Friday, April 27, 2007

สิ่งกีดขวาง



หากฉัน เลือกที่จะยื้อต่อไป ก็ยิ่งทำให้เธอสับสน

haak chan leuak tee ja yeu dtor bpai gor ying tam hai ter sap-son


ก็รู้ ฉันกลายเป็นเพียงใครบางคน ที่เป็นคนขวางทางเธอ

gor roo chan glaai bpen piang krai baang kon tee bpen kon kwaang-taang ter


ความรัก เมื่อมันต้องเริ่มจืดจาง คนอย่างฉัน ก็คือส่วนเกิน

kwaam rak meua man dtong rerm jeut jaang kon yaang chan gor keu suan gern


วันนี้ เหลือเพียงหนึ่งทางที่จะเดิน คือต้องเดินไปจากเธอ

wan nee leua piang neung taang tee ja dern keu dtong dern bpai jaak ter


*ไม่เป็นไร ฉันคงไม่เป็นไร เจ็บแค่ไหนที่สุดจะคุ้มกว่า

mai bpen-rai chan kong mai bpen-rai jep kae nai tee soot ja koom gwaa


ในวันนี้ฉันขอเป็นคนบอกลา ดีกว่าเป็นคนที่กีดขวาง

nai wan nee chan kor bpen kon bok laa dee gwaa bpen kon tee geet-kwaang


**อยากบอกว่ารัก.. ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ฉัน.. จำต้องบอกลา

yaak bok waa rak .. krang soot taai gon tee chan .. jam dtong bok laa


อยากบอกว่ารัก.. รักเธอเสมอ ก่อนจะเดิน.. ไปทั้งน้ำตา

yaak bok waa rak .. rak ter sa-mer gon ja dern .. bpai tang naam dtaa


จบกันเสียที รักอันยิ่งใหญ่ ไม่มีอีกแล้ว.. ฝันอันยาวไกล

jop gan sia tee rak an ying yai mai mee eek laew .. fan an yaao glai


ชีวิตฉันต้องเริ่มใหม่ กับการไม่มีเธอ

chee-wit chan dtong rerm-mai gap gaan mai mee ter


ก่อนนั้น เธอเคยมีค่าอย่างไร ในวันนี้ยังเป็นอย่างนั้น

gon nan ter koie mee kaa yaang rai nai wan nee yang bpen yaang nan


จากนี้ แม้มันต้องทนทรมาน ฉันจะทนมันให้ไหว

jaak nee mae man dtong ton tor-ra-maan chan ja ton man hai wai
(ซ้ำ *, **)


กับการไม่เหลือใคร แต่ก่อนจะจากไป จำไว้ฉันรักเธอ

gap gaan mai leua krai dtae gon ja jaak bpai jam wai chan rak ter
ปล.เพลงนี้เค้าให้หัวโตนะ
ตั๊กกุ่ยจะไม่ทำให้หัวโตเสียความรู้สึกอีก ต่อไปแล้ว

คิดถึง นึกถึง เป็นห่วงเสมอ เพราะเธอคือสิ่งที่มีค่า


ระหว่างเรา ที่มันเปลี่ยนแปลงไป

เธอที่ออกห่างไป

รู้ตัวดีว่าฐานะของตัวเองไม่มีสิทธิ์

ไปเรียกร้องอะไรจาก เพื่อนสนิท

ถอยมาเป็นเพื่อนธรรมดา

แล้วกลับไปเป็นแค่คนรู้จักกัน


สำหรับเธอ เธอคงไม่คิดอะไรมาก

แต่สำหรับเราคนทีรักเธอคนนี้

ไม่มีคำไหนนอกจาก เสียใจ

ไม่รู้เพราะอะไร เพราะใคร ที่มันทำให้เป็นแบบนี้

หรือความเป็นจริงเราสองคนอาจจะเข้ากันไม่ได้ ไม่เคยเข้าใจกัน

ความไม่เข้าใจกันอาจทำให้เรา ต่างคนต่างถอยออกจากกัน


เราจะรู้ได้ว่า คนซักคนมีค่ามากแค่ไหน

ก็ต่อเมื่อ คนๆนั้นจากเราไป

ความเสียใจ ความห่วงหา อาวรณ์ หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน

