก็คงพยายาม ค้นหาทางออกให้ตนเอง
อะไรที่คั่งค้างในจิตใจ สิ่งใดใด ที่ยังมองหาไม่เห็น
อย่าล้มและปิดกั้นตัวเองด้วยความผิดหวังอย่าให้หมอกเมฆ ควันไฟ ไหนบังตา
ครุ่นคิด และ ถามเสียงเรียกร้องในตัวเองให้ดีดีก่อนตัดสินใจทำสิ่งใดลงไป
คนเราทำอะไรย่อมมีเหตุผลเสมอแล้วแต่ว่าคนรอบข้างนั้น รับเหตุผลนั้น ๆ ได้หรือไม่ชีวิตจะเป็นสุขได้ ก็คือการเข้าใจ และ พอใจในสิ่งที่มีอยู่ เป็นอยู่ใครจะไปหยั่งรู้พรุ่งนี้จะเจอสิ่งใด
ถ้าตัดสินใจอะไรไปแล้ว ก็จงยอมรับในการตัดสินใจนั้นเพราะมันจะไม่มีวันย้อนเวลาไปแก้มันได้อีกเจ็บก็เจ็บเองแล้วทีนี้ โดนใคร ๆ สมน้ำหน้าก็อย่าไปโทษคนอื่นเสียมองกลับมาดู ... เพราะเราเป็นคนเลือกเอง
ค่ำคืนนี้ กับสายลมบางเบานี้ไม่รู้สึกหนาวร้อน รู้เพียงแต่ว่า คืนนี้ จิตใจมันอัดอั้น ตันตื้อยังไงบอกไม่ถูก
และ สมาชิกใหม่แห่งเส้นทางชีวิตทางนี้รักและห่วงใยที่สุด และ ขอบคุณ ที่ทำให้เจอกับวันที่ดีดีอีกครั้งต่อไปนี้จะไม่ทำร้ายตัวเอง
จะพยายามทำให้ ทุก ๆ ความห่วงใยไม่สูญค่า
ขอบคุณหลาย ๆ คนที่เข้ามาแล้วจากไปขอบคุณเวลาที่ช่วยให้เห็นสันดานดิบ ของมนุษย์หลาย ๆ คน
ขอบคุณเวลาที่ช่วยให้เรียนรู้ สิ่งต่าง ๆ ให้เติบโตขึ้น ด้วยความใส่ใจจากทุก ๆ คนรอบ ๆ ตัว
และ ให้เติบโตขึ้น กับความผิดหวัง ผิดพลาด ที่แก้ไขไม่ได้แต่ก็เป็นบทเรียนที่จะพยายามไม่ทำให้เกิดมันขึ้นมาอีก ...
Tears I cried
การเริ่มต้น มักทำให้ฉันรู้สึกถึง การจบสิ้นอยู่เสมอฉันยังเชื่ออยู่ ว่ายังมีความรักที่ไม่มีวันจากเราไปไหน อยู่ที่แห่งไหน สักแห่งไม่มีข้อคลางแคลงใจใดใด แม้วันเวลานั้นผ่านไป ความหมายของคำว่า "นิรันดร์" นั้นก็ยังคงอยู่
นับกี่หยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากใจฉัน ร่วงหล่นให้พื้นเปียกปอนกี่หยดน้ำตาของฉันที่ทำให้เธอไม่สบายใจ ที่ทำให้เธอกังวลในตัวฉันอยากจะทำทุก ๆ อย่างให้เธอมีความสุขฉันจะทำเพื่อเธอโดยไม่ข้อแม้ใดใด ฉันจะปกป้องรอยยิ้มที่สวยงามของเธอไว้
...
ถ้าเราต่างวาดฝันจากนี้ร่วมกัน เดินไปด้วยกันไม่ว่าจะแห่งหนใดหุบเหว หน้าผา จะสูงชันเพียงใด เราก็จะฝ่ามันไปด้วยกันไม่ว่าทางที่ก้าวเดิน จะมีฝนเปียกปอนแค่ไหนแม้เพียงร่มเล็ก ๆ คันเดียว ฉันก็จะพาเธอฝ่าออกไปขอเพียงแต่รอยยิ้มของเธอ บอกฉันสิว่า "พรุ่งนี้ท้องฟ้าจะสดใส"ฉันจะไม่ห่างจากไป จะไม่ทิ้งเธอไว้ให้เดียวดาย
น้ำตาของฉันที่ไหลรินลงสู่พื้น มันหมดไปแล้วเมื่อพบกับเธอเธอเปลี่ยนท้องฟ้าให้เป็นสีที่สดใส พร้อมไหมที่จะดำรงอยู่เพื่อกันและกันเริ่มต้นสร้างฝันไปด้วยกันจากนี้ ...
