คุณไม่ผิดที่ไปรักเขาคนนั้น You're not wrong to love him.
และเขาเองก็คงไม่ผิดที่ไม่ได้รักคุณ And, it’s not also his wrong, if he doesn't love you back.
ในทางตรงข้าม คุณไม่ผิดที่ไม่ได้รักเขาคนนั้น By the way, you're not wrong if you don't love him.
และเขาก็ไม่ผิดที่มารักคุณเช่นกัน And not his wrong if he loves you.
การห้ามใจไม่ให้รักนั้นยากนัก Forbid heart from falling in love is hard to do.
แต่คงเทียบไม่ได้กับการห้ามใจให้ลืมรักเพราะย่อมยากกว่า But... It's not comparable with Forbid heart to forget love, because it's so hard to do.
คุณอาจทำได้เมื่อมีใครอีกคนก้าวเข้ามาในชีวิตคุณ You might be able to forget him when someone new enters to your life.
แต่มันคงไม่ง่าย ถ้าคุณต้องหักใจให้ลืมในขณะที่คุณอยู่คนเดียว But, it’s not easy. Provided that you have to forget him while you alone.
เขาว่าการชนะใจตัวเองนั้นอาจดีและมีค่าที่สุด Someone said “Maybe to be winning oneself is good and valuable."
แต่ในเรื่องความรัก การชนะใจคนที่เรารักนั้นอาจย่อมมีค่ากว่า In the way of Love, to be winning the one you love is more valuable...
แต่มันอาจมีค่ากว่านั้น . . . It can be immense wealth more than you know...
ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน Love is a relation of two people.
แต่อย่าลืมว่าบนโลกไม่ได้มีคนสองคนเท่านั้น Do not forget that this world have not only you and him.
อย่าโกรธเขาที่ต้องปฏิเสธรักจากคุณ Please do not angry him if he deny your love.
ด้วยเหตุผลว่าเราเข้ากันไม่ได้ Because of we can't match...
ด้วยเหตุผลว่าสังคมเราต่างกัน because of we have different social...
ด้วยเหตุผลว่าเขารักคนอื่นที่มีค่าพอกับคุณ because of he love the other as same as you...
วิทยาศาสตร์อาจต้องการเหตุผล Science needs reason
แต่เรื่องความรักย่อมไม่ต้องการเหตุผลใดใด Love needs nothing
คนดีอาจรักกับคนเลว Good person can love bad person
จงอย่าโทษเขาว่าเขารักคนผิด Don’t blame him that he loves wrong person…
จงอย่าโทษเขาว่าเขารักคนที่ไม่เอาไหน Don’t blame him that he loves the failure…
และจงอย่าโทษตัวเองว่าเรารักคนที่ไม่ดี Don’t blame yourself that why you love incorrect person…
จงเชื่อในสายตาของตัวเอง You must believe in your eyes
จงเชื่อประตูหัวใจอันมีค่าที่เลือกจะเปิดรับเขาคนนั้น You must believe when you open the door of your heart and welcome him in your mind…
แม้ใครจะพูดว่าคู่ของเราเป็นคนไม่ดี Although somebody tells you that your pair is bad man.
แต่ในแง่ของความรัก คุณทั้งสองเป็นคนดีของกันและกัน But in opinion of love. Both of you are good to each other.
เหตุผลทั้งหมดเพราะความรักแต่ละคนย่อมต่างกัน The reason is… because we have different love.
ไม่แปลกที่บางคู่อาจทะเลาะกันทั้งวัน Not strange if you see some of them have all day long with quarrel.
ไม่แปลกที่บางคู่อาจหวานให้แก่กันได้ทั้งวัน Not strange if you see some of them always sweet…
และไม่แปลกที่บางคู่ต่างเฉยชาต่อกัน And not strange if some of them are cold and distant to each other.
และก็คงไม่แปลกเลยที่บางคู่อาจต่างกันราวฟ้ากับดิน And it’s normal if you see some of them have too much different love, seeming the sky and the land.
อย่าไปคิดว่าทำไมคู่เราถึงไม่เหมือนคู่ของใครเขา Don’t be thinking why your love unlike the other
อย่าไปคิดว่าคู่เราแปลกหรือเปล่า Don’t be thinking if we have strange love.
อย่าไปสนใจว่าเราควรเปลี่ยนแปลงอะไรไหม Don’t care if you have to change anything.
