Sunday, October 01, 2006
ดอกหญ้า
ดอกหญ้า วันหนึ่ง … ในทุ่งนากว้าง … พืชต้นน้อยๆ ได้อุบัติขึ้น อ่อนไหวยามเมื่อต้องลมพัด แต่เข้มแข็งและอดทนยามต้องพายุ เชิดหน้าไม่ย่อท้อต่อแสงอาทิตย์ และร่าเริงตามประสา … “ดอกหญ้า” เวลาผ่านไป … ดอกหญ้าก็โตขึ้น ..โตขึ้น และเริ่มมองสิ่งต่างๆ รอบตัว ได้เห็นนกที่โผผินบินไปมา ก็อยากที่จะเป็นนก เพื่อที่จะได้โผผินบินสู่ฟ้ากว้างได้อย่างอิสระเสรี สามารถสัมผัสกับสถานที่ต่างๆ ที่อยากจะไป ได้เห็นแมลงปอที่จับคู่ชีวิตเพียงหนึ่ง ก็อยากที่จะเป็นอย่างแมลงปอ พบ … และสัมผัสกับรักแท้ที่มีต่อบุคคลเพียงหนึ่ง ได้เป็นหนอนผีเสื้อที่พยายามเป็นดักแด้ แล้วแปลงกายตนเป็นผีเสื้อแสนสวย ก็อยากที่จะเป็นหนอนผีเสื้อบ้าง จะได้มีความสวยงามเหล่านั้น พอดอกหญ้าเติบโตขึ้นกว่าเดิม จึงได้พบว่า …รอบๆ ตัวนั้นมีสิ่งมีชีวิตอีกมากมายนัก ต้นไม้ … ดอกไม้ … แมลงต่างๆ ทุกสิ่งล้วนดูสวยงาม น่าปรารถนา น่าสัมผัส ดอกหญ้าจึงพยายามทำทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อจะได้อยู่ในที่ที่แสนสวยนั้น ไม่ว่าดวงอาทิตย์จะสาดแสงสีแดงฉานสักเพียงไหน ให้ความร้อนเผาผลาญอย่างไฟโลกันต์ หรือแม้ฝนจะตก … ฟ้าจะร้อง พายุจะถล่มทับทุกสิ่งทุกอย่างไปก็ตาม ดอกหญ้าก็ยังคงพยายามผลักดันตัวเอง เพื่อก้าวไปให้ถึงจุดๆ นั้น จุดที่มันคิดว่า … จะมีแต่ความสุข มีรอยยิ้ม และแล้ว … ในวันหนึ่ง วันที่ดอกหญ้าฝันไว้ … ก็มาถึง วันที่มันได้มายืนยังจุดที่ปรารถนา แต่แล้ว มันก็พบว่า ที่นี่ … ดินแดนนี้ มิได้มีสิ่งที่มันเคยฝันไว้เลยแม้แต่น้อย มันเจ็บปวด เจ็บใจและทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส อย่างที่มันไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยในชีวิต มันท้อแท้และสิ้นหวังหมดอาลัยตายอยากและเริ่มรู้สึกว่าตนไม่เข้าใจในชีวิต จนกระทั่งวันหนึ่ง … วันที่ลมพัดเบาๆ แดดส่องอ่อนๆ ฟ้ามืดครึ้ม ปุยเมฆปุยหนึ่งลอยมา เห็นดอกหญ้าซึมเซาและเหงาหงอย บังเกิดความสงสารและสงสัย “เหตุใดนะ ดอกหญ้า จึงได้เศร้าสร้อยถึงเพียงนี้” ปุยเมฆจึงเอ่ยถามความนัยจากดอกหญ้า มันจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมด ปุยเมฆได้ยินดังนั้น จึงถือโอกาสให้คำแนะนำแก่ดอกหญ้า “เจ้าดอกหญ้าเอ๋ย เจ้ายังเล็กนัก เจ้ายังต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆ อีกมาก ชีวิตทุกชีวิตที่ได้กำเนิดขึ้นมานั้น ต่างก็มีคุณค่าในตัวของมันเองทั้งสิ้น ฉะนั้น … ถ้าเรายังไม่เห็นคุณค่าในตัวของเราเองแล้วล่ะก็ จะไม่มีใครมาเห็นคุณค่าในตัวของเราเลย” ลมเริ่มพัดผ่าน ปุยเมฆเริ่มเคลื่อนตัว แต่ยังคงมีเสียงกระซิบที่ลอยมาตามลม “เตือนใจตัวเองไว้เสมอนะเจ้า ว่าถึงแม้เราจะเป็นเพียงแค่ดอกหญ้า ที่ใครอื่นหมื่นแสนจะเห็นว่าต้อยต่ำ แต่มันจะไม่ทำให้คุณค่าของเราเลือนหายไป เพราะคุณค่าเหล่านี้จะประทับใจอยู่ในใจของเจ้า … ตลอดไป” ปุยเมฆหายไปแล้ว ดอกหญ้านิ่งคิด นึกถึงคำพูดของปุยเมฆ มันเริ่มเข้าใจในความหมายของคำเหล่านั้น มันจึงรู้สึกชุ่มชื้นขึ้น กระตือรือล้นขึ้น และแล้ว … “ดอกหญ้า” ตอนนี้ก็มีกำลังใจที่จะลุกขึ้น เพื่อต่อสู้ชีวิตใหม่อีกครั้งหนึ่ง … “ถึงจะเป็นแค่อกหญ้าที่ต้อยต่ำ ไม่สูงล้ำเท่ามวลอื่นบุปผา ถึงจะดูว่ามันไม่มีราคา แต่คุณค่ามันก็อยู่ที่จิตใจ”
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment