Thursday, January 18, 2007

this week...

“ตั๊ก!!”
“ใครเรียก?”

เช้าแล้ว...ต้องไปเรียนสินะ



...ตอนเที่ยง
“ตั๊ก”
“?”
“หิว...”
“หิวก็ไปกินข้าวป่ะ...”
หอบร่างตัวเองไปทานข้าว

5 นาทีต่อมา ไปอ้วกอยู่ชั้น 2 ของตึกที่คณะ
...ร่างกายมันไม่ยอมรับอาหาร


...เลิกเรียน
บิดมอไซค์ กลับหอ
แวะสนามหลวงและก็เซเว่นสักหน่อย
อาหารเรียงรายตามชั้นให้เลือกมากมาย
แต่...กลับไปสะดุดตากับ ของกินอีกอย่าง
“ฝรั่ง”
“เอาเถ้าแก่น้อยกับช็อกโกแลตด้วยละกัน”

ระหว่างที่ขี่รถก่อนถึงสามแยกจะเลี้ยวเข้าหอ

“ตั๊ก”
“?”
“ต้องกินข้าวบ้างนะ แค่นั้นเอาไม่อยู่หรอก”
“เออ...ให้ทำไงเล่า ลองอันนี้ดูก่อน มีสารอาหารจำเป็นพอเพียงกับร่างกายน่า”


“แกร๊ก!!”
เสียงประตูหอพัก ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ
หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน...ต้องกลับมาเจอกับมันอีกแล้ว
พยายามสูดหายใจลึกๆ เพื่อกลั้นสิ่งที่เรียกว่า “น้ำตา” เอาไว้...
เอาของไปเก็บบนโต๊ะ
...ไม่ลืมหยิบฝรั่งมากิน

ล้มตัวลงบนที่นอน พร้อมกับกัดฝรั่งมองเพดานไป ทีละคำ ทีละคำ...
ยิ่งกัด...ยิ่งคิดถึง
ยิ่งกลืน...ยิ่งทรมาน

หลับตาปล่อยให้ น้ำตา...มันไหล...ต่อไป อย่างช้าๆ ทรมาณ...แบบเงียบๆ


4 ชั่วโมงผ่านไป...ยังไม่หลับ
“ตั๊ก”
“?”
“ไรอีก”
“นอนได้แล้วนะ”
“พูดง่าย แต่ทำไม่ได้...”


“เป็นอย่างนี้ทำไม...”
“ไม่รู้ ไม่ได้อยากเป็น”

“แล้วเมื่อไหร่จะหาย?”
“รู้แล้วยังมาถาม...”


“นั้นไปพักเหอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนทำงานต้องพึ่งแกอีก...”
“อืม...ดูแลสุขภาพหน่อยล่ะ ไม่เคยได้เห็นตั๊กเป็นอย่างนี้เลยนะ
“อืม ขอบใจ แต่เห็นอย่างนี้มันคนละความรู้สึกกับเมื่อก่อนนะ”
“ยังไง?”



“มีความสุข...”

“กล้าพูด”
“เออ...”


เช้าอีกวัน....
“ตั๊ก!!”
“อือ รู้แล้วไปเรียนใช่ไหม?”


ลุกจากท่านั่งมาบิดแขน พร้อมกับดูสภาพตัวเองในกระจก
“...เป็นอย่างนี้ต่อไปสักอาทิตย์ จะโทรมเอานา”
“ไม่หรอก เดี๋ยวก็ฝืนๆ กินแต่ขนมก็ได้”
.....




7 วันต่อมา...
7 วัน... กับการอยู่เฉยๆ ไม่พยายามจะคิดถึงเรื่องที่มันทำให้ทนไม่ได้ขึ้นมา
แต่...ในแต่ละคืน...
คืนหน้าหนาวที่ยาวนานกว่าปกติ...
คืนหน้าหนาวที่เช้าช้ากว่าปกติ...
และ คืนหน้าหนาวที่ มืดไวกว่าปกติ...

แต่ละคืน...ที่ไม่สามารถหลับได้เลยสักครั้ง


อีกวันนึง...


“ตั๊ก”
“อือๆ ไปเรียนใช่ไหม”

“ได้นอนป่าวเนี่ย”
“แกก็รู้...อยู่ด้วยกัน”

“เฮ้ย เอ็งนั่งดูระเบียง ดูเพดานอย่างนี้มา ทุกคืนเลยนะ ไม่หลับๆ ไปบ้าง”
ลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจยาว กับการโดน “จิตใต้สำนึกตัวเอง” ด่าเอา

ลองเช็ค...สภาพร่างกายปกติ...จิตใจปกติ
...ในความรู้สึก “ของเราเอง”

แต่...ก็รู้ว่า ใน “ความเป็นจริง”
...มันใกล้น๊อคเต็มที

หยิบหมอนออกไปตากที่ระเบียง
...มีแนวโน้มว่าจะได้ซื้อหมอนใหม่ถ้ามันไม่เน่าไปซะก่อน


เดินไปห้องน้ำ
...อีกกิจกรรมหนึ่งที่ทำให้รู้ว่าตัวเอง “ยังมีชีวิต”

เปิดฟักบัว...น้ำหน้าหนาวกระทบกับใบหน้าและลำตัว
แต่ทว่า ความเย็นของน้ำไม่ได้น่ากลัวไปกว่าความเย็นในจิตใจตลอดคืนที่ผ่านมา...


