Tuesday, May 01, 2007

อ่อนแอ...แต่ยิ้มให้กับความเสียใจ

คนอ่อนแอ กับ คนเข้มแข็งจุดต่างอยู่ที่ตรงไหน
อยู่ที่ การร้องไห้ กับ การไม่ร้องไห้ อย่างนั้นหรือ
ความรัก ต้องการทั้งการเหมือนและต่าง

เคยมีคนบอกว่า
"...แต่ต้องมีความเหมือนมากกว่าต่าง ถึงจะอยู่ร่วมกันได้"

บางที คนที่เข้มแข็งกว่า
...ก็อาจลืมไป
...ก็อาจไม่เข้าใจ
ว่าทำไมคนข้างๆ ถึงอ่อนแอ

คนเรา ต่อให้เก่งกับเรื่องอื่นแค่ไหน
แต่ก็ไร้ความสามารถ ที่จะทำให้คนตรงหน้ารู้สึกต่อเรื่องหนึ่งๆ เท่ากันกับเราได้
ที่พอจะสามารถ ก็มีเพียง...
การลองเปลี่ยนไปใส่รองเท้าของเค้า
สวมหมวกของเค้า
สวมแว่นของเค้า
แม้จะไม่ถนัด เท่ากับการใส่รองเท้า สวมหมวก ใส่แว่นของเราเอง
แต่ก็คงจะทำให้ ทำใจยอมรับจุดยืนของอีกคนได้มากขึ้น

หากบางครั้ง ฉันก็ไม่แข็งแรงมากพอที่จะทำในสิ่งเหล่านี้ตลอดเวลา
บางครั้ง "โรคความใจกว้างบกพร่อง" ของฉัน มันก็อาการกำเริบ

ในวันที่เธอเข้มแข็ง
และฉัน อ่อนแอ สับสน หาทางออกไม่เจอ
เธอคงไม่รู้ ว่าเหมือนมีก้อนหินหนักๆ ซ้อนทับถมอยู่ในหัวใจดวงนี้
...อยากทำอะไรมากกว่านี้ อยากทำได้มากกว่านี้
อยากทำให้ทุกอย่างมันดี ดีทั้งต่อฉัน และต่อเธอ - - ดีต่อเรา - -
แต่ฉัน ก็ทำได้แค่นี้
- - แค่ยืนก้มหน้าร้องไห้ มองปลายเท้าตัวเอง - -
แล้วเลือกที่จะอยู่คนเดียว ออกเดินทาง...บนเส้นทางที่มองไม่เห็นเธอชั่วคราว

ไม่ใช่ ไม่รัก
แต่ฉันจำเป็นต้องเรียกคุณค่าของตัวเองคืนมา
ที่ไม่สบตา ไม่ใช่ เกลียดชัง
แต่นาทีนี้ มีความปวดร้าวอยู่ในดวงตาฉันมากเกินไป
และคนคนนี้...ไม่อยากให้เธอเห็นมัน ...

ฉันไม่ได้แข็งแรง
ไม่ได้มั่นคง สักเท่าไหร่
แค่รู้ว่าบางทีแอบยิ้มตอนที่เสียใจ
เหมือนอะไรก็ง่ายขึ้นมา...

รับและให้

เคยคิดนะว่า เราสามารถจะอยุ่เป็นผู้ให้กับใครซักคนได้เสมอ แม้จะไม่เคยได้รับอะไรจากเธอเลย แต่ความคิดของเราในตอนนี้คิดว่า ในโลกนี้นะ ไม่มีใครเลยที่จะเป็นฝ่ายรับแต่เพียงฝ่ายเดียวได้ตลอด แล้วคิดเหรอ?ว่า การที่เป็นแต่เพียงผู้ให้จะทำให้มีความสุขได้ ความสุขที่แท้จริง น่าจะมาจากการที่เราได้อยู่เป็นผู้ให้ แล้วในขณะเดียวกันเราก็เป็นผู้รับด้วย ลองคิดนะว่า การที่เรา ให้อะไรกับใครซักคนนึง ระหว่างการที่ได้อะไรตอบกลับมากับ ไม่มีอะไรเลย ความรู้สึกแบบไหนจะดีกว่ากัน อาจจะใช่กับการที่แค่เราได้เป็นผู้ให้ก็มีความสุขแล้ว แต่มันคงไม่เท่ากับการที่ได้เป็นผุ้รับด้วยในเวลาเดียวกัน เราเชื่อนะว่า กับการที่ต้องเป็นผู้ให้ตลอดไปไม่อาจจะทำให้ใครมีความสุข หรือแม้แต่การที่ต้องเป็นผู้รับอย่างเดียวก็ด้วย การให้และการรับ มันเป็นสิ่งที่คู่กัน เมื่อรู้จักให้ แล้วก้ไม่ควรปฎิเสธที่จะเป็นฝ่ายรับ และเมื่อเคยแต่รับ ก็ควรจะรู้จักให้ซึ่งกันและกันบ้าง ชีวิตมันก็คงมีความสุขขึ้นอีกเยอะเลยนะ