
Friday, May 25, 2007
เรื่องโกหก

อ่อนล้า

แต่เรื่องราวของฉันก็ยังเหมือนเคยทุก - ทุกอย่าง
เคยมีคนเดินเข้ามาคุย เคยมีคนสบตาทักทาย
แต่ไม่มีคนไหนที่คอยอยู่ข้างเคียง
ในวันที่ฉันเหงาใจ ในวันที่ฉันท้อใจ
แค่มีใครสักคนอยู่ข้าง - ข้างฉัน
คนมันอ่อนล้า คนใจหวั่นไหว
อยากมีใครดูแลหัวใจในวันที่เหงา ในวันที่เศร้า
และคอยให้ความรัก ช่วยเป็นแรงกำลังให้หัวใจ
อีกนานสักเท่าไร หนึ่งคนที่หัวใจฉันรอ
ยังคงเจอเพียงภาพเดิม - เดิม
ในเวลาที่ฉันเสียใจก็ไม่เคยมีใครเข้ามากอดฉันเลย
ในวันที่ฉันเหงาใจ ในวันที่ฉันท้อใจแค่มีใครสักคนอยู่ข้าง - ข้างฉัน
คนมันอ่อนล้า คนใจหวั่นไหว
อยากมีใครดูแลหัวใจในวันที่เหงา ในวันที่เศร้า
และคอยให้ความรัก ช่วยเป็นแรงกำลังให้หัวใจ
อีกนานสักเท่าไร หนึ่งคนที่หัวใจตามหา
คนมันอ่อนล้า คนใจหวั่นไหว
อยากมีใครดูแลหัวใจในวันที่เหงา ในวันที่เศร้า
และคอยให้ความรัก ช่วยเป็นแรงกำลังให้หัวใจ
อีกนานสักเท่าไร หนึ่งคนที่หัวใจฉันรอ
Tuesday, May 22, 2007
แด่คนเคยรัก

Wednesday, May 16, 2007
เร็วไปมั้ย
เหมือนหัวใจเหนื่อยล้า กับการเหนี่ยวรั้งไว้
ฉันเฝ้ามองความรักของเรา เติบโตมาทุกวัน
แต่ไปไม่ไกล.........
เมื่อถึงวันหมดใจ ก็หมดเวลาของเรา
ปล่อยมือให้เธอไป เพราะใจหมดห่วง
ฉันก็ควรถอดใจ สุดทางที่จะเดินไม่มีเริ่มใหม่
ก็ทิ้งไว้แค่ร่องรอยว่าเคยได้รักกัน
แม้คืนวันเหล่านั้น จะทำให้เราสุขใจ
แม้น้ำตาจะไหล เมื่อใจยังนึกถึง
รักของเราห่างเหิน เกินกว่าจะเยียวยาให้คืน
กลับเป็นเหมือนเดิม ถึงเวลายอมรับและจากลากันด้วยดี
...เธอ ลืม ฉัน เร็ว เกิน ไป รึ ป่าว...
ลืมไปไม่รักกัน

