Sunday, October 01, 2006

ดอกหญ้า

ดอกหญ้า วันหนึ่ง … ในทุ่งนากว้าง … พืชต้นน้อยๆ ได้อุบัติขึ้น อ่อนไหวยามเมื่อต้องลมพัด แต่เข้มแข็งและอดทนยามต้องพายุ เชิดหน้าไม่ย่อท้อต่อแสงอาทิตย์ และร่าเริงตามประสา … “ดอกหญ้า” เวลาผ่านไป … ดอกหญ้าก็โตขึ้น ..โตขึ้น และเริ่มมองสิ่งต่างๆ รอบตัว ได้เห็นนกที่โผผินบินไปมา ก็อยากที่จะเป็นนก เพื่อที่จะได้โผผินบินสู่ฟ้ากว้างได้อย่างอิสระเสรี สามารถสัมผัสกับสถานที่ต่างๆ ที่อยากจะไป ได้เห็นแมลงปอที่จับคู่ชีวิตเพียงหนึ่ง ก็อยากที่จะเป็นอย่างแมลงปอ พบ … และสัมผัสกับรักแท้ที่มีต่อบุคคลเพียงหนึ่ง ได้เป็นหนอนผีเสื้อที่พยายามเป็นดักแด้ แล้วแปลงกายตนเป็นผีเสื้อแสนสวย ก็อยากที่จะเป็นหนอนผีเสื้อบ้าง จะได้มีความสวยงามเหล่านั้น พอดอกหญ้าเติบโตขึ้นกว่าเดิม จึงได้พบว่า …รอบๆ ตัวนั้นมีสิ่งมีชีวิตอีกมากมายนัก ต้นไม้ … ดอกไม้ … แมลงต่างๆ ทุกสิ่งล้วนดูสวยงาม น่าปรารถนา น่าสัมผัส ดอกหญ้าจึงพยายามทำทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อจะได้อยู่ในที่ที่แสนสวยนั้น ไม่ว่าดวงอาทิตย์จะสาดแสงสีแดงฉานสักเพียงไหน ให้ความร้อนเผาผลาญอย่างไฟโลกันต์ หรือแม้ฝนจะตก … ฟ้าจะร้อง พายุจะถล่มทับทุกสิ่งทุกอย่างไปก็ตาม ดอกหญ้าก็ยังคงพยายามผลักดันตัวเอง เพื่อก้าวไปให้ถึงจุดๆ นั้น จุดที่มันคิดว่า … จะมีแต่ความสุข มีรอยยิ้ม และแล้ว … ในวันหนึ่ง วันที่ดอกหญ้าฝันไว้ … ก็มาถึง วันที่มันได้มายืนยังจุดที่ปรารถนา แต่แล้ว มันก็พบว่า ที่นี่ … ดินแดนนี้ มิได้มีสิ่งที่มันเคยฝันไว้เลยแม้แต่น้อย มันเจ็บปวด เจ็บใจและทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส อย่างที่มันไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยในชีวิต มันท้อแท้และสิ้นหวังหมดอาลัยตายอยากและเริ่มรู้สึกว่าตนไม่เข้าใจในชีวิต จนกระทั่งวันหนึ่ง … วันที่ลมพัดเบาๆ แดดส่องอ่อนๆ ฟ้ามืดครึ้ม ปุยเมฆปุยหนึ่งลอยมา เห็นดอกหญ้าซึมเซาและเหงาหงอย บังเกิดความสงสารและสงสัย “เหตุใดนะ ดอกหญ้า จึงได้เศร้าสร้อยถึงเพียงนี้” ปุยเมฆจึงเอ่ยถามความนัยจากดอกหญ้า มันจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมด ปุยเมฆได้ยินดังนั้น จึงถือโอกาสให้คำแนะนำแก่ดอกหญ้า “เจ้าดอกหญ้าเอ๋ย เจ้ายังเล็กนัก เจ้ายังต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆ อีกมาก ชีวิตทุกชีวิตที่ได้กำเนิดขึ้นมานั้น ต่างก็มีคุณค่าในตัวของมันเองทั้งสิ้น ฉะนั้น … ถ้าเรายังไม่เห็นคุณค่าในตัวของเราเองแล้วล่ะก็ จะไม่มีใครมาเห็นคุณค่าในตัวของเราเลย” ลมเริ่มพัดผ่าน ปุยเมฆเริ่มเคลื่อนตัว แต่ยังคงมีเสียงกระซิบที่ลอยมาตามลม “เตือนใจตัวเองไว้เสมอนะเจ้า ว่าถึงแม้เราจะเป็นเพียงแค่ดอกหญ้า ที่ใครอื่นหมื่นแสนจะเห็นว่าต้อยต่ำ แต่มันจะไม่ทำให้คุณค่าของเราเลือนหายไป เพราะคุณค่าเหล่านี้จะประทับใจอยู่ในใจของเจ้า … ตลอดไป” ปุยเมฆหายไปแล้ว ดอกหญ้านิ่งคิด นึกถึงคำพูดของปุยเมฆ มันเริ่มเข้าใจในความหมายของคำเหล่านั้น มันจึงรู้สึกชุ่มชื้นขึ้น กระตือรือล้นขึ้น และแล้ว … “ดอกหญ้า” ตอนนี้ก็มีกำลังใจที่จะลุกขึ้น เพื่อต่อสู้ชีวิตใหม่อีกครั้งหนึ่ง … “ถึงจะเป็นแค่อกหญ้าที่ต้อยต่ำ ไม่สูงล้ำเท่ามวลอื่นบุปผา ถึงจะดูว่ามันไม่มีราคา แต่คุณค่ามันก็อยู่ที่จิตใจ”

ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของคนเรา


เค้าว่ากันว่า......ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของคนเราคือ....

