Thursday, March 29, 2007

ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผัน (Cross Road)


ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผัน (Cross Road)

ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผันหนทางแห่งชีวิต แยกออกเป็นทาง แตกต่างกันไปหากยังสับสนอยู่ หากยังไม่เข้าใจตัวตนของตนเองก็คงรู้สึกอึดอัด ในหัวใจ

คนที่สับสน คงได้แต่ปล่อยเวลาล่วงเลยไปหายใจทิ้งไปกับ ท้องฟ้า แสงแดด สายลมบางคนก็คงพยายาม ค้นหาทางออกให้ตนเอง

อะไรที่คั่งค้างในจิตใจ สิ่งใดใด ที่ยังมองหาไม่เห็น

อย่าล้มและปิดกั้นตัวเองด้วยความผิดหวังอย่าให้หมอกเมฆ ควันไฟ ไหนบังตา

ครุ่นคิด และ ถามเสียงเรียกร้องในตัวเองให้ดีดีก่อนตัดสินใจทำสิ่งใดลงไป

คนเราทำอะไรย่อมมีเหตุผลเสมอแล้วแต่ว่าคนรอบข้างนั้น รับเหตุผลนั้น ๆ ได้หรือไม่ชีวิตจะเป็นสุขได้ ก็คือการเข้าใจ และ พอใจในสิ่งที่มีอยู่ เป็นอยู่ใครจะไปหยั่งรู้พรุ่งนี้จะเจอสิ่งใด

ถ้าตัดสินใจอะไรไปแล้ว ก็จงยอมรับในการตัดสินใจนั้นเพราะมันจะไม่มีวันย้อนเวลาไปแก้มันได้อีกเจ็บก็เจ็บเองแล้วทีนี้ โดนใคร ๆ สมน้ำหน้าก็อย่าไปโทษคนอื่นเสียมองกลับมาดู ... เพราะเราเป็นคนเลือกเอง

ค่ำคืนนี้ กับสายลมบางเบานี้ไม่รู้สึกหนาวร้อน รู้เพียงแต่ว่า คืนนี้ จิตใจมันอัดอั้น ตันตื้อยังไงบอกไม่ถูก
แต่ขอบคุณสำหรับ กำลังใจจากคนรอบข้าง ที่ส่งมาให้เสมอ ๆ

และ สมาชิกใหม่แห่งเส้นทางชีวิตทางนี้รักและห่วงใยที่สุด และ ขอบคุณ ที่ทำให้เจอกับวันที่ดีดีอีกครั้งต่อไปนี้จะไม่ทำร้ายตัวเอง
จะพยายามทำให้ ทุก ๆ ความห่วงใยไม่สูญค่า

ขอบคุณหลาย ๆ คนที่เข้ามาแล้วจากไปขอบคุณเวลาที่ช่วยให้เห็นสันดานดิบ ของมนุษย์หลาย ๆ คน

ขอบคุณเวลาที่ช่วยให้เรียนรู้ สิ่งต่าง ๆ ให้เติบโตขึ้น ด้วยความใส่ใจจากทุก ๆ คนรอบ ๆ ตัว

และ ให้เติบโตขึ้น กับความผิดหวัง ผิดพลาด ที่แก้ไขไม่ได้แต่ก็เป็นบทเรียนที่จะพยายามไม่ทำให้เกิดมันขึ้นมาอีก ...

Tears I cried

Tears I cried

การเริ่มต้น มักทำให้ฉันรู้สึกถึง การจบสิ้นอยู่เสมอฉันยังเชื่ออยู่ ว่ายังมีความรักที่ไม่มีวันจากเราไปไหน อยู่ที่แห่งไหน สักแห่งไม่มีข้อคลางแคลงใจใดใด แม้วันเวลานั้นผ่านไป ความหมายของคำว่า "นิรันดร์" นั้นก็ยังคงอยู่

นับกี่หยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากใจฉัน ร่วงหล่นให้พื้นเปียกปอนกี่หยดน้ำตาของฉันที่ทำให้เธอไม่สบายใจ ที่ทำให้เธอกังวลในตัวฉันอยากจะทำทุก ๆ อย่างให้เธอมีความสุขฉันจะทำเพื่อเธอโดยไม่ข้อแม้ใดใด ฉันจะปกป้องรอยยิ้มที่สวยงามของเธอไว้

...

ถ้าเราต่างวาดฝันจากนี้ร่วมกัน เดินไปด้วยกันไม่ว่าจะแห่งหนใดหุบเหว หน้าผา จะสูงชันเพียงใด เราก็จะฝ่ามันไปด้วยกันไม่ว่าทางที่ก้าวเดิน จะมีฝนเปียกปอนแค่ไหนแม้เพียงร่มเล็ก ๆ คันเดียว ฉันก็จะพาเธอฝ่าออกไปขอเพียงแต่รอยยิ้มของเธอ บอกฉันสิว่า "พรุ่งนี้ท้องฟ้าจะสดใส"ฉันจะไม่ห่างจากไป จะไม่ทิ้งเธอไว้ให้เดียวดาย

น้ำตาของฉันที่ไหลรินลงสู่พื้น มันหมดไปแล้วเมื่อพบกับเธอเธอเปลี่ยนท้องฟ้าให้เป็นสีที่สดใส พร้อมไหมที่จะดำรงอยู่เพื่อกันและกันเริ่มต้นสร้างฝันไปด้วยกันจากนี้ ...

