Monday, September 04, 2006

the call

บางทีในเวลาที่ล้า คนธรรมดาอย่างเราก็มีท้อกันบ้าง พอบ่อยเข้าก็อยากจะถอยและหันหลังวิ่งหนีไปให้พ้นๆเสีย... จะวิ่งไปไหนก็อีกเรื่องแต่ขอไปก่อนก็แล้วกัน แต่ในเวลาที่ไม่มีทางให้หนีไม่มีที่ให้ซ่อน อย่างน้อยการได้แหกปากบ่นก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย... แค่ลองนึกดูว่า ถ้าตอนนี้ข้างหลังมีกำแพงหนาๆให้พิงสักพัก... ก็ไม่มีอะไรยากที่จะกลับมาสู้ต่ออีกที แต่ในเมื่อไม่มีก็คือไม่มี...
ถ้าวันหนึ่งต้องล้มลงอย่างหมดท่าจริงๆ ค่อยกระเสือกกระสนลุกขึ้นมาใหม่ก็ยังไม่สาย
เรายังมีเป้าหมายที่ยังต้องทำ ยังมีคนที่อยากให้หันมามอง...
วันนี้มีเพื่อนเก่าคนนึงโทรมา ก็โทรมาถามเรื่องสัพเพเหระเหมือนเดิม แต่คุยกันไปคุยกันมา ดันมาจบที่คำถามที่ว่า "...เออ แล้วตกลงเมื่อไหร่แกจะมีแฟนใหม่สักที..." แหม ถามแบบนี้อยากจะร้องไห้จริงๆ สำหรับใครที่คิดจะถามเราแบบนี้บ้าง แนะนำให้ถามว่า เมื่อไหร่ที่เราจะตายน่าจะตอบได้ง่ายกว่า ไปๆมาๆก็เริ่มเบื่อและเหนื่อยกับเรื่องนี้เหมือนกัน... ถ้าเป็นต่อไปแบบนี้แล้วสักวันตื่นขึ้นมาพบตัวเองกับห้องที่ว่างเปล่า ในวันที่ไม่รู้ว่าจะรู้สึกดีใจหรือเสียใจมากกว่ากัน และรู้สึกว่ายังมีลมหายใจโดยไม่มีเหตุผลให้มีชีวิตอยู่ เรายังจะดื้อดึงและคิดว่าจะอยู่กับความเป็นอยู่แบบนี้อยู่หรือเปล่า...

แต่เราก็รู้แค่ว่า วันนี้เรามีคนที่เรารักและถึงเธอจะไม่อยู่ตรงนี้ก็ไม่เป็นไร...

try and love again..

Right or wrong, what's done is done
It's only moments that we borrow
But the thoughts will linger on
of the lady and her song
When the sun comes up tomorrow
Well, it might take years to see
Through all these tears
Don't let go When you find it you will know…