ถ้าจะเปลี่ยน ขอให้เพื่อรัก มิใช่เพื่อเลิกรัก If you want to change something, Please do for “Love”, not for “Off”
Wednesday, December 20, 2006
Tuesday, December 19, 2006
คติสอนใจจาก โน้ต อุดม
ความรู้มาก ๆ บางทีเหมือนกำแพงอิฐที่เรียงตัวสูง ความรู้สูง กำแพงสูง ความรู้รอบด้าน ก็เหมือนกำแพงสูงรอบตัว บางครั้งมันอาจทำให้มองออกไปไม่เห็นอะไร นอกจากอิฐที่ตนเองก่อขึ้นมา
กลิ่นของความรัก ก็เช่นเดียวกับห้องน้ำ เข้าไปแรก ๆ จะรู้สึกว่าได้กลิ่น อยู่ในนั้นนาน ๆ ไปจะเคยชิน จนลืมว่ามีกลิ่นนั้นอยู่ จนกว่าจะออกมาจากบริเวณนั้นและกลับเข้าไปใหม่
ถ้าเรารักใครสักคน เราควรเปิดโอกาสให้เขาได้ทำผิดหลาย ๆ ครั้ง เพราะเราเองก็ต้องการโอกาสอย่างนั้นเช่นกัน อย่าบอกเลยว่าเป็นคนดี ความหยิ่งยโส ก็มีอยู่ในคนถ่อมตัว ครูที่สอนนักเรียน ก็มีความโง่ ซ่อนอยู่ ความขลาดกลัว ก็มีอยู่ในนักมวยแชมป์โลก ความเบื่อหน่าย ก็มีอยู่ในพนักงานต้อนรับที่กระตือรือร้น ความเห็นแก่ตัว ก็มีอยู่ภายในใจของนักสังคมสงเคราะห์ มันอยู่คู่กัน รอวันปรากฏตัวออกมา
ถ้าสันดานห่วย ๆ มันเป็นกระดาษ เรามีแค่หินทับกระดาษคนละก้อน ลมกิเลสพัดมา ก็ขึ้นกับว่าก้อนหินของใครก้อนใหญ่พอที่ทับมันไว้ ไม่ให้ปลิวเพ่นพ่านเท่านั้นเอง . . .
กลิ่นของความรัก ก็เช่นเดียวกับห้องน้ำ เข้าไปแรก ๆ จะรู้สึกว่าได้กลิ่น อยู่ในนั้นนาน ๆ ไปจะเคยชิน จนลืมว่ามีกลิ่นนั้นอยู่ จนกว่าจะออกมาจากบริเวณนั้นและกลับเข้าไปใหม่
ถ้าเรารักใครสักคน เราควรเปิดโอกาสให้เขาได้ทำผิดหลาย ๆ ครั้ง เพราะเราเองก็ต้องการโอกาสอย่างนั้นเช่นกัน อย่าบอกเลยว่าเป็นคนดี ความหยิ่งยโส ก็มีอยู่ในคนถ่อมตัว ครูที่สอนนักเรียน ก็มีความโง่ ซ่อนอยู่ ความขลาดกลัว ก็มีอยู่ในนักมวยแชมป์โลก ความเบื่อหน่าย ก็มีอยู่ในพนักงานต้อนรับที่กระตือรือร้น ความเห็นแก่ตัว ก็มีอยู่ภายในใจของนักสังคมสงเคราะห์ มันอยู่คู่กัน รอวันปรากฏตัวออกมา
ถ้าสันดานห่วย ๆ มันเป็นกระดาษ เรามีแค่หินทับกระดาษคนละก้อน ลมกิเลสพัดมา ก็ขึ้นกับว่าก้อนหินของใครก้อนใหญ่พอที่ทับมันไว้ ไม่ให้ปลิวเพ่นพ่านเท่านั้นเอง . . .
