Tuesday, January 30, 2007

ไม่ว่าชีวิตของเธอเป็นแบบไหน/พาย


เมื่อไหร่เธอมองไม่เจอใครๆ
เมื่อไหร่ที่เธอทุกข์ใจลำพัง
เมื่อไหร่เธอผิดหวังจากสิ่งใด
อยากให้เธอจงคิดถึงฉัน
แค่เธอโทรมาที่ฉัน
เมื่อเธอนั้นรู้สึกไม่เหลือใคร
เมื่อไหร่ที่เธอต้องเดือดร้อน
ไม่ว่ายังไงจะมีฉันกับเธอ
เมื่อไหร่มีคนดูแลเอาใจ
เมื่อไหร่ที่ใจแข็งแรงดูดี
เมื่อไหร่ที่ชีวิตจะสดใส
ไม่จำเป็นต้องคิดถึงฉัน
ช่วงวันดีๆฉันนั้น
ขอเพียงให้เธออยู่ตรงนั้นไป
เมื่อไหร่ที่เธอปลอดภัยแล้ว
ก็จะเป็นคนสุดท้ายที่จะพบเธอ
ไม่ว่าชีวิตของเธอนั้นแบบไหน
แค่ขอให้รู้เท่านั้นว่าเธอไม่เดียวดาย
ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ขอให้เธอได้จำไว้
ยังเหลือคนๆหนึ่ง ฉันคนนี้ไม่เคย(ไม่รักเธอ)
เมื่อไหร่ที่เธอปลอดภัยแล้ว
ก็จะเป็นคนสุดท้ายที่จะพบเธอ
ไม่ว่าชีวิตของเธอนั้นแบบไหน
แค่ขอให้รู้เท่านั้นว่าเธอไม่เดียวดาย
ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ขอให้เธอได้จำไว้
ยังเหลือคนๆหนึ่ง ฉันคนนี้ไม่เคย(ไม่รักเธอ)
ไม่ว่าชีวิตของเธอนั้นแบบไหน
แค่ขอให้รู้เท่านั้นว่าเธอไม่เดียวดาย
ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ขอให้เธอได้จำไว้ยังเหลือคนๆหนึ่ง
ฉันคนนี้ไม่เคย(ไม่รักเธอ)
มันไม่เลิกรักเธอ

Thursday, January 18, 2007

คุณเสียน้ำตาเพื่อใคร..... คนรักหรือคนร้าย


หากแต่การจากลาของใครบางคนทำให้คุณอ่อนแอนั้น โปรดเข้าใจไหมเสียว่า คุณอ่อนแอตั้งแต่มีเขาเคียงข้างกายแล้ว แค่วันนี้คุณไม่มีใครให้พักพิง................ในเมื่อเขาทิ้งคุณไปแล้ว

ไม่แปลกหากน้ำตาที่ไหลริน ทำนบน้ำตาที่พังทลาย กับหัวใจที่สลายจนสิ้นไป เพราะใครบางคนที่ทิ้งเราไปในวันนี้

ทำให้คุณรู้สึกสูญสิ้นทุกอย่างไป เปนเพราะคุณได้นำทุกอย่างให้เขาไปต่างหากล่ะ ในตอนนี้คุณคงทำได้เพียงนั่งร้องไห้ จนคิดว่า น้ำตามีไม่เพียงพอให้ไหลรินจนหมดใจ

นอกจากน้ำตาที่มันจะกัดเซาะบาดแผลในใจของคุณให้ลุกลามแล้ว มันยังเป็น้ำกรดราดรดลงไปในใจคนรอบข้างที่รักคุณอีกด้วย ไม่ใช่เพียงคุณคนเดียวที่เสียใจและเจ็บปวด ยังมีอีกคนที่เจ็บปวดไปพร้อมกับคุณ

.......ลืมตาขึ้นสิ.......
คุณจะมองเห็น "คนที่รักคุณ" ที่ยืนเฝ้ามองคุณอยุ่ห่างๆอย่างห่วงใย นอกห้องออกไป นอกห้องที่คุณขังตัวเองไว้เนิ่นนาน