มันจะคอยตอกย้ำในความรู้สึก ให้นึกถึง ความไกลกัน


ความห่างเหิน คือเครื่องชี้วัดความรู้สึกของคน

ยิ่งคิดถึง ยิ่งเสียใจ ต่อคนๆนั้นมากแค่ไหน

คนๆนั้นยิ่งเป็นคนที่มีค่าสำหรับเรา

แต่มันก็แปลกนะ บางครั้งสำหรับเรา

เค้าคนนั้นคือสิ่งที่มีค่าสำหรับเรา

แต่ในใจเค้า กลับไม่เคยเห็นค่าในตัวของเราเลย

วันนี้กับวันเก่า


อะไรที่เคยใช่ อาจไม่ใช่...

ความจริงใจอาจเปลี่ยนไป แต่เพราะความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้ได้ฉุดรั้งเอาไว้

...ทำให้ใจเราไม่เคยตัดได้ซักที


วันนี้เจอกัน รู้สึกลำบากใจ ทั้งที่เมื่อก่อน สบายใจ
วันนี้มองหน้าแล้วเศร้าใจ ทั้งที่เมื่อก่อน สุขใจ
วันนี้เธอไม่ค่อยสนิทกับเราแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อน บอกว่าเราเป็นเพื่อนที่ดีของเธอ
วันนี้เธอไม่ค่อยเล่าอะไรให้ฟังแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อน เราสามารถคุยกันได้ทุกๆเรื่อง
วันนี้เราไม่แน่ใจแล้วว่าเธอจะใช่คนที่เราหวัง ทั้งที่เมื่อก่อน เราคิดเสมอว่า
เธอคนนี้แหละ
วันนี้เราถอยออกห่างเธอแล้ว และออกห่างไปเรื่อยๆ ทั้งที่เมื่อก่อน ไม่ว่ายังไงก็จะเป็นฝ่ายเข้าหาเธอ
แต่ ทั้งวันนี้ และวันนั้น เราไม่เคย รักเธอน้อยลงเลย และยังหวังดีและเป็นห่วงเธอเสมอ


ความรู้สึกมันเป็นเรื่องในจิตใจ เธอคงไม่รู้หรอกนะว่า เราคิดยังไงกับเธอ ในวันนี้ และวันนั้น ความรู้สึกดีๆที่มีให้มันไม่เคยต่างไปจากเดิม แต่บางครั้งก็ขอยุติมันลงแค่นี้ ความรักมันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต ยังเหลืออะไรๆอีกมากมายให้ได้ค้นหา


บางครั้งถ้าเรามองแต่ต้นไม้เราก็จะมองไม่เห็นป่า

ถ้าเมื่อไหร่ที่เรามองป่า เราก็จะได้มองเห็นต้นไม้ (เคยได้ยินมาน่ะ จำไม่ได้ว่าที่ไหน )

Tuesday, April 24, 2007

ใจนักเลง...

เมื่อเธอเลือกอยู่กับเขา
ตัวฉันคุกเข่าสั่นไหว
ใจนักเลงถึงปวดร้าวเจียนตาย
ปล่อยเธอไปตามใจเธอต้องการ
จะยอมให้สั่งและตัดสิน
ว่าฉันต้องถูกทอดทิ้ง
เรานั้นมันไม่อาจฝืนความจริง
ได้แต่ยิ้มอวยพรให้ไปดี
ให้เธอได้กับเขา และจงโชคดี
อย่ามีอะไรให้เสียใจ
ส่วนตัวฉันจะลืม ว่าเคยร้องไห้
ลืมว่าเคยต้องเป็นใคร
ที่เธอไม่เอา...
ปล. ขอบคุณคนเขียนเพลง ที่เขียนเพลงนี้ขึ้นมา..

Sunday, April 22, 2007

Me Myself..(เรื่องย่อ)






Begin...