น้ำตาของฉันที่ไหลรินลงสู่พื้น มันหมดไปแล้วเมื่อพบกับเธอมันเหือดหายไป กลายเป็นสายลมอบอุ่น ที่โอบอุ้มเรารอบกายพร้อมไหมที่จะดำรงอยู่เพื่อกันและกันเธอทำให้ฉันได้รับรู้ ถึงสิ่งดีดี ที่ไม่เคยพบเจอ
เธอทำให้น้ำตาของฉันหายไปพาฉันออกไปยังท้องฟ้ากว้างใหญ่ให้ฉัน ได้รับรู้ความหมายแห่งการมีชีวิต ...รักเธอเหลือเกิน
เธอไม่เคยถามฉันว่า น้ำตาของฉัน ไหลออกมาด้วยเหตุผลใดเพียงแต่รอยยิ้มแสนอบอุ่นนั้น ทำให้น้ำตา และ ความเศร้าโศรกนี้จากไปขอบคุณที่ทำให้ฉันตื่น และ รับรู้อีกครั้งความหมายของชีวิตคือสิ่งใด และ จะดำรงอยู่เพื่อใคร ... ต่อไปจากนี้
แปลจาก :: เพลง Tears I Cried
Friday, March 02, 2007
Ask for
แต่เราก็รู้กันอยู่ หนทางที่ผ่านมายาวไกล
เธอเองก็มีทางใหม่ คงจะดีกว่าที่เคยเป็นอยู่นี้
ฉันเองจะอยู่ตรงนี้จะดีหรือลำบาก
เก็บเอาความผูกพันของเราทั้งสองคนไว้ในใจ
จะวันใดวันหนึ่ง ก็ต้องจบ
ถึงวันนี้ ฉันคิดว่าระหว่างเราไม่มีคนผิด
ถึงตรงนี้เธอเข้าใจบ้างหรือเปล่า
: มีคนเคยบอกไว้ว่า :
ความรัก ไม่ได้จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันเสมอไป
ต่อจากนี้ไปความห่วงใยจะส่งไปถึงเค้ามั้ย เค้าจะเข้าใจในสิ่งที่เราทำมั้ย ไม่อาจมีใครรับรู้
เพราะเราไม่สามารถกลับไปดูแลเค้าได้เหมือนเดิมอีกแล้ว เมื่อคำตอบต่างคนก็ต่างรู้อยู่ในใจ
จนกว่าความรู้สึกแห่งการเป็นของกันและกันนั้นจะเลือนลางหายไป
เหลือเพียงแต่ความผูกพันไว้ เป็นหมอกควันที่เลือนลางแต่แสนจะอบอุ่น
บางครั้ง เสียงแห่งการร่ำลา ก็ก้องกังวาลกว่าเสียงสรรพสิ่งใดใด
Monday, February 19, 2007
Broken

ฉันยังเก็บรูปของเธอไว้ ทุก ๆ ครั้งที่ได้เห็นมันทำให้นึกถึงวันที่ดีดี
เมื่อเธอจากฉันไป ...
มีอีกหลายอย่างที่ฉันต้องเรียนรู้ แต่ฉันไม่รู้จะฝ่าฟันไปเพื่อใครอีกแล้ว
และ ฉันไม่สามารถ ไม่อาจจะรับรู้ความเป็นจริงอีกต่อไป
มันช่างปวดร้าวเหลือเกิน กับความอ้างว้างเดียวดาย
Thursday, February 15, 2007
ซากคน

ฉันเคยรีบกลับจากทำงาน ทุก ๆ วัน เพื่อตระเตรียมทุก ๆ อย่างรอผู้หญิงคนหนึ่ง
ฉันจะทำอย่างไร กับอดีตในใจนี้
ตื่นมากับเตียงที่ว่างเปล่า
แปรงสีฟันของเธอ ตุ๊กตาของเธอ
รอยแผลที่บาดลึกลงไปทั้งหัวใจ
ยังฝันว่าเธออยู่ตรงนี้
ฉันมันตายไปแล้ว ไม่ใช่แล้วแม้ แต่ตัวของตัวเอง
ฉันยังติดอยู่กับอดีตนี้ ยังอยู่กับมันเรื่อย ๆ ไป
เมื่อไหร่...
เราไม่รักกันอีกแล้วใช่ไหม จบไปแล้วใช่ไหม
Wednesday, February 07, 2007
เพราะรักยังคงอยู่

มีประโยคหนึ่งในหนัง IL MARE
ที่น่าสนใจมาก ... เขาบอกทำนองว่า ...
ที่เราต้องเจ็บปวดกับความรักนะ
ไม่ใช่เพราะมันจากไปหรอก
... แต่เพราะมันยังคงอยู่ต่างหาก
ถ้าวันนี้คนสองคน ต่างหมดรักกันไป
คงไม่มีใครต้องเสียใจมากนัก
แต่กลับเป็นเพราะรักที่ยังอยู่ในใจคุณนั่นเอง
ที่ทำให้คุณปล่อยวางลงไม่ได้
ธรรมชาติของรัก มักไม่ให้โทษแก่ใคร
เพียงแต่อาจปรุงแต่งให้หัวใจพองฟูจนลืมนึกถึงความจริงที่ว่า
มีวันที่รักมา ก็อาจมีวันที่รักไปได้ ความรักเป็นสิ่งสวยงาม
หลายคนจึงอดหลงไหลได้ปลื้มกับมันไม่ได้ในยามที่มันอยู่
เรามักหลอกตัวเองว่า เพราะเรารักเขามาก
เขาคงเห็นความดีความตั้งใจของเรา
และรักเราตอบบ้าง ไม่มากก็น้อย
และเมื่อเขาตอบรับรักของเรา
ความฟูของหัวใจ มักทำให้เราก้าวล่วงไปถึงการรู้สึกยึดมั่น
ว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเรา
เป็นเหมือนทรัพย์สินส่วนตัวทางใจอย่างหนึ่ง
ที่จะต้องอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการ นานเท่าที่เราปรารถนา
ความรู้สึกอันนี้แหละ คือจุดเริ่มของความเจ็บปวดทั้งมวล
เพราะมันฝืนกฎธรรมชาติ
ไม่ได้บอกว่า ... รักต้องลงเอยด้วยความเศร้าเสมอไป
เพียงแต่ถ้าเขาจะอยู่ เขาจะไป
จะรักคุณมากขึ้น คงเดิม หรือหดน้อยถอยลง