เขาพร้อมจะซับน้ำตาคุณทันทีที่คุณเอ่ยปาก คนที่ยอมรับการตัดสินใจของคุณอย่างเจ็บปวด
คนที่ใช้สองมือรองรับน้ำตาอย่างอาทร
และพร้อมใช้ไหล่กว้างซับผ่าน.......ให้ไหลลึกลงไปสู่หัวใจ

แต่ "คนที่ทำร้ายคุณ" กำลังปล่อยมือช้าๆ และก้าวออกห่างคุณอยู่เลยๆ คนที่กำลังก้าวข้ามน้ำตาคุณไปอย่างรังเกียจ
คนที่เห็นน้ำตาคุณเป็นเพียงหยาดน้ำ
คนที่ไม่รับรู้เสียงสะอื้นที่เธอร้ำไห้

ในขณะที่คนที่รักคุณจับมือคุณอย่างอ่อนโยน เข้าใจ และเจ็บปวดอยู่ข้างๆคุณ

คุณคงต้องเลือกแล้ว.....................
ระหว่าง หัวใจที่ยังมีอยู่ กับ หัวใจที่ไม่มีคุณ

kamm_sabb

เป็นคืนวัน... ที่... ไม่ได้อยู่ด้วยกัน... มองแสงไฟตามถนน เดินถอนหายใจไปคนเดียว...
ในค่ำคืนที่ “จำเป็น” ต้องอยู่คนเดียว... ...ทั้งๆ ที่ ก่อนหน้านี้..เธอบอกว่า ...จะมา...

“ฮึก...”
กึ่งขำ กึ่งสำลักน้ำตาตัวเอง…
...มือเริ่มเย็นจนชาอีกแล้ว . . .
ไปหา “เธอ” เมื่อวาน... พอไปถึง...
"บันไม่รักตั๊กแล้ว บันรัก..."
ความรู้สึกเหมือนโดนรถวิ่งชนบวกกับรถบรรทุกที่แล่นสวนมาอย่างจัง...
. . . มันก้องอยู่ในหัว ตลอดเวลา

