Friday, December 08, 2006

My Hope (i think it come true)

ที่ว่าง ของ กำลังใจ

เวลาที่เราได้รับรู้มาว่า…ใครคนนึงไม่สบายใจความรู้สึกที่ มันเกิดขึ้นมามีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น“เป็นห่วง” ซึ่งมันจะเกิดขึ้นโดยที่ เราไม่รู้ตัวเลยอยู่ๆมันก็วิ่งขึ้นมา ณ วินาทีที่เราได้รู้ว่าจิตใจเค้า ได้รับการกระทบกระเทือนอยากทำอะไรก็ได้ แค่ให้เค้ารู้สึกดีอยากทำอะไรก็ ได้ แค่ให้รู้ว่าเค้ายิ้มแล้วอยากทำอะไรก็ได้ ที่จะสามารถแบ่งเบาส่วนนั้น ออกมาได้บ้างอะไรก็ตามที่ คนคนนี้ จะสามารถทำเพื่อเธอได้รับรองเลยว่าจะ ไม่ลังเลที่จะทำ จะปฏิบัติฉันยินดีจะรับฟัง เพราะอย่างน้อยการที่เธอได้ ระบายให้ฉันฟังฉันก็ภูมิใจที่ได้เป็นผู้รับรู้ปัญหาแต่ไม่รู้หรอกว่าจะ ช่วยอะไรได้มั้ยอาจไม่มีคำปรึกษา อาจไม่มีความช่วยเหลือแต่สิ่งที่มีให้ คือกำลังใจ และรอยยิ้มเพราะฉันจะเป็นที่ว่างให้เธอได้นั่งลงพักผ่อนก่อน ที่เธอจะไปสู้กับปัญหานั้นอีกครั้ง ด้วยกำลังใจที่เข้มแข็งจะกุมมือเธอไว้ เสมอ แม้ว่าวันนึงเธอจะจากไปเพื่อมีความสุขกับใครสักคน...ที่เธอรอที่จะเจอ มาตลอดชีวิต

ระหว่างคนแปลกหน้ากับคนพิเศษ

ทำไมคนที่เรารักมากที่สุด..เรากลับเกรงใจ น้อยที่สุดเชื่อว่าหลายๆ คนคงเป็นกันเหมือนกันเรายอมอ่อนน้อมถ่อม ตน พูดเพราะเข้าใจอะไรง่ายๆ กับ "คนอื่น"แต่กับคนที่เรารัก..แน่ นอน..ว่าเราสามารถเป็นตัวของตัวเองได้มากที่สุดแต่บางครั้ง..เราก็เผลอ เมินเฉยกับอารมณ์ของเขาโดยเอาอารมณ์ของตัวเองเป็นที่ตั้งเราเกรงใจคน แปลกหน้า..ที่เขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับเราเลยแต่กับคนที่เขาแคร์เรา และเราแคร์เขามากๆ ..บางครั้งเราก็ทำอะไรโดยไม่เกรงใจเขาฉันไม่ได้พูด เฉพาะกับคนที่เป็นแฟนกันเท่านั้นนะ..ยังรวมถึงพ่อแม่เรา ด้วย.........เราทำดี..พูดดี..กับใครได้หลายคน..แต่กับคนที่เรา เรียกว่า "คนกันเอง"เรากลับไม่ค่อยได้ทำอะไรให้เขาปลื้มใจ..หรือ แคร์อารมณ์เขาเลยเหมือนอย่างบางคนระยะจีบกัน..เอาอกเอาใจสารพัดพอ เป็นแฟนกันแล้ว..ฝ่ายหญิงกลับรู้สึกว่าฝ่ายชาย "เอาใจ" น้อยลงแต่ "เอา แต่ใจ" ตัวเองมากขึ้นคำพูดหวานๆ บางคำ..ลาตายจากไปแม้เขาจะพูดว่า..อยู่กับเราเขาเป็นตัวของตัวเองมากที่สุดเพราะไว้ใจเราที่ สุด...........แต่ความรัก..นอกจากจะเป็นการถ่ายเทความเป็นตัว ของตัวเองแล้วก็น่าจะมีการถ่ายเทความอ่อนโยน..ความเอาใจใส่..และ ดูแลซึ่งกันและกันพ่วงไปด้วย..........ฉันอยากให้คนที่รักกัน..มอง อีกฝ่ายว่าเป็น "คนพิเศษ"เพราะน้อยคนนักที่จะเกิดมาให้เรารักได้อย่าง นี้สิ่งที่ปฏิบัติต่อกัน..ก็ควรจะมีความพิเศษ..เหนือคนอื่นพิเศษ ทั้งการให้และการรับ..เป็นความพิเศษที่ทำให้หัวใจทั้งสองฝ่ายอิ่มเอมแล้วลองตอบคำถามซิว่า..ระหว่างคนแปลกหน้ากับคนพิเศษ...เรามองหาใคร..?