ก็จะเป็นเพราะคนสองคน
ไม่ใช่ความต้องการของเราฝ่ายเดียว หรือเขาฝ่ายเดียว
ชีวิตเป็นเรื่องซับซ้อนเข้าใจยาก ... แต่ในความซับซ้อนนั้น
มันก็เรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึง
เพราะไม่ว่าสิ่งไหน เรื่องอะไรสารพัดสารพัน
ทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฎเดียวกัน
มันจะ เกิดขึ้น ... ตั้งอยู่ ... แปรสภาพ แล้วก็จบลง
รักที่สมหวังอยู่กันจนแก่เฒ่า ก็หนีไม่พ้นกฏข้อนี้
เพราะวันหนึ่ง ไม่เราก็เขาก็ต้องตายจากกัน
สิ่งสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่า ... วันนี้เขาอยู่หรือจากไป
สำคัญที่ว่า ... ช่วงที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกัน
ขอให้มีความทรงจำที่ดี ... ก็เพียงพอแล้ว
อย่างน้อย เราก็ยังมีอะไรดีดีให้นึกถึง
และยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้
ถึงวันนี้จะยังร้องไห้ ก็คงไม่กระไร เพราะชีวิตก็เป็นแบบนี้
มีวันที่เลวร้าย มีวันที่สวยงาม มีวันที่ว่างเปล่า
สุขก็อยู่กับเราไม่นาน ทุกข์ก็อยู่กับเราไม่นาน
สุขเคยแวะผ่านมาแล้วก็ไป
ทุกข์ก็เป็นเฉกเช่นกัน
ร้องไห้แล้วก็อย่าร้องเปล่า ๆ
มองให้เข้าใจสัจธรรมของชีวิตไปด้วย
ได้แต่อวยพรให้คุณเข้าใจชีวิตมากขึ้น
เติบโตขึ้น เข้มแข็งขึ้น แต่อย่าแข็งกร้าว
ขอให้อ่อนโยนแต่เข้มแข็ง
และขอให้วันใหม่ในชีวิตมาถึงในอรุณรุ่งของวันพรุ่งนี้
วันที่เราจะไม่ต้องร้องไห้อีกต่อไป
----------------------------------------
Tuesday, January 30, 2007
ไม่ว่าชีวิตของเธอเป็นแบบไหน/พาย

Thursday, January 18, 2007
คุณเสียน้ำตาเพื่อใคร..... คนรักหรือคนร้าย

หากแต่การจากลาของใครบางคนทำให้คุณอ่อนแอนั้น โปรดเข้าใจไหมเสียว่า คุณอ่อนแอตั้งแต่มีเขาเคียงข้างกายแล้ว แค่วันนี้คุณไม่มีใครให้พักพิง................ในเมื่อเขาทิ้งคุณไปแล้ว
ไม่แปลกหากน้ำตาที่ไหลริน ทำนบน้ำตาที่พังทลาย กับหัวใจที่สลายจนสิ้นไป เพราะใครบางคนที่ทิ้งเราไปในวันนี้
ทำให้คุณรู้สึกสูญสิ้นทุกอย่างไป เปนเพราะคุณได้นำทุกอย่างให้เขาไปต่างหากล่ะ ในตอนนี้คุณคงทำได้เพียงนั่งร้องไห้ จนคิดว่า น้ำตามีไม่เพียงพอให้ไหลรินจนหมดใจ
นอกจากน้ำตาที่มันจะกัดเซาะบาดแผลในใจของคุณให้ลุกลามแล้ว มันยังเป็น้ำกรดราดรดลงไปในใจคนรอบข้างที่รักคุณอีกด้วย ไม่ใช่เพียงคุณคนเดียวที่เสียใจและเจ็บปวด ยังมีอีกคนที่เจ็บปวดไปพร้อมกับคุณ
.......ลืมตาขึ้นสิ.......
คุณจะมองเห็น "คนที่รักคุณ" ที่ยืนเฝ้ามองคุณอยุ่ห่างๆอย่างห่วงใย นอกห้องออกไป นอกห้องที่คุณขังตัวเองไว้เนิ่นนาน
เขาพร้อมจะซับน้ำตาคุณทันทีที่คุณเอ่ยปาก คนที่ยอมรับการตัดสินใจของคุณอย่างเจ็บปวด
คนที่ใช้สองมือรองรับน้ำตาอย่างอาทร
และพร้อมใช้ไหล่กว้างซับผ่าน.......ให้ไหลลึกลงไปสู่หัวใจ
แต่ "คนที่ทำร้ายคุณ" กำลังปล่อยมือช้าๆ และก้าวออกห่างคุณอยู่เลยๆ คนที่กำลังก้าวข้ามน้ำตาคุณไปอย่างรังเกียจ
คนที่เห็นน้ำตาคุณเป็นเพียงหยาดน้ำ
คนที่ไม่รับรู้เสียงสะอื้นที่เธอร้ำไห้
ในขณะที่คนที่รักคุณจับมือคุณอย่างอ่อนโยน เข้าใจ และเจ็บปวดอยู่ข้างๆคุณ
คุณคงต้องเลือกแล้ว.....................
ระหว่าง หัวใจที่ยังมีอยู่ กับ หัวใจที่ไม่มีคุณ
kamm_sabb
ในค่ำคืนที่ “จำเป็น” ต้องอยู่คนเดียว... ...ทั้งๆ ที่ ก่อนหน้านี้..เธอบอกว่า ...จะมา...
“ฮึก...”
กึ่งขำ กึ่งสำลักน้ำตาตัวเอง…
...มือเริ่มเย็นจนชาอีกแล้ว . . .
ไปหา “เธอ” เมื่อวาน... พอไปถึง...
"บันไม่รักตั๊กแล้ว บันรัก..."
ความรู้สึกเหมือนโดนรถวิ่งชนบวกกับรถบรรทุกที่แล่นสวนมาอย่างจัง...
. . . มันก้องอยู่ในหัว ตลอดเวลา
................. จำไม่ได้ว่าตอนนั้น...
กลับมาหอได้อย่างไร
รู้สึกตัวอีกที ก็มายืนอยู่ที่หน้ามอ...