น้ำตาของฉันที่ไหลรินลงสู่พื้น มันหมดไปแล้วเมื่อพบกับเธอมันเหือดหายไป กลายเป็นสายลมอบอุ่น ที่โอบอุ้มเรารอบกายพร้อมไหมที่จะดำรงอยู่เพื่อกันและกันเธอทำให้ฉันได้รับรู้ ถึงสิ่งดีดี ที่ไม่เคยพบเจอ

เธอทำให้น้ำตาของฉันหายไปพาฉันออกไปยังท้องฟ้ากว้างใหญ่ให้ฉัน ได้รับรู้ความหมายแห่งการมีชีวิต ...
รักเธอเหลือเกิน

เธอไม่เคยถามฉันว่า น้ำตาของฉัน ไหลออกมาด้วยเหตุผลใดเพียงแต่รอยยิ้มแสนอบอุ่นนั้น ทำให้น้ำตา และ ความเศร้าโศรกนี้จากไปขอบคุณที่ทำให้ฉันตื่น และ รับรู้อีกครั้งความหมายของชีวิตคือสิ่งใด และ จะดำรงอยู่เพื่อใคร ... ต่อไปจากนี้

แปลจาก :: เพลง Tears I Cried

Friday, March 02, 2007

Ask for


ขอบคุณที่เคยร่วมทาง
ขอบคุณที่คอยห่วงใย
ถึงวันนี้เราต่าง ห่างกันไป
ขอบคุณ ที่ห่วงใยกันเหมือนเดิม

แต่เราก็รู้กันอยู่ หนทางที่ผ่านมายาวไกล
เส้นขนานที่เราขีดไว้ ไม่มีวันกลับมาร่วมทางเดิน

เธอเองก็มีทางใหม่ คงจะดีกว่าที่เคยเป็นอยู่นี้
ฉันขอบคุณที่เธอยังคง คอยหวังดี
ขอบคุณที่ทำทุกอย่างเหมือนเดิม ทุกครั้งที่เจอ

ฉันเองจะอยู่ตรงนี้จะดีหรือลำบาก
แต่ฉันก็ยัง รู้สึก ดีใจเสมอ
ทุกครั้งที่ได้รับรู้ว่าตัวเธอ ได้เจอะเจอกับวันที่ดีดี
ขอได้ไหม ขออะไรซักอย่าง
เราเป็นเพื่อน ร่วมทางอย่างเพื่อนกันไปได้ไหม

เก็บเอาความผูกพันของเราทั้งสองคนไว้ในใจ
เปลี่ยนเป็นการยินดี ที่ทั้งสองต่างได้พบแต่สิ่งที่ดีดี

จะวันใดวันหนึ่ง ก็ต้องจบ
ถึงแม้ลึก ๆ เราจะรักกันอยู่ รักกันแบบนี้
แต่เปลี่ยนเป็นการ อวยพรให้คนที่เคยรักเจอแต่วันพรุ่งนี้ที่ดีดี
เราทั้งสองพอแค่นี้ เพราะไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม

ถึงวันนี้ ฉันคิดว่าระหว่างเราไม่มีคนผิด
เป็นเพราะชีวิตเรา มันไม่วันจะบรรจบ กันได้อย่างสม่ำเสมอ
ชีวิตของฉัน ดำเนินต่างกับชีวิตของเธอ
เป็นเส้นทางที่ขนานกันเสมอตลอดมา

ถึงตรงนี้เธอเข้าใจบ้างหรือเปล่า
จะเร็วจะช้า มันก็ต้องจบลง สิ่งที่เราต่างคน ต่างผันเผลอ
กลับไปดูแล คนที่เราต่างแยกกันไปพบเจอ
อย่าให้คนที่ไม่ได้เกี่ยวข้อง กับเราทั้งสอง ต้องเสียใจ

: มีคนเคยบอกไว้ว่า :

ความรัก ไม่ได้จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันเสมอไป
บางครั้ง การที่ได้เห็นคนรักของเรามีความสุข นั่นก็ทำให้เรามีความสุขแล้ว
การอวยพรให้เค้าได้เจอแต่สิ่งที่ดีดีต่อไปจากนี้ที่ไม่มีเรา นั่นก็เป็นสิ่งที่ดีดีสุดท้าย ที่เราจะให้เค้าได้

ต่อจากนี้ไปความห่วงใยจะส่งไปถึงเค้ามั้ย เค้าจะเข้าใจในสิ่งที่เราทำมั้ย ไม่อาจมีใครรับรู้
เพราะเราไม่สามารถกลับไปดูแลเค้าได้เหมือนเดิมอีกแล้ว เมื่อคำตอบต่างคนก็ต่างรู้อยู่ในใจ

จนกว่าความรู้สึกแห่งการเป็นของกันและกันนั้นจะเลือนลางหายไป
เหลือเพียงแต่ความผูกพันไว้ เป็นหมอกควันที่เลือนลางแต่แสนจะอบอุ่น

บางครั้ง เสียงแห่งการร่ำลา ก็ก้องกังวาลกว่าเสียงสรรพสิ่งใดใด