Friday, December 08, 2006
My Hope (i think it come true)
ที่ว่าง ของ กำลังใจ
เวลาที่เราได้รับรู้มาว่า…ใครคนนึงไม่สบายใจความรู้สึกที่ มันเกิดขึ้นมามีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น“เป็นห่วง” ซึ่งมันจะเกิดขึ้นโดยที่ เราไม่รู้ตัวเลยอยู่ๆมันก็วิ่งขึ้นมา ณ วินาทีที่เราได้รู้ว่าจิตใจเค้า ได้รับการกระทบกระเทือนอยากทำอะไรก็ได้ แค่ให้เค้ารู้สึกดีอยากทำอะไรก็ ได้ แค่ให้รู้ว่าเค้ายิ้มแล้วอยากทำอะไรก็ได้ ที่จะสามารถแบ่งเบาส่วนนั้น ออกมาได้บ้างอะไรก็ตามที่ คนคนนี้ จะสามารถทำเพื่อเธอได้รับรองเลยว่าจะ ไม่ลังเลที่จะทำ จะปฏิบัติฉันยินดีจะรับฟัง เพราะอย่างน้อยการที่เธอได้ ระบายให้ฉันฟังฉันก็ภูมิใจที่ได้เป็นผู้รับรู้ปัญหาแต่ไม่รู้หรอกว่าจะ ช่วยอะไรได้มั้ยอาจไม่มีคำปรึกษา อาจไม่มีความช่วยเหลือแต่สิ่งที่มีให้ คือกำลังใจ และรอยยิ้มเพราะฉันจะเป็นที่ว่างให้เธอได้นั่งลงพักผ่อนก่อน ที่เธอจะไปสู้กับปัญหานั้นอีกครั้ง ด้วยกำลังใจที่เข้มแข็งจะกุมมือเธอไว้ เสมอ แม้ว่าวันนึงเธอจะจากไปเพื่อมีความสุขกับใครสักคน...ที่เธอรอที่จะเจอ มาตลอดชีวิต
ระหว่างคนแปลกหน้ากับคนพิเศษ
ทำไมคนที่เรารักมากที่สุด..เรากลับเกรงใจ น้อยที่สุดเชื่อว่าหลายๆ คนคงเป็นกันเหมือนกันเรายอมอ่อนน้อมถ่อม ตน พูดเพราะเข้าใจอะไรง่ายๆ กับ "คนอื่น"แต่กับคนที่เรารัก..แน่ นอน..ว่าเราสามารถเป็นตัวของตัวเองได้มากที่สุดแต่บางครั้ง..เราก็เผลอ เมินเฉยกับอารมณ์ของเขาโดยเอาอารมณ์ของตัวเองเป็นที่ตั้งเราเกรงใจคน แปลกหน้า..ที่เขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับเราเลยแต่กับคนที่เขาแคร์เรา และเราแคร์เขามากๆ ..บางครั้งเราก็ทำอะไรโดยไม่เกรงใจเขาฉันไม่ได้พูด เฉพาะกับคนที่เป็นแฟนกันเท่านั้นนะ..ยังรวมถึงพ่อแม่เรา ด้วย.........เราทำดี..พูดดี..กับใครได้หลายคน..แต่กับคนที่เรา เรียกว่า "คนกันเอง"เรากลับไม่ค่อยได้ทำอะไรให้เขาปลื้มใจ..หรือ แคร์อารมณ์เขาเลยเหมือนอย่างบางคนระยะจีบกัน..เอาอกเอาใจสารพัดพอ เป็นแฟนกันแล้ว..ฝ่ายหญิงกลับรู้สึกว่าฝ่ายชาย "เอาใจ" น้อยลงแต่ "เอา แต่ใจ" ตัวเองมากขึ้นคำพูดหวานๆ บางคำ..ลาตายจากไปแม้เขาจะพูดว่า..อยู่กับเราเขาเป็นตัวของตัวเองมากที่สุดเพราะไว้ใจเราที่ สุด...........แต่ความรัก..นอกจากจะเป็นการถ่ายเทความเป็นตัว ของตัวเองแล้วก็น่าจะมีการถ่ายเทความอ่อนโยน..ความเอาใจใส่..และ ดูแลซึ่งกันและกันพ่วงไปด้วย..........ฉันอยากให้คนที่รักกัน..มอง อีกฝ่ายว่าเป็น "คนพิเศษ"เพราะน้อยคนนักที่จะเกิดมาให้เรารักได้อย่าง นี้สิ่งที่ปฏิบัติต่อกัน..ก็ควรจะมีความพิเศษ..เหนือคนอื่นพิเศษ ทั้งการให้และการรับ..เป็นความพิเศษที่ทำให้หัวใจทั้งสองฝ่ายอิ่มเอมแล้วลองตอบคำถามซิว่า..ระหว่างคนแปลกหน้ากับคนพิเศษ...เรามองหาใคร..?