บางสิ่งที่มองข้ามไป

คนบางคนที่เคยมองข้าม ไปโดยตลอดมาวันนึง...เมื่อเค้าต้องลาไกลเรากลับห่วงหาอาทรมากกว่าคนที่ อยู่ในสายตาเรามาโดยตลอดทั้งๆ ที่คนบางคนคอยเฝ้าห่วงใยเราดูแลและคิดถึง กันอยู่ทุกนาทีแต่ทำไมเราไม่รู้ตัวบ้างเลยนะ...ว่ามีเค้าที่รักกันกลับ มองเค้าเป็นแค่เพื่อนธรรมดาคนนึงเท่านั้นเองในเวลาที่เราเศร้าสุดๆ ก็ไม่มี ใครนอกจากเค้าที่มาอยู่เป็นเพื่อนกันเสมอ...ปลอบกันตลอดมามาวันนึง... วันที่เธออยากจะไปฉันเพิ่งได้รู้ว่าเธอรักกันหมดใจ...อยากให้ฉันเลิกให้ความ หวังกันอยากให้ฉันไล่เธอไปไกลๆ จากชีวิต....แต่ฉันทำไม่ได้....เพราะฉัน ก็รักเธอ....อยากจะบอกให้เธอรู้นะแต่ไม่กล้าพูดออกไปเพราะกลัวว่าการ กระทำบางอย่าง...ที่เคยทำให้เธอเสียใจมันจะกลับมาเจอกับตัวฉันเองฉันได้ แต่บอกกับเธอว่า....อย่าไปไหนเลยนะฉันต้องการเธอ...อยู่กับฉันนะ ฉันไม่มี ใครนอกจากเธอ....ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกตรงๆ ว่ารักกันมากแค่ไหนเพราะฉัน กลัว...กลัวว่าเธออาจจะหมดรักกันไป...เลิกรักกันแล้วถ้ารู้อย่างนั้นฉันคง เสียใจที่สุดมาวันนี้...ขอบใจที่เธอยังอยู่ด้วยกันถึงแม้จะไม่เคยบอกใคร ว่าเราเป็นคนรักกันแต่วันนี้ฉันกล้าบอกว่า " ฉั น รั ก เ ธ อ "

เ รื่ อ ง ข อ บ คุ ณ ที่ มี เ ธ อ ใ ห้ ฉั น รั ก . . .

ฉัน...เมื่อวาน...ไม่มีใครฉัน...วันนี้...มี เธอฉัน...พรุ่งนี้...ไม่สนใจว่าเป็นเช่นไร ขอเพียงได้รู้ว่ายังได้รัก เธออาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ...หรือพรหมลิขิตขีดเขียนที่ทำให้เธอ เดินผ่านเข้ามาในวงจรชีวิตของฉันเข้ามาทำให้ฉันได้รัก ได้คิดถึงเติม เต็มความว่างเปล่าในหัวใจให้คนเหงาๆได้รู้จักคำว่าผูกพันและเห็นความ จริงของโลกใบนี้ว่ายังมีอีกหลายสิ่งที่สวยงามทุกครั้งที่ลืมตาขึ้น ในยามเช้ากลัวว่าทุกสิ่งจะเป็นเพียงภาพลวงคล้ายจะเป็นฝัน...แต่กลับ สามารถจับต้องความรู้สึกล้ำลึกในหัวใจ...ไม่มีคำใดสามารถบรรยายมีความ แน่ใจว่าฉันช่างเป็นคนที่โชคดีที่มีคนดีดีเช่นเธอผ่านเข้ามาย่าง ก้าวต่อไป จะเหยียบบนถนนสายไหนไม่มีใครรู้แต่ฉันแน่ใจ...ขอเพียงมีมือ อบอุ่นของเธอกุมไว้ฉันก็คงมีกำลังที่จะฝ่าฟันกับทุกสิ่งที่ต้องเผชิญวันนี้ฉันอยากขอบคุณ...ขอบคุณที่เดินเข้ามาให้ฉันรัก...และรักฉันขอบคุณที่ทำให้ฉันรัก...และรักฉันขอบคุณที่สอนให้ฉันรัก...และรักฉันขอบ คุณที่มีเธอให้ฉันรัก...มากที่สุดเท่าที่หัวใจฉันจะรักได้




1 comment:

Anonymous said...

อ่านแล้วดีจัง