ก้มหน้า ปล่อยให้น้ำจากฝักบัวชะล้างน้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อยๆ เมื่อจนต่อเหตุผลที่ว่า
...จะเป็นอย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่

ดังคำกล่าวของ นีตเช่ นักปราช ชาวเยอะรมัน ที่ว่า
“ร่างกายเป็นเพียงเครื่องเล่นของจิตใจ...”

จิตใจที่คิดฟุ้งซ่าน...
จิตใจที่ไม่สงบ...
จิตใจที่คิดไม่ตกว่า...คนนี้ที่เค้าจะรักเราจริงๆ ใช่ไหม
คนนี้...ที่แปรงสีฟันของเธอจะอยู่ข้างๆ แปรงสีฟันของฉันในทุกๆ เช้า
คนนี้...ที่จะเห็นตอนตื่นนอนในทุกๆ วัน


แต่...ทั้งๆ ที่รู้ว่า...
เธอก็รักเรา...มากขนาดไหน
...ทำเพื่อเรามากแค่ไหน
...คิดถึงเรามากกว่าใคร

...กับการอยู่คนเดียวโดยเฝ้าแต่คิดถึงคนๆ หนึ่ง โดยที่จิตใจไม่หนักแน่นพอ มันทรมานมากพอๆ กับอยู่ในห้องแคบๆเลยทีเดียว


“ตั๊ก”
มันมาอีกแระ

“ถามไรอย่างสิ”
“ว่ามา..”

“ถ้าสิ่งที่ทุ่มเทลงไปมันสูญเปล่าล่ะ เกิดวันหนึ่งเค้าไม่รักขึ้นมาล่ะ”
“เคยคิดเผื่อใจไว้หรือเปล่า”

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ
มีแต่เสียงฝักบัวที่เปิดทิ้งไว้รดหัวตัวเอง



“เปล่า”
“ไม่ได้เผื่ออะไรไว้สักอย่าง”
เพราะไม่ได้คิดจะเผื่อใจเอาไว้อยู่แล้ว



หลังจากคิดได้...
กับการต่อสู้กับคำถามต่างๆ ที่ฟุ้งซ่านไปได้เป็นเรื่องๆ ตลอดทั้งอาทิตย์
ร่างกายเริ่มกลับมารู้สึกถึงความเย็นของน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัว

...เริ่มกลับมารู้สึกมี “ชีวิต” ขึ้นอีกครั้ง
ปิดฝักบัว แต่งตัวออกจากห้อง

ระหว่างทางที่ขี่รถไป
“เฮ้ย..ยังอยู่ป่าว” ลองเรียกสิ่งที่เรียกว่าจิตใต้สำนึกดูก่อนบ้าง
“หือ..ทำไม”


“วันนี้...อยากกินอะไร”










...........................................................................................

เวลากับความห่างไกล...ใครๆ ก็ว่าเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับความรัก
แต่...สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ จิตใจของเราเองนั่นแหละ...
...ว่าจะหนักแน่นพอที่จะพร้อมยอมสูญเสียทุกอย่าง
...เพื่อแลกกับคำว่า “รัก”
...จากคนที่เราต้องการจริงๆ

2 comments:

Anonymous said...

TUCK....

รู้มั้ย? ว่ารักคืออะไร....
มุกเองก็ไม่แน่ใจ ว่าสิ่งที่มุกรู้ สิ่งที่มุกเข้าใจและให้นิยามว่า "รัก" มัน ถูก+ใช่ แล้วหรือป่าว
แต่ที่แน่ๆ เลยนะ ถ้าเราคิดจะรักใครสักคน มันจะต้องเริ่มจากการที่เรารักตัวเองให้เป็นเสียก่อน ตั๊กน่ะ ต้องรักและดูแลตัวเองให้มากนะ อย่าโทษตัวเอง อย่าไปคิดอะไรให้มาก เพราะมันจะยิ่งทำร้ายตัวของตั๊กเอง

บล็อกของตั๊กอันนี้ มุกชอบที่สุดเลย เพราะเวลาที่อ่านมันทำให้มุกจินตนาการภาพที่ตั๊กเป็น ตั๊กทำ ...แม้มันจะดูเศร้ามากๆ หวังว่า ตั๊กคงไม่ทำตัวแบบที่เขียนนี้อีกนะ มันไม่ดีเลย เป็นห่วง
ดูแลสุขภาพให้ดี ๆ หม่ำข้าวเยอะๆ นะจ้ะ

เพื่อนลิง ....

Anonymous said...

^O^.// ความคิดแอม

การทำร้ายตัวเอง..ไม่ใช่ทางออกของปัญหา..และยิ่งเป็นการตอกย้ำในความรู้สึกนั้นๆ ของเราอีกด้วย
เหมือนเป็นการอยู่กับสิ่งเดิมๆ เหล่านั้น
ยิ่งทำให้เราตัดใจไม่ได้..............
รัก........มันมีทั้งคุณและโทษ .........อยู่ที่เรา...ว่าจะเลือกรักแบบไหน...

ตั้ก...ทำดีที่สุดแล้ว..มันไม่คุ้ม ถ้าเราเกิดเป็นอะไรไป......คนที่อยู่ข้างหลังเราล่ะ...??
คิดได้มั้ย


รักตัวเองบ้าง...และมากกว่าทุกรักที่มี

เพื่อนแอมจะคอยเป็นกำลังใจ+ ตัวตลกบ้าง ในเวลาที่ต้องการ 555+

รัก ห่วงใย ไม่ทอดทิ้ง.........