Monday, February 19, 2007

Broken


ฉันต้องการเธอ เธอรู้ว่าฉันชอบมากเวลาที่เธอยิ้ม และ หัวเราะ
อยากกอดเธอไว้ และ โอบอุ้มเธอให้สูงกว่าใคร ๆ เอาความเจ็บปวดนั้นไปจากเธอ
ฉันยังเก็บรูปของเธอไว้ ทุก ๆ ครั้งที่ได้เห็นมันทำให้นึกถึงวันที่ดีดี
อยากโอบอุ้มเธอให้สูงกว่าใคร ๆ เอาความเจ็บปวดนั้นไปจากเธอ
เพราะฉันปวดร้าวเหลือเกิน กับการที่ต้องอยู่อย่างเดียวดาย
และ ฉันไม่สามารถ ไม่อาจจะรับรู้ความเป็นจริงอีกต่อไป
เมื่อเธอจากฉันไป ...
เธอจากฉันไป ... เธอไม่มีฉันแล้ว ไม่มี ...
ความทุกข์เข็ญมันจบลงแล้วใช่มั้ย เราจะได้พบกันอีกครั้งใช่มั้ย...
อยากโอบอุ้มเธอให้สูงกว่าใคร ๆ เอาความเจ็บปวดไปจากฉันที

มีอีกหลายอย่างที่ฉันต้องเรียนรู้ แต่ฉันไม่รู้จะฝ่าฟันไปเพื่อใครอีกแล้ว
อยากโอบอุ้มเธอให้สูงกว่าใคร ๆ เอาความเจ็บปวดนั้นไปจากเธอ
ฉันปวดร้าวเหลือเกิน เมื่อยังตื่นมารับรู้ความจริง
และ ไม่เคยรู้สึกว่าจะเข้มแข็ง หรือ เข้าใจอะไรได้ดีขึ้น
มันช่างปวดร้าวเหลือเกิน กับความอ้างว้างเดียวดาย

และ ฉันไม่สามารถ ไม่อาจจะรับรู้ความเป็นจริงอีกต่อไป
เมื่อเธอจากฉันไป ...

มันช่างปวดร้าวเหลือเกิน กับความอ้างว้างเดียวดาย
และ ฉันไม่สามารถ ไม่อาจจะรับรู้ความเป็นจริงอีกต่อไป
เมื่อเธอจากฉันไป ...
เธอจากฉันไป ...
เธอไม่รับรู้ ไม่รู้สึกคิดถึงฉันเหมือนเดิม อีกแล้ว
แปลจาก :: เพลง Broken
โดย :: Seether (Feat. Amy Lee of Evanescence)

Thursday, February 15, 2007

ซากคน



ฉันเคยรีบกลับจากทำงาน ทุก ๆ วัน เพื่อตระเตรียมทุก ๆ อย่างรอผู้หญิงคนหนึ่ง
ฉันเคยดิ้นรน หาทุก ๆ อย่าง มีความสุขที่ได้ทำทุก ๆ อย่างเพื่อเธอคนนั้น
ฉันเคยมีความสุขที่สุดที่ได้เห็นรอยยิ้มนั้น เสียงหัวเราะของเขา
แม้เขาจะหงุดหงิดกับฉันบ้างบางครั้ง
เราเคยอยู่ด้วยกันตลอดเวลา ไปไหนต่อไหน ไม่เคยห่างกัน
แต่วันนี้ .... มันได้จบลงแล้ว

ฉันจะทำอย่างไร กับอดีตในใจนี้
ฉันยังติดอยู่กับความรู้สึกนี้
ทุก ๆ วัน .... มันทรมาน ไม่อาจจะหยุดความคิดถึงนี้
ทุก ๆ วัน .... มันช่างเจ็บ .... เหมือนหัวใจมันถูกคว้าน ให้แยกออก
บาดเป็นแผลลึก ยากที่จะทำให้มันกลับมาคืนรูปร่างเดิม

ตื่นมากับเตียงที่ว่างเปล่า
หมอนที่เธอนอนหนุน .... ไม่มีเธออีกแล้ว

แปรงสีฟันของเธอ ตุ๊กตาของเธอ
ไม่มีคนเล่น ไม่มีคนใช้มันอีกแล้ว
ฉันจะทำอย่างไร จะจบมันลงอย่างไร
ต้องทนเหงาไปอีกนานแค่ไหน

รอยแผลที่บาดลึกลงไปทั้งหัวใจ
ร้องไห้จนไม่เหลือแม้น้ำตา
กอดเสื้อตัวโปรดของเธอหลับไป ทุก ๆ คืน
ร้องไห้ทุก ๆ วัน ไม่เคยหลับลง ณ เวลาเดิม ไม่สามารถนอนหลับได้มีความสุข

ยังฝันว่าเธออยู่ตรงนี้
อยู่ข้าง ๆ ฉัน ปลุกฉันให้ตื่นไปทำงานทุก ๆ วัน .... ทรมาน เหมือนตายทั้งเป็น
ใครจะรู้ ใครจะช่วยฉัน ....