บางสิ่งที่มองข้ามไป
คนบางคนที่เคยมองข้าม ไปโดยตลอดมาวันนึง...เมื่อเค้าต้องลาไกลเรากลับห่วงหาอาทรมากกว่าคนที่ อยู่ในสายตาเรามาโดยตลอดทั้งๆ ที่คนบางคนคอยเฝ้าห่วงใยเราดูแลและคิดถึง กันอยู่ทุกนาทีแต่ทำไมเราไม่รู้ตัวบ้างเลยนะ...ว่ามีเค้าที่รักกันกลับ มองเค้าเป็นแค่เพื่อนธรรมดาคนนึงเท่านั้นเองในเวลาที่เราเศร้าสุดๆ ก็ไม่มี ใครนอกจากเค้าที่มาอยู่เป็นเพื่อนกันเสมอ...ปลอบกันตลอดมามาวันนึง... วันที่เธออยากจะไปฉันเพิ่งได้รู้ว่าเธอรักกันหมดใจ...อยากให้ฉันเลิกให้ความ หวังกันอยากให้ฉันไล่เธอไปไกลๆ จากชีวิต....แต่ฉันทำไม่ได้....เพราะฉัน ก็รักเธอ....อยากจะบอกให้เธอรู้นะแต่ไม่กล้าพูดออกไปเพราะกลัวว่าการ กระทำบางอย่าง...ที่เคยทำให้เธอเสียใจมันจะกลับมาเจอกับตัวฉันเองฉันได้ แต่บอกกับเธอว่า....อย่าไปไหนเลยนะฉันต้องการเธอ...อยู่กับฉันนะ ฉันไม่มี ใครนอกจากเธอ....ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกตรงๆ ว่ารักกันมากแค่ไหนเพราะฉัน กลัว...กลัวว่าเธออาจจะหมดรักกันไป...เลิกรักกันแล้วถ้ารู้อย่างนั้นฉันคง เสียใจที่สุดมาวันนี้...ขอบใจที่เธอยังอยู่ด้วยกันถึงแม้จะไม่เคยบอกใคร ว่าเราเป็นคนรักกันแต่วันนี้ฉันกล้าบอกว่า " ฉั น รั ก เ ธ อ "
เ รื่ อ ง ข อ บ คุ ณ ที่ มี เ ธ อ ใ ห้ ฉั น รั ก . . .
ฉัน...เมื่อวาน...ไม่มีใครฉัน...วันนี้...มี เธอฉัน...พรุ่งนี้...ไม่สนใจว่าเป็นเช่นไร ขอเพียงได้รู้ว่ายังได้รัก เธออาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ...หรือพรหมลิขิตขีดเขียนที่ทำให้เธอ เดินผ่านเข้ามาในวงจรชีวิตของฉันเข้ามาทำให้ฉันได้รัก ได้คิดถึงเติม เต็มความว่างเปล่าในหัวใจให้คนเหงาๆได้รู้จักคำว่าผูกพันและเห็นความ จริงของโลกใบนี้ว่ายังมีอีกหลายสิ่งที่สวยงามทุกครั้งที่ลืมตาขึ้น ในยามเช้ากลัวว่าทุกสิ่งจะเป็นเพียงภาพลวงคล้ายจะเป็นฝัน...แต่กลับ สามารถจับต้องความรู้สึกล้ำลึกในหัวใจ...ไม่มีคำใดสามารถบรรยายมีความ แน่ใจว่าฉันช่างเป็นคนที่โชคดีที่มีคนดีดีเช่นเธอผ่านเข้ามาย่าง ก้าวต่อไป จะเหยียบบนถนนสายไหนไม่มีใครรู้แต่ฉันแน่ใจ...ขอเพียงมีมือ อบอุ่นของเธอกุมไว้ฉันก็คงมีกำลังที่จะฝ่าฟันกับทุกสิ่งที่ต้องเผชิญวันนี้ฉันอยากขอบคุณ...ขอบคุณที่เดินเข้ามาให้ฉันรัก...และรักฉันขอบคุณที่ทำให้ฉันรัก...และรักฉันขอบคุณที่สอนให้ฉันรัก...และรักฉันขอบ คุณที่มีเธอให้ฉันรัก...มากที่สุดเท่าที่หัวใจฉันจะรักได้