มีผู้หญิงร้องไห้ขับรถเพราะยังทำใจไม่ได้เรื่องเลิกกับแฟน เลยขับรถชนผู้ชายคนหนึ่งแล้วก็พาส่งรพ.ตามเรื่องอ่ะนะ แล้วผู้ชายก็ความจำเสื่อม มีสร้อยห้อยคอที่เป็นตัวหนังสือว่า Tan นางเอก(อุ้ม)เลยยอมให้กลับบ้านมาด้วยความไม่ค่อยเต็มใจซักเท่าไหร่ แล้วเหมือนว่าผู้ชายคนนี้น่ารัก คอยเป็นกำลังใจ รักดูแลหลานของอุ้มด้วย(หลานชาย อุ้ม)ความใกล้ชิด ทำให้รักกัน มีอะไรกันและมีความสุขกับชีวิตมากขึ้น เหมือนแทนมาเติมเต็ม และวันหนึ่งแฟนเก่าออมจะมาขอคืนดี แทนเลยลองพยามหาว่าตัวเองเป็นใคร ก็เลยไปที่เกิดเหตุ และพยามนึก ไปเจอบ้านหลังหนึ่ง แล้วมีผู้ชายออกมาคุยด้วย แล้วลากไปนั่งคุยกันที่ร้านกาแฟ เล่าว่าเป็นคูขาของแทน แทนงงๆๆและขออย่ามาตามตอแยอีก เค้ามีลูกมีเมียแล้วแทนงง ชาไปทั้งตัว ทำอะไรไม่ถูก เลยไปที่ฟู๊ดแลนด์ (ที่ ที่ชอบไปกับอุ้ม) ไปนั่งตรงเคาเตอร์ทานอาหาร เจอผู้ชายคนหนึ่งมาคุยด้วย เลยลองหันไปจูบ แล้วโดนชกที่หน้า แต่แทนทำไปเพื่อพิสูจน์ว่า ตัวเค้าเองชอบผู้ชายจริงไหม ด้านของอุ้ม ตำรวจโทรมาหาออม บอกว่าญาติๆของแทนติดต่อมา อุ้มได้เห็นโทรศัพท์ของแทนที่ตำรวจเก็บไว้ให้ มีคลิปวีดีโอที่แทนถ่ายไว้กับคูขา อุ้มงง แล้วยังได้เจอเพื่อนกระเทยที่ภูเก็ตของแทนอีก ว่าแทนนะชื่อ ทันย่า (Tanya) แล้วอุ้มเลยมาหาแทนที่ฟู๊ดแลนด์ เห็นตอนแทนจูบผู้ชายแล้วถูกชก แทนเลยบอกว่า ผมรู้แล้วว่าผมคือทันย่า แต่ตอนนี้ผมจูบผู้ชายแล้วรู้สึกขยะแขยง อุ้มไม่พูดอะไร พอไปถึงที่บ้านอุ้ม แทนได้เจอ เพื่อนกระเทย แทนก็งงๆๆ แล้วแฟนเก่าของอุ้มก็มาแล้วแอบฟังเรื่องทั้งหมด เค้ามาง้ออุ้ม แต่อุ้มไม่สนใจเค้าเลยด่าว่าเป็นเมียกระเทยไม่อายเหรอ อุ้มโกธรมากๆๆ ไล่เค้ากลับไปแทนตัดสินใจกลับภูเก็ตกับเพื่อนๆกระเทย เพราะไม่รู้จะทำอย่างไร สงสารอุ้ม กลัวอุ้มจะอาย อุ้มอยู่กรุงเทพแบบซังกะตาย แทนก็พยามหาว่าเค้าควรเป็นใคร และลองหัดเต้นโชว์ วันหนึ่งแทนแสดงโชว์ อุ้มมาดูพอจบอุ้มก็รอๆๆๆ แล้วก็เดินออกมาเพื่อจะกลับ แทนวิ่งตามออกมาเรียกอุ้ม คุยกัยทั่วไป อุ้มไม่หันมามองหน้าแทน จนอุ้มทนไม่ไหวถามแทนว่า แทน แทนยังรักอุ้มอยู่หรือเปล่า แทนตอบว่าทั้งๆที่ผมเป็นแบบนี้นะเหรอ



ออมหันหน้ามาถามย้ำ "รักอยู่หรือเปล่าแทน รักอยู่หรือเปล่า" แทนเลยตอบว่า "รักสิ"



.............. The End .............