ฉันมันตายไปแล้ว ไม่ใช่แล้วแม้ แต่ตัวของตัวเอง
ฉันทำอะไร เพื่อใคร .... เมื่อไหร่ วันนี้วันอะไร ฉันทำไมต้องตื่นมารับรู้
เป็นเพียง "ซากคน" ที่ยังหายใจ
อีกไม่นานเธอคงมีคนดูแล คนที่เธอจะรักมากกว่าฉัน ในตอนนี้ ถึงวันนั้น ฉันจะทำอย่างไร

ฉันยังติดอยู่กับอดีตนี้ ยังอยู่กับมันเรื่อย ๆ ไป
เมื่อไหร่ที่มันจะจบลง .....

เมื่อไหร่...

เราไม่รักกันอีกแล้วใช่ไหม จบไปแล้วใช่ไหม
ทำไมฉันยังต้องร้องไห้ อยู่อย่างนี้

บอกหน่อยได้ไหม

ทำไม ....

photograph :: seanfl ©
verse :: radiz ™

Wednesday, February 07, 2007

เพราะรักยังคงอยู่



มีประโยคหนึ่งในหนัง IL MARE
ที่น่าสนใจมาก ... เขาบอกทำนองว่า ...
ที่เราต้องเจ็บปวดกับความรักนะ
ไม่ใช่เพราะมันจากไปหรอก
... แต่เพราะมันยังคงอยู่ต่างหาก
ถ้าวันนี้คนสองคน ต่างหมดรักกันไป
คงไม่มีใครต้องเสียใจมากนัก
แต่กลับเป็นเพราะรักที่ยังอยู่ในใจคุณนั่นเอง
ที่ทำให้คุณปล่อยวางลงไม่ได้
ธรรมชาติของรัก มักไม่ให้โทษแก่ใคร
เพียงแต่อาจปรุงแต่งให้หัวใจพองฟูจนลืมนึกถึงความจริงที่ว่า
มีวันที่รักมา ก็อาจมีวันที่รักไปได้ ความรักเป็นสิ่งสวยงาม
หลายคนจึงอดหลงไหลได้ปลื้มกับมันไม่ได้ในยามที่มันอยู่
เรามักหลอกตัวเองว่า เพราะเรารักเขามาก
เขาคงเห็นความดีความตั้งใจของเรา
และรักเราตอบบ้าง ไม่มากก็น้อย
และเมื่อเขาตอบรับรักของเรา
ความฟูของหัวใจ มักทำให้เราก้าวล่วงไปถึงการรู้สึกยึดมั่น
ว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเรา
เป็นเหมือนทรัพย์สินส่วนตัวทางใจอย่างหนึ่ง
ที่จะต้องอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการ นานเท่าที่เราปรารถนา
ความรู้สึกอันนี้แหละ คือจุดเริ่มของความเจ็บปวดทั้งมวล
เพราะมันฝืนกฎธรรมชาติ
ไม่ได้บอกว่า ... รักต้องลงเอยด้วยความเศร้าเสมอไป
เพียงแต่ถ้าเขาจะอยู่ เขาจะไป
จะรักคุณมากขึ้น คงเดิม หรือหดน้อยถอยลง
ก็จะเป็นเพราะคนสองคน
ไม่ใช่ความต้องการของเราฝ่ายเดียว หรือเขาฝ่ายเดียว
ชีวิตเป็นเรื่องซับซ้อนเข้าใจยาก ... แต่ในความซับซ้อนนั้น
มันก็เรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึง
เพราะไม่ว่าสิ่งไหน เรื่องอะไรสารพัดสารพัน
ทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฎเดียวกัน
มันจะ เกิดขึ้น ... ตั้งอยู่ ... แปรสภาพ แล้วก็จบลง
รักที่สมหวังอยู่กันจนแก่เฒ่า ก็หนีไม่พ้นกฏข้อนี้
เพราะวันหนึ่ง ไม่เราก็เขาก็ต้องตายจากกัน
สิ่งสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่า ... วันนี้เขาอยู่หรือจากไป
สำคัญที่ว่า ... ช่วงที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกัน
ขอให้มีความทรงจำที่ดี ... ก็เพียงพอแล้ว
อย่างน้อย เราก็ยังมีอะไรดีดีให้นึกถึง
และยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้
ถึงวันนี้จะยังร้องไห้ ก็คงไม่กระไร เพราะชีวิตก็เป็นแบบนี้
มีวันที่เลวร้าย มีวันที่สวยงาม มีวันที่ว่างเปล่า
สุขก็อยู่กับเราไม่นาน ทุกข์ก็อยู่กับเราไม่นาน
สุขเคยแวะผ่านมาแล้วก็ไป
ทุกข์ก็เป็นเฉกเช่นกัน
ร้องไห้แล้วก็อย่าร้องเปล่า ๆ
มองให้เข้าใจสัจธรรมของชีวิตไปด้วย
ได้แต่อวยพรให้คุณเข้าใจชีวิตมากขึ้น
เติบโตขึ้น เข้มแข็งขึ้น แต่อย่าแข็งกร้าว
ขอให้อ่อนโยนแต่เข้มแข็ง
และขอให้วันใหม่ในชีวิตมาถึงในอรุณรุ่งของวันพรุ่งนี้
วันที่เราจะไม่ต้องร้องไห้อีกต่อไป
----------------------------------------