เวลาที่เราได้รับรู้มาว่า…ใครคนนึงไม่สบายใจความรู้สึกที่ มันเกิดขึ้นมามีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น“เป็นห่วง” ซึ่งมันจะเกิดขึ้นโดยที่ เราไม่รู้ตัวเลยอยู่ๆมันก็วิ่งขึ้นมา ณ วินาทีที่เราได้รู้ว่าจิตใจเค้า ได้รับการกระทบกระเทือนอยากทำอะไรก็ได้ แค่ให้เค้ารู้สึกดีอยากทำอะไรก็ ได้ แค่ให้รู้ว่าเค้ายิ้มแล้วอยากทำอะไรก็ได้ ที่จะสามารถแบ่งเบาส่วนนั้น ออกมาได้บ้างอะไรก็ตามที่ คนคนนี้ จะสามารถทำเพื่อเธอได้รับรองเลยว่าจะ ไม่ลังเลที่จะทำ จะปฏิบัติฉันยินดีจะรับฟัง เพราะอย่างน้อยการที่เธอได้ ระบายให้ฉันฟังฉันก็ภูมิใจที่ได้เป็นผู้รับรู้ปัญหาแต่ไม่รู้หรอกว่าจะ ช่วยอะไรได้มั้ยอาจไม่มีคำปรึกษา อาจไม่มีความช่วยเหลือแต่สิ่งที่มีให้ คือกำลังใจ และรอยยิ้มเพราะฉันจะเป็นที่ว่างให้เธอได้นั่งลงพักผ่อนก่อน ที่เธอจะไปสู้กับปัญหานั้นอีกครั้ง ด้วยกำลังใจที่เข้มแข็งจะกุมมือเธอไว้ เสมอ แม้ว่าวันนึงเธอจะจากไปเพื่อมีความสุขกับใครสักคน...ที่เธอรอที่จะเจอ มาตลอดชีวิต
ระหว่างคนแปลกหน้ากับคนพิเศษ
ทำไมคนที่เรารักมากที่สุด..เรากลับเกรงใจ น้อยที่สุดเชื่อว่าหลายๆ คนคงเป็นกันเหมือนกันเรายอมอ่อนน้อมถ่อม ตน พูดเพราะเข้าใจอะไรง่ายๆ กับ "คนอื่น"แต่กับคนที่เรารัก..แน่ นอน..ว่าเราสามารถเป็นตัวของตัวเองได้มากที่สุดแต่บางครั้ง..เราก็เผลอ เมินเฉยกับอารมณ์ของเขาโดยเอาอารมณ์ของตัวเองเป็นที่ตั้งเราเกรงใจคน แปลกหน้า..ที่เขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับเราเลยแต่กับคนที่เขาแคร์เรา และเราแคร์เขามากๆ ..บางครั้งเราก็ทำอะไรโดยไม่เกรงใจเขาฉันไม่ได้พูด เฉพาะกับคนที่เป็นแฟนกันเท่านั้นนะ..ยังรวมถึงพ่อแม่เรา ด้วย.........เราทำดี..พูดดี..กับใครได้หลายคน..แต่กับคนที่เรา เรียกว่า "คนกันเอง"เรากลับไม่ค่อยได้ทำอะไรให้เขาปลื้มใจ..หรือ แคร์อารมณ์เขาเลยเหมือนอย่างบางคนระยะจีบกัน..เอาอกเอาใจสารพัดพอ เป็นแฟนกันแล้ว..ฝ่ายหญิงกลับรู้สึกว่าฝ่ายชาย "เอาใจ" น้อยลงแต่ "เอา แต่ใจ" ตัวเองมากขึ้นคำพูดหวานๆ บางคำ..ลาตายจากไปแม้เขาจะพูดว่า..อยู่กับเราเขาเป็นตัวของตัวเองมากที่สุดเพราะไว้ใจเราที่ สุด...........แต่ความรัก..นอกจากจะเป็นการถ่ายเทความเป็นตัว ของตัวเองแล้วก็น่าจะมีการถ่ายเทความอ่อนโยน..ความเอาใจใส่..และ ดูแลซึ่งกันและกันพ่วงไปด้วย..........ฉันอยากให้คนที่รักกัน..มอง อีกฝ่ายว่าเป็น "คนพิเศษ"เพราะน้อยคนนักที่จะเกิดมาให้เรารักได้อย่าง นี้สิ่งที่ปฏิบัติต่อกัน..ก็ควรจะมีความพิเศษ..เหนือคนอื่นพิเศษ ทั้งการให้และการรับ..เป็นความพิเศษที่ทำให้หัวใจทั้งสองฝ่ายอิ่มเอมแล้วลองตอบคำถามซิว่า..ระหว่างคนแปลกหน้ากับคนพิเศษ...เรามองหาใคร..?