พร้อมกับเสื้อที่เปียกเหมือนอาบน้ำ …
ขี่รถ…กลับหอ เปลี่ยนเสื้อ...
แล้วก็ขี่รถออก จากหอ...ไปแปรงล้างขวด ออกแรงเดินด้วยร่ายกายที่อิดโรย และโทรมจนไม่น่าจะเรียกสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ว่า “มนุษย์”
...ความทุกข์ ก็ไม่ได้หายไป เพียงแต่ชิน...
ความสุข ก็ไม่มีเข้ามา เพียงแต่ ไม่ได้โหยหาอีกแล้ว…
ช่างเป็นคืนที่โหดร้าย... เจ็บ...แปร๊บขึ้นมาเหมือนโดนไฟช๊อตไล่ตั้งแต่แขนจนถึงในอก ...
ไม่สามารถเดินต่อไปได้ ...
พาร่างที่โดนคำสาป ไปนั่งอยู่ริมสระพระพิรุณ เหงื่อแตก ผุดขึ้นมาตามหน้า...ตามขมับ ความรู้สึกเย็น หนาว
ตั้งแต่ต้นคอไล่ขึ้นมาจนถึงระหว่างคิ้ว ...แต่...เหงื่อเราไหลออกมา ราวกับว่า ยิ่งเราฝืนไม่ร้องไห้มากเท่าไหร่…
...มันก็ยิ่งออกมาตามร่างกาย ...แทน สิ่งที่เรียกว่า “น้ำตา” วินาทีนั้น
รู้ซึ้งถึงความความรู้สึก ที่ว่า...."เหงื่อไหลในใจ" สภาวะที่หัวใจทำงานหนักจน....
...มือชาจนจับกุญแจที่ถือมาไม่อยู่ จนต้องปล่อยมันไป
เป็นคำสาปที่...เต็มใจรับมา เราต้องทนให้ได้...
ในหัวตอนนี้ นอกจากคำเดิมๆ ที่ก้องอยู่ ตั้งแต่อยู่บนรถจนถึงตอนนี้...
"บันไม่รักตั๊กแล้ว บันรัก..."
มันยังดังก้องอยู่อย่างนั้น …ทั้งๆ ที่รู้ว่า มัน “โกหก”
“เรา” รักกัน... แต่...”สิ่งแวดล้อม” กลับกลายเป็น “คำสาป” ที่ทำให้เรา...รักกัน...ไม่ได้ ง่ายๆ นัก
“เรา” ทั้งคู่ ต้องรอ... รอ..."เวลา" ที่จะทำให้เรา...ได้รักกัน...จริงๆ ซะที
"บันไม่รักตั๊กแล้ว บันรัก..." ความรู้สึกของเธอที่พูดมาด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดไปไม่น้อยกว่าความรู้สึกของคนที่ได้รับฟัง
เรารู้ว่า เค้า “ทรมาน...” และ “ปวดร้าว...”
กับคำๆ นั้นที่เค้ารีบพูดจนฟังแทบจะไม่เป็นประโยคพร้อมๆ กับน้ำตาและเสียงสะอื้นที่เราได้ยินผ่านมาทางโทรศัพท์ กับ “คำสาป” ที่เธอและเรารับรู้
เมื่อเริ่ม “รัก” กัน... จากคนสองคน...ที่ต่าง...ก็ “ไม่มีใคร” ...ได้มาเจอกัน ...ได้รักกัน...
แต่................................................................... กลับมา
...สู่ความคิดของตัวเองอีกครั้งด้วยความรู้สึกแน่นไปทั้งอก ด้วยอาการที่ขาดอากาศอย่างรุนแรง
ตอนนี้...อีกคำที่ต้องท่องไว้ เผื่อไม่ให้สติเราต้องเตลิดไปมากกว่านี้...
“ทนให้ได้...” “ต้องผ่านมันไปให้ได้...”
เราได้แต่กำมือที่ชานั้นไว้ ให้แน่น...ที่สุด ...
ได้เวลาหอปิด...ขี่รถกลับมาที่ห้องอีกครั้ง ด้วยสภาวะที่ไร้ตัวตน ... อดทน ไม่ร้องไห้ ...
อุตส่าห์หนีออกไปข้างนอกเผื่อทีว่า จะได้ไม่กล้า ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ...
ในวันที่ใครๆ ก็เริ่มที่จะมีความสุข ... วันที่ใครๆ ก็ต่างยินดี กับเทศกาลที่น่าจะ...มีความสุข...แบบนี้
จนกระทั่งสายตา กวาดไปมองจนถึงรูปเธอที่อยู่บนหัวเตียง...
ก้มหน้า...หลับตา สูดหายใจไปจนสุดความสามารถที่มี กลั้นทิ้งเอาไว้อย่างนั้น...
... “ช่างมัน…” “ไม่ไหวแล้ว...” ผ่อนลมหายใจออก พร้อมๆ ... ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก...
“จะเกิดอะไรขึ้น...ต่อจากนี้” “ไม่สนแล้ว....” สิ้นเสียงสุดท้าย... ทิ้งตัวลงอยู่หน้าประตู...
ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่า...ยกมือสองข้าง… ขึ้นมาปิดใบหน้า ...ปิดดวงตา ขึ้นมารองรับ...น้ำตา ที่ไหลออกมา...ไหลมา จนเต็มสองฝ่ามือนั้น...และไหลลงไปสู่พื้นห้อง...
ตั๊กจะยังคงรักบันเหมือนเดิมนะ ไม่ว่าความสุขของบันจะมีตั๊กอยู่หรือไม่ก็ตาม...
