ขอบคุณที่เคยร่วมทาง
ขอบคุณที่คอยห่วงใย
ถึงวันนี้เราต่าง ห่างกันไป
ขอบคุณ ที่ห่วงใยกันเหมือนเดิม
แต่เราก็รู้กันอยู่ หนทางที่ผ่านมายาวไกล
แต่เราก็รู้กันอยู่ หนทางที่ผ่านมายาวไกล
เส้นขนานที่เราขีดไว้ ไม่มีวันกลับมาร่วมทางเดิน
เธอเองก็มีทางใหม่ คงจะดีกว่าที่เคยเป็นอยู่นี้
เธอเองก็มีทางใหม่ คงจะดีกว่าที่เคยเป็นอยู่นี้
ฉันขอบคุณที่เธอยังคง คอยหวังดี
ขอบคุณที่ทำทุกอย่างเหมือนเดิม ทุกครั้งที่เจอ
ฉันเองจะอยู่ตรงนี้จะดีหรือลำบาก
ฉันเองจะอยู่ตรงนี้จะดีหรือลำบาก
แต่ฉันก็ยัง รู้สึก ดีใจเสมอ
ทุกครั้งที่ได้รับรู้ว่าตัวเธอ ได้เจอะเจอกับวันที่ดีดี
ขอได้ไหม ขออะไรซักอย่าง
เราเป็นเพื่อน ร่วมทางอย่างเพื่อนกันไปได้ไหม
เก็บเอาความผูกพันของเราทั้งสองคนไว้ในใจ
เก็บเอาความผูกพันของเราทั้งสองคนไว้ในใจ
เปลี่ยนเป็นการยินดี ที่ทั้งสองต่างได้พบแต่สิ่งที่ดีดี
จะวันใดวันหนึ่ง ก็ต้องจบ
จะวันใดวันหนึ่ง ก็ต้องจบ
ถึงแม้ลึก ๆ เราจะรักกันอยู่ รักกันแบบนี้
แต่เปลี่ยนเป็นการ อวยพรให้คนที่เคยรักเจอแต่วันพรุ่งนี้ที่ดีดี
เราทั้งสองพอแค่นี้ เพราะไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม
ถึงวันนี้ ฉันคิดว่าระหว่างเราไม่มีคนผิด
ถึงวันนี้ ฉันคิดว่าระหว่างเราไม่มีคนผิด
เป็นเพราะชีวิตเรา มันไม่วันจะบรรจบ กันได้อย่างสม่ำเสมอ
ชีวิตของฉัน ดำเนินต่างกับชีวิตของเธอ
เป็นเส้นทางที่ขนานกันเสมอตลอดมา
ถึงตรงนี้เธอเข้าใจบ้างหรือเปล่า
ถึงตรงนี้เธอเข้าใจบ้างหรือเปล่า
จะเร็วจะช้า มันก็ต้องจบลง สิ่งที่เราต่างคน ต่างผันเผลอ
กลับไปดูแล คนที่เราต่างแยกกันไปพบเจอ
อย่าให้คนที่ไม่ได้เกี่ยวข้อง กับเราทั้งสอง ต้องเสียใจ
: มีคนเคยบอกไว้ว่า :
ความรัก ไม่ได้จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันเสมอไป
: มีคนเคยบอกไว้ว่า :
ความรัก ไม่ได้จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันเสมอไป
บางครั้ง การที่ได้เห็นคนรักของเรามีความสุข นั่นก็ทำให้เรามีความสุขแล้ว
การอวยพรให้เค้าได้เจอแต่สิ่งที่ดีดีต่อไปจากนี้ที่ไม่มีเรา นั่นก็เป็นสิ่งที่ดีดีสุดท้าย ที่เราจะให้เค้าได้
ต่อจากนี้ไปความห่วงใยจะส่งไปถึงเค้ามั้ย เค้าจะเข้าใจในสิ่งที่เราทำมั้ย ไม่อาจมีใครรับรู้
เพราะเราไม่สามารถกลับไปดูแลเค้าได้เหมือนเดิมอีกแล้ว เมื่อคำตอบต่างคนก็ต่างรู้อยู่ในใจ
จนกว่าความรู้สึกแห่งการเป็นของกันและกันนั้นจะเลือนลางหายไป
เหลือเพียงแต่ความผูกพันไว้ เป็นหมอกควันที่เลือนลางแต่แสนจะอบอุ่น
บางครั้ง เสียงแห่งการร่ำลา ก็ก้องกังวาลกว่าเสียงสรรพสิ่งใดใด


No comments:
Post a Comment