บางสิ่งที่มองข้ามไป
คนบางคนที่เคยมองข้าม ไปโดยตลอดมาวันนึง...เมื่อเค้าต้องลาไกลเรากลับห่วงหาอาทรมากกว่าคนที่ อยู่ในสายตาเรามาโดยตลอดทั้งๆ ที่คนบางคนคอยเฝ้าห่วงใยเราดูแลและคิดถึง กันอยู่ทุกนาทีแต่ทำไมเราไม่รู้ตัวบ้างเลยนะ...ว่ามีเค้าที่รักกันกลับ มองเค้าเป็นแค่เพื่อนธรรมดาคนนึงเท่านั้นเองในเวลาที่เราเศร้าสุดๆ ก็ไม่มี ใครนอกจากเค้าที่มาอยู่เป็นเพื่อนกันเสมอ...ปลอบกันตลอดมามาวันนึง... วันที่เธออยากจะไปฉันเพิ่งได้รู้ว่าเธอรักกันหมดใจ...อยากให้ฉันเลิกให้ความ หวังกันอยากให้ฉันไล่เธอไปไกลๆ จากชีวิต....แต่ฉันทำไม่ได้....เพราะฉัน ก็รักเธอ....อยากจะบอกให้เธอรู้นะแต่ไม่กล้าพูดออกไปเพราะกลัวว่าการ กระทำบางอย่าง...ที่เคยทำให้เธอเสียใจมันจะกลับมาเจอกับตัวฉันเองฉันได้ แต่บอกกับเธอว่า....อย่าไปไหนเลยนะฉันต้องการเธอ...อยู่กับฉันนะ ฉันไม่มี ใครนอกจากเธอ....ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกตรงๆ ว่ารักกันมากแค่ไหนเพราะฉัน กลัว...กลัวว่าเธออาจจะหมดรักกันไป...เลิกรักกันแล้วถ้ารู้อย่างนั้นฉันคง เสียใจที่สุดมาวันนี้...ขอบใจที่เธอยังอยู่ด้วยกันถึงแม้จะไม่เคยบอกใคร ว่าเราเป็นคนรักกันแต่วันนี้ฉันกล้าบอกว่า " ฉั น รั ก เ ธ อ "
เ รื่ อ ง ข อ บ คุ ณ ที่ มี เ ธ อ ใ ห้ ฉั น รั ก . . .
ฉัน...เมื่อวาน...ไม่มีใครฉัน...วันนี้...มี เธอฉัน...พรุ่งนี้...ไม่สนใจว่าเป็นเช่นไร ขอเพียงได้รู้ว่ายังได้รัก เธออาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ...หรือพรหมลิขิตขีดเขียนที่ทำให้เธอ เดินผ่านเข้ามาในวงจรชีวิตของฉันเข้ามาทำให้ฉันได้รัก ได้คิดถึงเติม เต็มความว่างเปล่าในหัวใจให้คนเหงาๆได้รู้จักคำว่าผูกพันและเห็นความ จริงของโลกใบนี้ว่ายังมีอีกหลายสิ่งที่สวยงามทุกครั้งที่ลืมตาขึ้น ในยามเช้ากลัวว่าทุกสิ่งจะเป็นเพียงภาพลวงคล้ายจะเป็นฝัน...แต่กลับ สามารถจับต้องความรู้สึกล้ำลึกในหัวใจ...ไม่มีคำใดสามารถบรรยายมีความ แน่ใจว่าฉันช่างเป็นคนที่โชคดีที่มีคนดีดีเช่นเธอผ่านเข้ามาย่าง ก้าวต่อไป จะเหยียบบนถนนสายไหนไม่มีใครรู้แต่ฉันแน่ใจ...ขอเพียงมีมือ อบอุ่นของเธอกุมไว้ฉันก็คงมีกำลังที่จะฝ่าฟันกับทุกสิ่งที่ต้องเผชิญวันนี้ฉันอยากขอบคุณ...ขอบคุณที่เดินเข้ามาให้ฉันรัก...และรักฉันขอบคุณที่ทำให้ฉันรัก...และรักฉันขอบคุณที่สอนให้ฉันรัก...และรักฉันขอบ คุณที่มีเธอให้ฉันรัก...มากที่สุดเท่าที่หัวใจฉันจะรักได้
Subscribe to:
Posts (Atom)