“เป็นคำสาปที่ตัวเราเอง ร่าย...ขึ้นมา...” “คำสาป” “...ที่ไม่มีทางแก้”
...คำสาปที่ “เรา” ต้องแกล้ง ทำเหมือน “ไม่รักกัน”
“คำสาป ที่จะยาวนานไปอีกเท่าไหร่ไม่รู้...”
เวลาที่...จะพรากชีวิตเราไปเมื่อไหร่ก็ได้”
“ถ้า...”
To becontinue…
........................................................................
ได้เกิดมารักเธอ ได้ทุ่มเททุกอย่าง.. หนึ่งชีวิตนี้ก็มีค่า..
this week...
“ใครเรียก?”
เช้าแล้ว...ต้องไปเรียนสินะ
...ตอนเที่ยง
“ตั๊ก”
“?”
“หิว...”
“หิวก็ไปกินข้าวป่ะ...”
หอบร่างตัวเองไปทานข้าว
5 นาทีต่อมา ไปอ้วกอยู่ชั้น 2 ของตึกที่คณะ
...ร่างกายมันไม่ยอมรับอาหาร
...เลิกเรียน
บิดมอไซค์ กลับหอ
แวะสนามหลวงและก็เซเว่นสักหน่อย
อาหารเรียงรายตามชั้นให้เลือกมากมาย
แต่...กลับไปสะดุดตากับ ของกินอีกอย่าง
“ฝรั่ง”
“เอาเถ้าแก่น้อยกับช็อกโกแลตด้วยละกัน”
ระหว่างที่ขี่รถก่อนถึงสามแยกจะเลี้ยวเข้าหอ
“ตั๊ก”
“?”
“ต้องกินข้าวบ้างนะ แค่นั้นเอาไม่อยู่หรอก”
“เออ...ให้ทำไงเล่า ลองอันนี้ดูก่อน มีสารอาหารจำเป็นพอเพียงกับร่างกายน่า”
“แกร๊ก!!”
เสียงประตูหอพัก ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ
หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน...ต้องกลับมาเจอกับมันอีกแล้ว
พยายามสูดหายใจลึกๆ เพื่อกลั้นสิ่งที่เรียกว่า “น้ำตา” เอาไว้...
เอาของไปเก็บบนโต๊ะ
...ไม่ลืมหยิบฝรั่งมากิน
ล้มตัวลงบนที่นอน พร้อมกับกัดฝรั่งมองเพดานไป ทีละคำ ทีละคำ...
ยิ่งกัด...ยิ่งคิดถึง
ยิ่งกลืน...ยิ่งทรมาน
หลับตาปล่อยให้ น้ำตา...มันไหล...ต่อไป อย่างช้าๆ ทรมาณ...แบบเงียบๆ
4 ชั่วโมงผ่านไป...ยังไม่หลับ
“ตั๊ก”
“?”
“ไรอีก”
“นอนได้แล้วนะ”
“พูดง่าย แต่ทำไม่ได้...”
“เป็นอย่างนี้ทำไม...”
“ไม่รู้ ไม่ได้อยากเป็น”
“แล้วเมื่อไหร่จะหาย?”
“รู้แล้วยังมาถาม...”
“นั้นไปพักเหอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนทำงานต้องพึ่งแกอีก...”
“อืม...ดูแลสุขภาพหน่อยล่ะ ไม่เคยได้เห็นตั๊กเป็นอย่างนี้เลยนะ
“อืม ขอบใจ แต่เห็นอย่างนี้มันคนละความรู้สึกกับเมื่อก่อนนะ”
“ยังไง?”
“มีความสุข...”
“กล้าพูด”
“เออ...”
เช้าอีกวัน....
“ตั๊ก!!”
“อือ รู้แล้วไปเรียนใช่ไหม?”
ลุกจากท่านั่งมาบิดแขน พร้อมกับดูสภาพตัวเองในกระจก
“...เป็นอย่างนี้ต่อไปสักอาทิตย์ จะโทรมเอานา”
“ไม่หรอก เดี๋ยวก็ฝืนๆ กินแต่ขนมก็ได้”
.....
7 วันต่อมา...
7 วัน... กับการอยู่เฉยๆ ไม่พยายามจะคิดถึงเรื่องที่มันทำให้ทนไม่ได้ขึ้นมา
แต่...ในแต่ละคืน...
คืนหน้าหนาวที่ยาวนานกว่าปกติ...
คืนหน้าหนาวที่เช้าช้ากว่าปกติ...
และ คืนหน้าหนาวที่ มืดไวกว่าปกติ...
แต่ละคืน...ที่ไม่สามารถหลับได้เลยสักครั้ง
อีกวันนึง...
“ตั๊ก”
“อือๆ ไปเรียนใช่ไหม”
“ได้นอนป่าวเนี่ย”
“แกก็รู้...อยู่ด้วยกัน”
“เฮ้ย เอ็งนั่งดูระเบียง ดูเพดานอย่างนี้มา ทุกคืนเลยนะ ไม่หลับๆ ไปบ้าง”
ลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจยาว กับการโดน “จิตใต้สำนึกตัวเอง” ด่าเอา
ลองเช็ค...สภาพร่างกายปกติ...จิตใจปกติ
...ในความรู้สึก “ของเราเอง”
แต่...ก็รู้ว่า ใน “ความเป็นจริง”
...มันใกล้น๊อคเต็มที
หยิบหมอนออกไปตากที่ระเบียง
...มีแนวโน้มว่าจะได้ซื้อหมอนใหม่ถ้ามันไม่เน่าไปซะก่อน
เดินไปห้องน้ำ
...อีกกิจกรรมหนึ่งที่ทำให้รู้ว่าตัวเอง “ยังมีชีวิต”
เปิดฟักบัว...น้ำหน้าหนาวกระทบกับใบหน้าและลำตัว
แต่ทว่า ความเย็นของน้ำไม่ได้น่ากลัวไปกว่าความเย็นในจิตใจตลอดคืนที่ผ่านมา...