รู้แล้วว่าเราเลิกกัน
รู้แล้วว่าเป็นเพียงเพื่อน
ฉันรู้และยังย้ำเตือนอยู่ในใจ
ไม่หวังจะให้เหมือนเดิม
ไม่คิดที่จะเริ่มใหม่
เพราะรู้ว่ามันสายไป ไม่มีทาง
ที่ยังค้างคือความรู้สึก
ที่มันลึกจนเกินจะเลือน
เพราะฉันมักจะเผลอใจและคิดไปจนเกินเพื่อน
คล้ายๆ ว่ายังเลอะเลือนอยู่ในฝัน
ข้อตกลงที่เรามีอยู่ ฉันก็รู้และยังเข้าใจ
แต่มันลืมไป แต่มันเผลอไป
ยั้งใจไว้ไม่ทัน
ลืมไปว่าไม่รักกัน
ไม่เหมือนวันที่ผ่านมา
ฉันรู้ในคำสัญญา
ฉันขอเพียงเวลาบ้าง
และแล้วมันค่อยจาง และจะหาย
..................................
อะไร หลายอย่าง บอกกับฉันว่า
...ฉันลืมเธอไม่ได้...
และ อะไรอีกหลายอย่าง กำลังบอกฉันว่า
...เค้าลืมฉันแล้ว...
รู้มั้ย มันไม่ได้ต่างอะไรเท่าไหร่
จากที่คิดไว้
ฉันเคยคิด และบอกตัวเองเสมอ
ว่าโชคดีแค่ไหน ที่เรารู้จักกัน
ในตอนนั้น ฉันคิดว่าเธอก็อาจจะรู้สึกเหมือนกัน
แต่ วันนี้ ฉันรู้แล้ว...
ฉันคนเดียว
...ที่ยังเหมือนเดิม...
Tuesday, May 15, 2007
ใส่ใจ...
หลายครั้งในใจส่วนลึกลึก อยากให้รู้ว่าตื้นตัน
เธอเคยว่ามันเล็กน้อย เพียงความห่วงใยให้กัน แค่เท่านั้นที่เธอมี
ถึงแม้แค่เพียงสิ่งเล็กน้อย แต่โปรดรู้ไว้ฉันชื่นใจ
ทุกครั้งที่เธอมีน้ำใจ อยากให้รู้ว่าตื้นตัน
ความดีที่เธอมีมา เป็นแรงส่งมาให้กัน ให้ฉันก้าวเดินไป
สิ่งเล็กน้อยที่เธอให้มาด้วยใจของเธอ นั่นแหละสำคัญ
สิ่งเล็กน้อยที่เธอให้มาด้วยความเข้าใจ นั่นคือสิ่งสำคัญ
เพราะฉันรับรู้ว่าเธอใส่ใจ
สิ่งเล็กน้อยที่เธอให้มาด้วยใจของเธอ นั่นแหละสำคัญ
สิ่งเล็กน้อยที่เธอให้มาด้วยความเข้าใจ นั่นคือสิ่งสำคัญ
เพราะฉันรับรู้ว่าเธอใส่ใจ
เพราะฉันรับรู้ว่าเธอใส่ใจ...
สิ่งที่หายไป
...สิ่งที่เคยมี
ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว
เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้
อยู่ดีรึป่าว
คิดถึงมากมาย
เมื่อไหร่จะกลับมาพบกันอีก
ถ้าฉันได้มีเธออีกครั้งโลกใบนี้คงน่าอยู่
..มากกว่าตอนนี้
ตอนนี้ฉันเศร้าเหลือเกิน
เศร้าเพราะเธอไม่อยู่แล้ว
ฉันนั่งนับ รอวันที่เธอจะกลับมา
ในทุกๆวัน ฉันยังรอเธออยู่นะ...
"...ความสุข..."
โปรดกลับมาหาฉันอีกครั้งเถอะ
Wednesday, May 02, 2007
หนังสือหนึ่งเล่ม