การตกหลุมรักใครสักคน

การได้จูบครั้งแรก

การได้หัวเราะจนท้องแข็ง

การได้นั่งอ่านจดหมายเก่าในวันว่าง

การได้ใช้เวลาว่างในที่ๆ แสนงดงาม

การได้ฟังเพลงที่ชอบทางวิทยุการได้นอนฟังเสียงฝนตกเมื่อเวลาที่เราอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ แล้วเจอผ้าเช็ดตัวอุ่น

การสอบเสร็จการได้รับโทรศัพท์จากใครสักคนที่ไม่ได้พบเจอเขาบ่อยน ัก

การเจอเงินที่เราซ่อนไว้ตั้งนานมาแล้ว

การได้ยิ้มกับใครสักคนการได้คุยโทรศัพท์ได้เป็นชั่วโมงกับคนรัก

การยิ้มโดยไม่ต้องมีเหตุผลการถูกชมอย่างกะทันหัน

การตื่นขึ้นมาแล้วตระหนักได้ว่ามันน่าจะนอนต่อได้อีก ตั้งชั่วโมงแน่ะ

การได้ฟังเพลงที่ทำให้เรานึกถึงคนพิเศษของเรา

การได้เป็นส่วนหนึ่งของทีม

การมีเพื่อนใหม่

การรู้สึกเหมือนผีเสื้อบินว่อนอยู่ในท้องคุณเวลาคุณเจอหน้าเค้าคนนั้นการผ่านช่วงเวลานึงไปได้พร้อมกับเพื่อนที่ดีที่สุดของคุณ

การได้เห็นคนที่คุณชอบมีความสุขการได้ใส่เสื้อของคนที่เราชอบทั้งๆ ที่กลิ่นหอมของเค้ายังกรุ่นอยู่

การได้เจอเพื่อนเก่าอีกครั้งแล้วรู้สึกเหมือนไม่มีอะ ไรเปลี่ยนไปเลย

การได้มองท้องฟ้ายามโพล้เพล้

การได้ยินใครสักคนบอกรักคุณที่สุดคือ…การได้รู้ว่าเราเป็นที่รักของคนที่เรารัก

คุณเคยหรือป่าว ?


คุณเคยคิดหรือป่าวว่าคุณอยู่เพื่อใคร
คุณเคยคิดหรือป่าวว่าตัวคุณมีค่าแค่ไหน
คุณเคยคิดหรือป่าวว่าทำไมตัวคุณทำอะไรก็ผิดไปหมด
คุณเคยคิดหรือป่าวว่าไม่มีใครต้องการคุณ
คุณเคยคิดอิจฉาคนตายบ้างหรือป่าว
คุณเคยคิดหรือป่าวว่าถ้าคุณตายไปคงจะดีกว่าที่คุณมีชีวิตอยู่
คุณเคยอยู่อย่างไม่มีอนาคต ไม่มีแม้ความหวังและความฝัน บ้างหรือป่าว
คุณเคยหวังและฝันอะไรไว้ แต่มันกลับพังทลายในไม่กี่วินาทีต่อมา
คุณเคยอกหักตั้งแต่ยังไม่ได้ทำอะไรไหม(แปลกนะรักปุ้บอกหักปั้บ)
คุณเคยคิดหรือป่าวว่าจริงเหรอที่คุณไม่ได้อยู่บนโลกนี้คนเดียว
คุณเคยคิดหรือป่าวว่าทำไม่เพลงส่วนใหญ่มันถึงเกี่ยวกับความรัก และเป็นความรักที่ผิดหวัง
คุณเคยหรือป่าวตอนที่คุณอยู่ฟังเพลงแล้ว น้ำตาไหลออกมาเอง
คุณเคยอยู่กับความเหงา ความอ้างว้าง ความโดดเดียวเป็นเดือนๆเป็นปีๆไหม
คุณเคยคิดบ้างไหมว่าชีวิตคุณมีความทุกข์ 99.99% (ที่เหลือคือสุข)
คุณเคยดูหนังคนเดียวบ้างไหม(บรรยากาศวังเวงพิลึก)
คุณเคยเดินห้างในขณะที่มีผู้คนเยอะแยะแต่ทำไมคุณยังรู้สึกว่ายังเหงาอยู่
คุณเคยรอโทรศัพท์ใครสักคน รอเป็นวัน เป็นเดือน เป็นปี แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะโทรมา
คุณเคยนอนไม่หลับเพราะคิดถึงใครสักคนบ้างไหม
คุณเคยมองขึ้นไปบนฟ้าในยามกลางคืนแล้วพบว่าทำไมคืนนี้มันถึงอ้างว้างแม้ดวงดาวสักดวงก็ไม่มีให้เห็น
คุณเคยมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพบว่าทำไมมันช่างเงียบเหงา ไม่มีแม้รถผ่าน มีแต่ความมืด และไฟส่องสว่างข้างถนนเพียงไม่กี่ดวง
คุณเคยนั่งคนเดียวแล้วคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปลื่อยไหม
คุณเคยคิดไหมว่าบทความที่คุณเขียนคงไม่มีใครมาอ่านหรอก


ขอเป็นกำลังใจให้ในการใช้ชีวิตต่อไปเพื่อพบกับความสำเร็จในภายหน้า คุณจะท้อไม่ว่า แต่อย่าถอย คุณร้องให้ไม่ได้แปลว่าคุณอ่อนแอ แม้ชีวิตของผมจะไม่สมประกอบสักเท่าไหร่ แต่ผมก็จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้ดีที่สุด

แม้ปัญหามันไม่มีทางแก้ เราก็แค่ต้องเรียนรู้และอยู่กับมันให้ได้

from. .
http://sangkang02.spaces.live.com/PersonalSpace.aspx?_c02_owner=1