ก้มหน้า ปล่อยให้น้ำจากฝักบัวชะล้างน้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อยๆ เมื่อจนต่อเหตุผลที่ว่า
...จะเป็นอย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่
ดังคำกล่าวของ นีตเช่ นักปราช ชาวเยอะรมัน ที่ว่า
“ร่างกายเป็นเพียงเครื่องเล่นของจิตใจ...”
จิตใจที่คิดฟุ้งซ่าน...
จิตใจที่ไม่สงบ...
จิตใจที่คิดไม่ตกว่า...คนนี้ที่เค้าจะรักเราจริงๆ ใช่ไหม
คนนี้...ที่แปรงสีฟันของเธอจะอยู่ข้างๆ แปรงสีฟันของฉันในทุกๆ เช้า
คนนี้...ที่จะเห็นตอนตื่นนอนในทุกๆ วัน
แต่...ทั้งๆ ที่รู้ว่า...
เธอก็รักเรา...มากขนาดไหน
...ทำเพื่อเรามากแค่ไหน
...คิดถึงเรามากกว่าใคร
...กับการอยู่คนเดียวโดยเฝ้าแต่คิดถึงคนๆ หนึ่ง โดยที่จิตใจไม่หนักแน่นพอ มันทรมานมากพอๆ กับอยู่ในห้องแคบๆเลยทีเดียว
“ตั๊ก”
มันมาอีกแระ
“ถามไรอย่างสิ”
“ว่ามา..”
“ถ้าสิ่งที่ทุ่มเทลงไปมันสูญเปล่าล่ะ เกิดวันหนึ่งเค้าไม่รักขึ้นมาล่ะ”
“เคยคิดเผื่อใจไว้หรือเปล่า”
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ
มีแต่เสียงฝักบัวที่เปิดทิ้งไว้รดหัวตัวเอง
“เปล่า”
“ไม่ได้เผื่ออะไรไว้สักอย่าง”
เพราะไม่ได้คิดจะเผื่อใจเอาไว้อยู่แล้ว
หลังจากคิดได้...
กับการต่อสู้กับคำถามต่างๆ ที่ฟุ้งซ่านไปได้เป็นเรื่องๆ ตลอดทั้งอาทิตย์
ร่างกายเริ่มกลับมารู้สึกถึงความเย็นของน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัว
...เริ่มกลับมารู้สึกมี “ชีวิต” ขึ้นอีกครั้ง
ปิดฝักบัว แต่งตัวออกจากห้อง
ระหว่างทางที่ขี่รถไป
“เฮ้ย..ยังอยู่ป่าว” ลองเรียกสิ่งที่เรียกว่าจิตใต้สำนึกดูก่อนบ้าง
“หือ..ทำไม”
“วันนี้...อยากกินอะไร”
...........................................................................................
เวลากับความห่างไกล...ใครๆ ก็ว่าเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับความรัก
แต่...สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ จิตใจของเราเองนั่นแหละ...
...ว่าจะหนักแน่นพอที่จะพร้อมยอมสูญเสียทุกอย่าง
...เพื่อแลกกับคำว่า “รัก”
...จากคนที่เราต้องการจริงๆ
Miss...
ห้องที่ตอนนี้ เหลือพื้นที่ใช้สอยน้อยลงไปเนื่องจากข้าวของเริ่มมากขึ้น
"ตัวเริ่มสั่น...ความรู้เย็นตั้งแต่ปลายนิ้วเริ่มไล่ขึ้นมาจนถึงหัวไหล่"
เธอ กลับไปแล้ว......แค่ 2 วันที่เธอมาอยู่...เวลาแห่งความสุขมักมีน้อยและผ่านไปเร็วเสมอ
กำมือ เพื่อให้มือที่เย็นและเริ่มจะชาได้มีเลือดไปหล่อเลี้ยงและอุ่นขึ้น
"ทำไม...ห้องมันถึงได้กว้างอย่างนี้"
...คิดในใจ"กว้างเกินไป..."
"เหงา..."ไปที่โต๊ะเพื่อวางกระเป๋า ถอดเสื้อและนาฬิกา พบโน๊ตที่เขียนบนกระดาษ 1 แผ่น ...อ่านยังไม่ทันจบ...น้ำตาเริ่มเอ่อ ปริมๆ ที่ขอบตาเงยหน้าขึ้นพร้อมกับสูดหายใจเข้าช้าๆ ลึกๆ หลายรอบ จนรู้สึกว่าหายสั่นแล้ว
...แต่ก็ต้องแลกกับการที่คอแห้งมาแทนที่บางสิ่งบางอย่างจะเอ่อล้นออกมา
ไม่อยู่ก็เหมือน...ยังอยู่" ความรู้สึกเย็นที่ฝ่ามือกลับมาเยือนอย่างรวดเร็ว...
ความรู้สึกทรมาณ จากการที่หายใจขาดช่วงเข้ามาแทนที่อย่างช้าๆ...
น้ำใสๆ หยดลงพื้น...จากหนึ่งเพิ่มเป็นสอง จากสองเพิ่มเป็นหก แล้วจากนั้นภาพที่พื้นที่มัวก็จนมองอะไรไม่เห็นอีกต่อไป...
นี่สินะ ความรู้สึกที่เรียกว่า"คิดถึง"ไม่รู้ว่ายืนก้มหน้า ปล่อยให้สิ่งที่เรียกว่า "น้ำตา" ไหลออกไปมากเท่าไหร่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด...
ไหลออกมาเรื่อยๆ ...เรื่อยๆ ...เท่าไหร่...ก็ยังไม่สามารถที่จะท่วมท้นความรู้สึกที่คิดถึงเธอคนนั้นไปได้ลมหายใจเริ่มขาดช่วง....
