Wednesday, May 16, 2007
เร็วไปมั้ย
เหมือนหัวใจเหนื่อยล้า กับการเหนี่ยวรั้งไว้
ฉันเฝ้ามองความรักของเรา เติบโตมาทุกวัน
แต่ไปไม่ไกล.........
เมื่อถึงวันหมดใจ ก็หมดเวลาของเรา
ปล่อยมือให้เธอไป เพราะใจหมดห่วง
ฉันก็ควรถอดใจ สุดทางที่จะเดินไม่มีเริ่มใหม่
ก็ทิ้งไว้แค่ร่องรอยว่าเคยได้รักกัน
แม้คืนวันเหล่านั้น จะทำให้เราสุขใจ
แม้น้ำตาจะไหล เมื่อใจยังนึกถึง
รักของเราห่างเหิน เกินกว่าจะเยียวยาให้คืน
กลับเป็นเหมือนเดิม ถึงเวลายอมรับและจากลากันด้วยดี
...เธอ ลืม ฉัน เร็ว เกิน ไป รึ ป่าว...
ลืมไปไม่รักกัน

รู้แล้วว่าเราเลิกกัน
รู้แล้วว่าเป็นเพียงเพื่อน
ฉันรู้และยังย้ำเตือนอยู่ในใจ
ไม่หวังจะให้เหมือนเดิม
ไม่คิดที่จะเริ่มใหม่
เพราะรู้ว่ามันสายไป ไม่มีทาง
ที่ยังค้างคือความรู้สึก
ที่มันลึกจนเกินจะเลือน
เพราะฉันมักจะเผลอใจและคิดไปจนเกินเพื่อน
คล้ายๆ ว่ายังเลอะเลือนอยู่ในฝัน
ข้อตกลงที่เรามีอยู่ ฉันก็รู้และยังเข้าใจ
แต่มันลืมไป แต่มันเผลอไป
ยั้งใจไว้ไม่ทัน
ลืมไปว่าไม่รักกัน
ไม่เหมือนวันที่ผ่านมา
ฉันรู้ในคำสัญญา
ฉันขอเพียงเวลาบ้าง
และแล้วมันค่อยจาง และจะหาย
..................................
อะไร หลายอย่าง บอกกับฉันว่า
...ฉันลืมเธอไม่ได้...
และ อะไรอีกหลายอย่าง กำลังบอกฉันว่า
...เค้าลืมฉันแล้ว...
รู้มั้ย มันไม่ได้ต่างอะไรเท่าไหร่
จากที่คิดไว้
ฉันเคยคิด และบอกตัวเองเสมอ
ว่าโชคดีแค่ไหน ที่เรารู้จักกัน
ในตอนนั้น ฉันคิดว่าเธอก็อาจจะรู้สึกเหมือนกัน
แต่ วันนี้ ฉันรู้แล้ว...
ฉันคนเดียว
...ที่ยังเหมือนเดิม...