บางที เราก็เลือกไม่ได้ ว่าความรักจะเกิดขึ้นกับใคร เมื่อไหร่
แต่ถ้าเลือกได้ ทุกคนก็อยากให้ความรักของตัวเอง "สมบูรณ์" ที่สุด
บางครั้งคนเราก็ไม่ได้ต้องการอะไรมาก... แค่ขอให้มีคนที่รักและเข้าใจเค้าบ้างแค่นั้นก็พอ
คนที่แปลกแตกต่างจากคนอื่น ไม่ว่าจะแตกต่างในด้านไหน เค้าก็มีความต้องการเหมือนคนอื่นเช่นกัน
คนเรา คงไม่มีใครอยากเกิดมาแล้ว มีจิตใจที่ตรงข้ามกับร่างกายหรอก คนเรามันเลือกกันไม่ได้จริงๆ ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะสามารถฝืนจิตใจตัวเองได้แค่ไหน เพื่อ...การเข้าสู่สังคม
แต่ สำหรับฉัน... สังคมไม่ได้มีความหมายมากกว่าความรู้สึกของตัวฉันเองเลย
ฉันคิดว่า..คนเราเกิดมาก็ควรทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ แค่ไม่ทำให้คนอื่นเดือนร้อนก็พอ
เหตุการณ์ในเรื่องนี้ บางฉาก บางตอน ก็คล้ายกับเคยเกิดขึ้นกับฉัน และสิ่งที่ฉันเลือกก็คือ...เลือกที่จะอยู่ แต่คนที่ฉันรักสิ เค้าแคร์สังคม แล้วคนธรรมดาอย่างฉัน จะไปทำอะไรได้ ฉันไม่สามารถบังคับจิตใจใครได้อยู่แล้ว..ตอนนี้ฉันจึงได้แต่ยอมรับมัน และก็สู้ต่อไปบนโลกใบนี้เพียงลำพัง... ฉันคิดว่า มันคงไม่หนักหนาอะไร ฉันสามารถทำตามที่จิตใจฉันต้องการ ไม่ต้องพยายามเปลี่ยนแปลง บังคับจิตใจตัวเอง เพื่อใคร ฉันคิดว่าฉันสามารถอยู่บนโลกใบนี้ต่อไปได้ ด้วยขาสองข้างของฉันเอง... แม้จะไม่มีเธอก็ตาม

Sunday, April 01, 2007

Sometime (Tuc k_k ui's Cycle)

บางครั้ง คนเราก็ไม่จำเป็นที่จะรู้ทุกเรื่อง ว่ามั้ย...
บางครั้ง เราควรจะหยุดทำร้ายตัวเองได้แล้ว
บางครั้ง เราซึ่งเป็นคนที่รู้ดีที่สุด ก็ควรจะหาทางออกให้ตัวเอง ไม่ใช่อยู่แต่ในห่วงโซ่ อยู่อย่างนั้น
บางครั้ง เหตุการณ์เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา แต่เราก็ไม่เคยจำซักที
บางครั้ง เหตุการณ์รอบตัวก็น่าเบื่อเสียเหลือเกิน
บางครั้ง เราก็อยากไปให้พ้นๆ จากสภาพเดิมๆ
บางครั้ง อยาก...ฮึ่มมมมม
บางครั้ง สงสารตัวเอง
บางครั้ง สงสารคนอื่นที่มาดูแลเรา
บางครั้ง ก็เกือบจะทำได้
บางครั้ง เหนื่อยเหลือเกิน
บางครั้ง อยากอยู่เงียบๆคนเดียว
บางครั้ง อยากเมามาย แต่ร่างกายไม่ให้
บางครั้ง อยากไปโรง'บาล ไปตรวจสักที ว่าเราเป็นไรกันแน่
บางครั้ง อยากหยุดทุกสิ่งทุกอย่าง
บางครั้ง .
บางครั้ง ..
บางครั้ง ...
บางครั้ง เราก็เบื่อ จนเกินจะทน
บางครั้ง บอกกับตัวเองว่า ทนไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยย
.
..
...
....
.....
.......

.........แต่ ทุกครั้ง เราก็ทำตัวเหมือนเดิม
พระเจ้าทรงโปรด ห่วงโซ่ตั๊กกุ่ยได้ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้งแล้วววววววว เฮ่ยยยยยยยย