ถี่ขึ้นเรื่อยๆมือมากุมหน้าอก พยายามอ้าปากเพื่อเอาอากาศเข้าสู่ปอดให้ได้มากที่สุด เนื่องจากทางจมูกไม่สามารถให้อากาศเข้าออกได้อีกแล้วพยายาม...
กดความรู้สึกที่ท่วมท้นขึ้นมาให้ได้มากที่สุดแต่ยิ่งทำ...
ก็ดูเหมือนจะไปยุให้มันเตลิดไปมากกว่าเดิมพยุงร่างตัวเองมาที่เตียง...
มุมที่มักจะเห็นเธอนอนอยู่ตรงนั้นเสมอกลิ่นของเธอยังอยู่ยิ่งกระตุ้นให้น้ำตาเอ่อล้นทะลักออกมามากกว่าเดิม...
คว้าหมอนเข้ามากอด กดหน้าลงเพราะไม่รู้ว่าจะทนไม่ให้เสียงที่อัดอั้น เปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกที่มากมาย เล็ดรอดออกมาจากช่องลำคอได้...
ไหวรึเปล่าทรมาณกับความรู้สึกตัวเองไปได้สักพักน้ำตาแห่งความรู้สึกที่เรียกว่าคิดถึงได้ไหลออกมาอย่างเต็มที่หูอื้อขึ้นจนไม่ได้ยินเสียงรอบๆ ภายนอก กดหน้าลงหมอนแน่นขึ้นเรื่อยๆ...
ความเจ็บปวดเริ่มก่อตัวขึ้นภายในอกข้างซ้ายที่มีหัวใจดวงนั้นที่เป็นของเธอกำลังเต้นอยู่...
ทุรนทุราย...คงไม่มีคำไหนดีอธิบายได้ดีไปกว่าคำนี้...
"น่าจะกอดเธอให้มากกว่านี้"...
"น่าจะหอมให้มากกว่านี้"
"ไม่เคยรู้สึก...รักใคร...มากเท่านี้มาก่อน...
"เป็น...อยู่อย่างนั้นจน...เช้า
Past...
สิ้นเสียงเพลง มองออกไปนอกหน้าต่างหอพัก ได้เวลาไปเรียนแล้วเรา เหมือนเป็น “โรคจิต” ฟังเพลงไม่สมหวังทีไร นึกถึงเรื่องเก่าๆทุกที ชอบนึกว่าเค้าไม่รัก...ทุกทีแก้ไม่หาย...นิสัยติงต๊องแต่...ลึกๆ ก็ชอบนะ...ฟังไป เศร้าไป... อินอยู่บ่อยๆ...นึกว่าเป็นอย่างนั้นจริงๆ รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ บางครั้ง ก็...ปล่อยให้น้ำอุ่นๆ อาบแก้ม ผ่านคางและลงคอไป...ยิ่งเป็นคนเซ็นซิทีฟสูงบวกกับการเรียนที่หนักหนาสาหัส เลยกลายเป็นพวกคิดมาก เลย...ยิ่งอินกับเพลงที่เนื้อร้องและทำนองที่แต่งมาอย่างไพเราะได้ง่าย พอเพลงจบ......กลับมาดูชีวิตตัวเอง“เรายังรักกันนี่เน้อะ”
“มีความสุขมากๆ ที่มีคนให้รัก..."
...เหมือนกับว่า ยิ่งฟังเพลงอกหัก...ยิ่งรัก...เหมือนได้รับรู้อยู่ลึกๆ ว่า...ต้องให้ความสำคัญกับเธอมากๆไม่อยาก...ต้องสูญเสียเธอไปแล้ว...มารู้สึกที่หลังว่า
...คนที่เคยเดินอยู่ข้างๆ กัน คนที่ต้องคอยจูงมือเพราะเก้ๆกังๆ เวลาข้ามถนนเพื่อที่จะข้ามไปพร้อมๆกัน
...คนที่ต้องคอยให้เราเดินนำหน้า เพื่อเป็นหลักให้เกาะเวลา ลงบันไดชันๆ
...คนที่ชอบทำตัวเป็นของตัวเองมากที่สุดเวลาอยู่กับเรา
...คนที่ชอบเอาอะไรต่างๆนาๆ มาป้าย แล้วก็แอบชำเลืองมอง ว่าเรารู้รึป่าว แล้วก็ขำ สะใจเค้าล่ะ
...คนที่ชอบกินกะเทียมเป็นชีวิตจิตใจ เห็นหน้าร้านขาหมูไม่ได้ ถึงไม่อยากกินขาหมู ฉันก็อยากกินกระเที่ยมนี่!!