เหนื่อยมั้ย...เหนื่อยกับการวิ่งหา...
ไขว่ขว้าอะไรก็ไม่รู้...เพียงแค่หวังว่าได้มาแล้วคงมีความสุข...
ทั้งที่หลายต่อหลายครั้งลึกลงไปแล้วหัวใจมันบอกเราว่ากำลังเดินผิดทาง
แต่ด้วยเพราะความเคยชินกับเส้นทางนี้เสียแล้ว จึงคิดว่าเป็นทางที่
ปลอดภัย ที่สุด... เราจึงไม่พยายามที่จะหลุดออกจากมันเพราะ ความกลัว...
ที่จะเผชิญกับความไม่แน่นอน
...หัวใจมีปีก
กี่ครั้งที่ชีวิตของเราที่ถูกถามว่า แน่ใจหรือฦ
แล้วเราก็หยุด "ความเชื่อ" ของเราไว้ตรงนั้นโดยไม่ได้ทำอะไรกับมัน
กี่ครั้งที่เราทิ้งความฝันของเราไว้ข้างหลัง กี่ครั้งที่เรารู้ว่า เราทำได้ แต่เราไม่ได้ทำ...
...ความสุขที่ไม่ต้องซื้อ
เมื่อไม่ต้องพึ่งพาใครมาก..ก็ไมมีใครมีอำนาจ เหนือเรา... ไม่ต้องอดทน
อยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบ อีกทั้งเมื่อมีคนรอบตัวน้อยลง ชีวิตเราก็จะเกิดความสงบ
เมื่อเกิดความสงบ ก็เห็นตัวเองมากขึ้น เมื่อเห็นตัวเองมากขึ้นปัญญก็จะเกิด
เมื่อปัญญาเกิด ความสุขก็มาเยื่อน... ง่ายๆแค่นี้
คัดลอกมาจากหนังสือเข็มทิศหัวใจ ของศิริรัตน์ ณ พัทลุง
วันนี้พี่สาวที่แสนดี เอาหนังสือมาให้อ่านสองเล่ม อ่านแค่หลังปกก็รู้สึก โอ้โห เขียนดีจัง!! รึว่ามันจะโดนส่วนไหนของข้าพเจ้ารึป่าวก็ไม่รู้ 555 ตั้งหน้าตั้งตาอ่าน จนไม่ได้ทำงงทำงานเลย (อ่านแล้วมันวางไม่ลงนี่นา) ถ้าพี่สาวรู้ จะดีใจมั้ยเนี่ยที่เราตั้งใจอ่านขนาดนี้ อิอิ
ขอบคุณนะคะสำหรับหนังสือเล่มนี้ อ่านแล้วได้อะไรเยอะแยะเลย ตอนอ่านก็คิดได้หลายอย่าง แต่..อ่านจบแล้วไม่รู้จะทำได้รึป่าวอ่ะสิ ยังไงก็จะพยายามทำให้ได้ค่ะ สู้ๆๆ
...เพราะในหนังสือบอกว่า ไม่มีใครรัก...คนที่ไม่รักตัวเอง ต้องสู้เพื่อตัวเอง
Tuesday, May 01, 2007
อ่อนแอ...แต่ยิ้มให้กับความเสียใจ
อยู่ที่ การร้องไห้ กับ การไม่ร้องไห้ อย่างนั้นหรือ
ความรัก ต้องการทั้งการเหมือนและต่าง
เคยมีคนบอกว่า
"...แต่ต้องมีความเหมือนมากกว่าต่าง ถึงจะอยู่ร่วมกันได้"
บางที คนที่เข้มแข็งกว่า
...ก็อาจลืมไป
...ก็อาจไม่เข้าใจ
ว่าทำไมคนข้างๆ ถึงอ่อนแอ
คนเรา ต่อให้เก่งกับเรื่องอื่นแค่ไหน
แต่ก็ไร้ความสามารถ ที่จะทำให้คนตรงหน้ารู้สึกต่อเรื่องหนึ่งๆ เท่ากันกับเราได้
ที่พอจะสามารถ ก็มีเพียง...
การลองเปลี่ยนไปใส่รองเท้าของเค้า
สวมหมวกของเค้า
สวมแว่นของเค้า
แม้จะไม่ถนัด เท่ากับการใส่รองเท้า สวมหมวก ใส่แว่นของเราเอง
แต่ก็คงจะทำให้ ทำใจยอมรับจุดยืนของอีกคนได้มากขึ้น
หากบางครั้ง ฉันก็ไม่แข็งแรงมากพอที่จะทำในสิ่งเหล่านี้ตลอดเวลา
บางครั้ง "โรคความใจกว้างบกพร่อง" ของฉัน มันก็อาการกำเริบ
ในวันที่เธอเข้มแข็ง
และฉัน อ่อนแอ สับสน หาทางออกไม่เจอ
เธอคงไม่รู้ ว่าเหมือนมีก้อนหินหนักๆ ซ้อนทับถมอยู่ในหัวใจดวงนี้
...อยากทำอะไรมากกว่านี้ อยากทำได้มากกว่านี้
อยากทำให้ทุกอย่างมันดี ดีทั้งต่อฉัน และต่อเธอ - - ดีต่อเรา - -
แต่ฉัน ก็ทำได้แค่นี้
- - แค่ยืนก้มหน้าร้องไห้ มองปลายเท้าตัวเอง - -
แล้วเลือกที่จะอยู่คนเดียว ออกเดินทาง...บนเส้นทางที่มองไม่เห็นเธอชั่วคราว
ไม่ใช่ ไม่รัก
แต่ฉันจำเป็นต้องเรียกคุณค่าของตัวเองคืนมา
ที่ไม่สบตา ไม่ใช่ เกลียดชัง
แต่นาทีนี้ มีความปวดร้าวอยู่ในดวงตาฉันมากเกินไป
และคนคนนี้...ไม่อยากให้เธอเห็นมัน ...
ฉันไม่ได้แข็งแรง
ไม่ได้มั่นคง สักเท่าไหร่
แค่รู้ว่าบางทีแอบยิ้มตอนที่เสียใจ
เหมือนอะไรก็ง่ายขึ้นมา...
