Wednesday, September 06, 2006
The Rain in my Heart
"สิ่งที่โง่ที่สุดอย่างหนึ่งคือการยึดติดกับคนคนหนึ่งอย่างฝังจิตฝังใจ"
กว่า 3 ปีที่แล้ว ใครบางคนเดินผ่านเข้ามาในชีวิตเรา... ไม่ว่าเรื่องราวเหล่านั้นจะเป็นความตั้งใจ ความบังเอิญหรืออุบัติเหตุใดๆก็ตาม เวลาที่ถูกใช้ไประหว่างเราแต่ละพริบตา-ทุกจังหวะของหัวใจต่างก็ถูกเจียระไนให้เป็นอัญมณีล้ำค่าสำหรับเราในวันนี้... หรือแม้จะเป็นมีดเล่มคมที่ปักลึกอยู่ในสายตาใคร-ใคร
มีดเล่มนี้ก็งดงามเสียเหลือเกิน
เมื่อเวลาแห่งความฝันหมดลงและความจริงกลับมาประจำหน้าที่ของมันในวันที่ถึงเวลา... สิ่งที่บางคนขึ้นบัญชีว่าเป็นความสัมพันธ์ที่คงเกิดขึ้นได้ไม่นานซึ่งเกิดจากความอ่อนไหวของคนเหงาๆ 2 คน... ดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุด...
ความลับไม่มีในโลก เรารับรู้สิ่งนี้มานาน แต่ก็เพิ่งเข้าใจ ว่ามันเป็นยังไง ทุกสิ่งทุกอย่างได้ถูกเฉลยออกมาจากปากของเธอ เธอคนที่เรารักและไว้ใจเค้ามากที่สุด วันนั้นวันที่ทุกอย่างถูกเฉลย มันเหมือนเราแบกโลกไว้ทั้งโลก ปัญหาทุกอย่างเกิดขึ้น ความเสียใจที่เราคิดว่าชีวิตนี้เราไม่น่าจะเผชิญกับมัน ก็ได้เกิดขึ้นกับตัวเรา แต่สิ่งที่เลวร้ามากที่สุดก็คือ การปิดบังความจริง การเป็นคนโง่ในสายตาคนอื่น โดยเฉพาะคนที่เรารักเค้ามากที่สุด เค้าทำได้ยังไง เราก็ได้แต่เสียใจและก็ต้องยอมรับความจริง เผชิญหน้ากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป..
ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเราถึงยังต้องรักและรู้สึกดีกับคนที่เค้าทำกับเราขนาดนี้ หลังจากวันนั้น ไม่มีสักวันที่เราจะไม่เจ็บปวดจากการคิดถึงเค้า... หลังจากวันนั้น แม้ในความฝันภาพของเธอยังชัดเจน... วิธีที่ดีที่สุดเพื่อจะปลดปล่อยตัวเองออกจากความปวดร้าวเช่นนี้ คงหนีไม่พ้นการลืมเลือนเรื่องราวระหว่างเรา
แต่นั่นกลับเป็นสิ่งเดียวที่เรากลัว... กลัวที่จะลืม คนที่เรารัก กลัวที่จะลืมการพบกันระหว่างเรา กลัวลืมวันเวลาที่เคยมีกัน
ครั้งแล้วครั้งเล่า ที่เราอยากไปสู่จุดหมายที่เราฝันไว้... ก็คืออยากมีชีวิตดีกว่าที่เป็นอยู่ ให้ดีพอที่เธอจะหันกลับมามอง ให้เป็นบทพิสูจน์ได้ว่า เธอคิดผิดขนาดไหนที่ทิ้งโอกาสของเราไป... เราต้องมุ่งหน้าและไขว่คว้าความสำเร็จนั้น
แต่ดูเหมือนยิ่งวิ่งไล่ก็ยิ่งห่างไกล... ต้องรู้สึกปวดร้าวทุกครั้งที่มานั่งดูความเป็นไปและพัฒนาการอันเชื่องช้าของตัวเอง... ต้องมาพบว่าตัวเองมาไม่ได้ไกลกว่าในวันนั้น วันที่แสนจะเจ็บปวดนั่นเท่าไหร่เลย... ดูเหมือนเธอจะไม่ให้โอกาสและโชคชะตาก็เห็นด้วยกับเธอ
ถ้าคิดเข้าข้างตัวเอง ดูท่าเราจะพยายามแล้วก็ยังไม่เกิดผล แต่ถ้ามองด้วยมุมที่แตกต่าง... เราก็อาจไม่ได้พยายามอะไรเท่าที่ควรเลยแม้แต่น้อย เวลาที่ยิ่งผ่านไป เธอที่ไกลออกไป...กับเราที่วิ่งอยู่กับที่ ประกอบกันเป็นสมการที่น่าขมขื่นและน่าสมเพชในคราวเดียวกัน
ในวันที่อ่อนล้า ในวันที่ความพยายามพาตัวเองไปไม่ถึงจุดหมาย ทางหนีปิดตาย... มีให้เลือกว่าจะสู้แบบไหน อดคิดไม่ได้ว่า โชคชะตาคงเกลียดเราเข้าไส้ – หรือไม่ก็รักมากจนต้องส่งอุปสรรคนานามาให้ฝ่าฟัน...
เวลาที่ต้องการใครสักคน... คนโง่อย่างเรามองไม่เห็นใครเลย
Subscribe to:
Posts (Atom)