...คนที่เวลาเราเจอไรขำๆบนรถ แค่หันมามองหน้า ก็เป็นอันรู้กัน
...คนที่แปรงสีฟันอยู่ข้างๆ กัน ที่ยิ่งดึก ก็ยิ่งเลี่ยงไม่ยอมแปรงฟันโดยการแกล้งทำหน้าง่วงนอน
...คนที่อยากเห็นหน้าคนแรก ตอนตื่นเช้ามาทุกวัน เห็นเค้านอนอยู่ข้างเราเสมอ
...คนที่...เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเราตอนนี้ เราไม่อยากมารู้สึกทีหลังว่า สิ่ง "ธรรมดา" เหล่านี้...มัน เพิ่ง จะ มา “สำคัญ” ในตอนที่เธอไม่อยู่กับเราแล้ว
...เลย...เหมือนกับว่า...อยากจะรักเค้าให้มากขึ้นทุกๆ วันให้มาก...กว่าที่เคยรักใครหรือผู้หญิงคนไหน...ที่เคยรักมา
...ติ้ด ติ้ดๆ เฮ่ย แปดโมงแล้ว ได้เวลาเรียน วันนี้วันศุกร์แล้ว เย้ๆ เย็นนี้เราก็จะได้เจอกันแล้วสินะ หยุดตั้งสองวัน
...แต่แค่นั้นแหละ...ก็เป็น “พลังชีวิต” ทั้งหมดของเราที่จะได้ใช้ ดำเนินชีวิต ต่อไปได้...ในทุกๆ วันต่อไป
Thursday, January 11, 2007
เวลา

ความสุขและความทุกข์ก็เหมือนด้านทั้งสองของเหรียญที่พลิกกลับไปกลับมาได้ตลอดเวลา
ชีวิตในบางความหมายก็ดูคล้ายๆการลงเดิมพัน ฟังเหมือนน่ากลัวแต่ก็น่าเย้ายวนเช่นกันในบางที
แต่ถ้ามีเวลาทั้งหมดในโลกนี้... หรือแม้กระทั่งครึ่งนึงของทั้งหมดนั้นก็คงจะดี
หรือกระทั่งเศษเสี้ยวนาทีที่มีค่า... ก็น่าพอใจ
ถึงแม้จริงๆแล้ว กับใครบางคนนั้นต่อให้อยู่ด้วยทั้งชีวิตก็ยังดูสั้นเกินไปเลย ก็ตาม…
Wednesday, December 20, 2006
You're not wrong to love him or her.
และเขาเองก็คงไม่ผิดที่ไม่ได้รักคุณ And, it’s not also his wrong, if he doesn't love you back.
ในทางตรงข้าม คุณไม่ผิดที่ไม่ได้รักเขาคนนั้น By the way, you're not wrong if you don't love him.
และเขาก็ไม่ผิดที่มารักคุณเช่นกัน And not his wrong if he loves you.
การห้ามใจไม่ให้รักนั้นยากนัก Forbid heart from falling in love is hard to do.
แต่คงเทียบไม่ได้กับการห้ามใจให้ลืมรักเพราะย่อมยากกว่า But... It's not comparable with Forbid heart to forget love, because it's so hard to do.
คุณอาจทำได้เมื่อมีใครอีกคนก้าวเข้ามาในชีวิตคุณ You might be able to forget him when someone new enters to your life.
แต่มันคงไม่ง่าย ถ้าคุณต้องหักใจให้ลืมในขณะที่คุณอยู่คนเดียว But, it’s not easy. Provided that you have to forget him while you alone.
เขาว่าการชนะใจตัวเองนั้นอาจดีและมีค่าที่สุด Someone said “Maybe to be winning oneself is good and valuable."
แต่ในเรื่องความรัก การชนะใจคนที่เรารักนั้นอาจย่อมมีค่ากว่า In the way of Love, to be winning the one you love is more valuable...
แต่มันอาจมีค่ากว่านั้น . . . It can be immense wealth more than you know...
ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน Love is a relation of two people.
แต่อย่าลืมว่าบนโลกไม่ได้มีคนสองคนเท่านั้น Do not forget that this world have not only you and him.
อย่าโกรธเขาที่ต้องปฏิเสธรักจากคุณ Please do not angry him if he deny your love.
ด้วยเหตุผลว่าเราเข้ากันไม่ได้ Because of we can't match...
ด้วยเหตุผลว่าสังคมเราต่างกัน because of we have different social...
ด้วยเหตุผลว่าเขารักคนอื่นที่มีค่าพอกับคุณ because of he love the other as same as you...
วิทยาศาสตร์อาจต้องการเหตุผล Science needs reason
แต่เรื่องความรักย่อมไม่ต้องการเหตุผลใดใด Love needs nothing
คนดีอาจรักกับคนเลว Good person can love bad person
จงอย่าโทษเขาว่าเขารักคนผิด Don’t blame him that he loves wrong person…
จงอย่าโทษเขาว่าเขารักคนที่ไม่เอาไหน Don’t blame him that he loves the failure…
และจงอย่าโทษตัวเองว่าเรารักคนที่ไม่ดี Don’t blame yourself that why you love incorrect person…
จงเชื่อในสายตาของตัวเอง You must believe in your eyes
จงเชื่อประตูหัวใจอันมีค่าที่เลือกจะเปิดรับเขาคนนั้น You must believe when you open the door of your heart and welcome him in your mind…
แม้ใครจะพูดว่าคู่ของเราเป็นคนไม่ดี Although somebody tells you that your pair is bad man.
แต่ในแง่ของความรัก คุณทั้งสองเป็นคนดีของกันและกัน But in opinion of love. Both of you are good to each other.
เหตุผลทั้งหมดเพราะความรักแต่ละคนย่อมต่างกัน The reason is… because we have different love.
ไม่แปลกที่บางคู่อาจทะเลาะกันทั้งวัน Not strange if you see some of them have all day long with quarrel.
ไม่แปลกที่บางคู่อาจหวานให้แก่กันได้ทั้งวัน Not strange if you see some of them always sweet…
และไม่แปลกที่บางคู่ต่างเฉยชาต่อกัน And not strange if some of them are cold and distant to each other.
และก็คงไม่แปลกเลยที่บางคู่อาจต่างกันราวฟ้ากับดิน And it’s normal if you see some of them have too much different love, seeming the sky and the land.
อย่าไปคิดว่าทำไมคู่เราถึงไม่เหมือนคู่ของใครเขา Don’t be thinking why your love unlike the other
อย่าไปคิดว่าคู่เราแปลกหรือเปล่า Don’t be thinking if we have strange love.
อย่าไปสนใจว่าเราควรเปลี่ยนแปลงอะไรไหม Don’t care if you have to change anything.
ถ้าจะเปลี่ยน ขอให้เพื่อรัก มิใช่เพื่อเลิกรัก If you want to change something, Please do for “Love”, not for “Off”