................. จำไม่ได้ว่าตอนนั้น...
กลับมาหอได้อย่างไร
รู้สึกตัวอีกที ก็มายืนอยู่ที่หน้ามอ...
พร้อมกับเสื้อที่เปียกเหมือนอาบน้ำ …
ขี่รถ…กลับหอ เปลี่ยนเสื้อ...
แล้วก็ขี่รถออก จากหอ...ไปแปรงล้างขวด ออกแรงเดินด้วยร่ายกายที่อิดโรย และโทรมจนไม่น่าจะเรียกสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ว่า “มนุษย์”
...ความทุกข์ ก็ไม่ได้หายไป เพียงแต่ชิน...
ความสุข ก็ไม่มีเข้ามา เพียงแต่ ไม่ได้โหยหาอีกแล้ว…
ช่างเป็นคืนที่โหดร้าย... เจ็บ...แปร๊บขึ้นมาเหมือนโดนไฟช๊อตไล่ตั้งแต่แขนจนถึงในอก ...
ไม่สามารถเดินต่อไปได้ ...
พาร่างที่โดนคำสาป ไปนั่งอยู่ริมสระพระพิรุณ เหงื่อแตก ผุดขึ้นมาตามหน้า...ตามขมับ ความรู้สึกเย็น หนาว
ตั้งแต่ต้นคอไล่ขึ้นมาจนถึงระหว่างคิ้ว ...แต่...เหงื่อเราไหลออกมา ราวกับว่า ยิ่งเราฝืนไม่ร้องไห้มากเท่าไหร่…
...มันก็ยิ่งออกมาตามร่างกาย ...แทน สิ่งที่เรียกว่า “น้ำตา” วินาทีนั้น
รู้ซึ้งถึงความความรู้สึก ที่ว่า...."เหงื่อไหลในใจ" สภาวะที่หัวใจทำงานหนักจน....
...มือชาจนจับกุญแจที่ถือมาไม่อยู่ จนต้องปล่อยมันไป
เป็นคำสาปที่...เต็มใจรับมา เราต้องทนให้ได้...
ในหัวตอนนี้ นอกจากคำเดิมๆ ที่ก้องอยู่ ตั้งแต่อยู่บนรถจนถึงตอนนี้...
"บันไม่รักตั๊กแล้ว บันรัก..."
มันยังดังก้องอยู่อย่างนั้น …ทั้งๆ ที่รู้ว่า มัน “โกหก”
“เรา” รักกัน... แต่...”สิ่งแวดล้อม” กลับกลายเป็น “คำสาป” ที่ทำให้เรา...รักกัน...ไม่ได้ ง่ายๆ นัก
“เรา” ทั้งคู่ ต้องรอ... รอ..."เวลา" ที่จะทำให้เรา...ได้รักกัน...จริงๆ ซะที
"บันไม่รักตั๊กแล้ว บันรัก..." ความรู้สึกของเธอที่พูดมาด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดไปไม่น้อยกว่าความรู้สึกของคนที่ได้รับฟัง
เรารู้ว่า เค้า “ทรมาน...” และ “ปวดร้าว...”
กับคำๆ นั้นที่เค้ารีบพูดจนฟังแทบจะไม่เป็นประโยคพร้อมๆ กับน้ำตาและเสียงสะอื้นที่เราได้ยินผ่านมาทางโทรศัพท์ กับ “คำสาป” ที่เธอและเรารับรู้
เมื่อเริ่ม “รัก” กัน... จากคนสองคน...ที่ต่าง...ก็ “ไม่มีใคร” ...ได้มาเจอกัน ...ได้รักกัน...
แต่................................................................... กลับมา
...สู่ความคิดของตัวเองอีกครั้งด้วยความรู้สึกแน่นไปทั้งอก ด้วยอาการที่ขาดอากาศอย่างรุนแรง
ตอนนี้...อีกคำที่ต้องท่องไว้ เผื่อไม่ให้สติเราต้องเตลิดไปมากกว่านี้...
“ทนให้ได้...” “ต้องผ่านมันไปให้ได้...”
เราได้แต่กำมือที่ชานั้นไว้ ให้แน่น...ที่สุด ...
ได้เวลาหอปิด...ขี่รถกลับมาที่ห้องอีกครั้ง ด้วยสภาวะที่ไร้ตัวตน ... อดทน ไม่ร้องไห้ ...
อุตส่าห์หนีออกไปข้างนอกเผื่อทีว่า จะได้ไม่กล้า ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ...
ในวันที่ใครๆ ก็เริ่มที่จะมีความสุข ... วันที่ใครๆ ก็ต่างยินดี กับเทศกาลที่น่าจะ...มีความสุข...แบบนี้
จนกระทั่งสายตา กวาดไปมองจนถึงรูปเธอที่อยู่บนหัวเตียง...
ก้มหน้า...หลับตา สูดหายใจไปจนสุดความสามารถที่มี กลั้นทิ้งเอาไว้อย่างนั้น...
... “ช่างมัน…” “ไม่ไหวแล้ว...” ผ่อนลมหายใจออก พร้อมๆ ... ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก...
“จะเกิดอะไรขึ้น...ต่อจากนี้” “ไม่สนแล้ว....” สิ้นเสียงสุดท้าย... ทิ้งตัวลงอยู่หน้าประตู...
ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่า...ยกมือสองข้าง… ขึ้นมาปิดใบหน้า ...ปิดดวงตา ขึ้นมารองรับ...น้ำตา ที่ไหลออกมา...ไหลมา จนเต็มสองฝ่ามือนั้น...และไหลลงไปสู่พื้นห้อง...

ตั๊กจะยังคงรักบันเหมือนเดิมนะ ไม่ว่าความสุขของบันจะมีตั๊กอยู่หรือไม่ก็ตาม...
“เป็นคำสาปที่ตัวเราเอง ร่าย...ขึ้นมา...” “คำสาป” “...ที่ไม่มีทางแก้”
...คำสาปที่ “เรา” ต้องแกล้ง ทำเหมือน “ไม่รักกัน”
“คำสาป ที่จะยาวนานไปอีกเท่าไหร่ไม่รู้...”
เวลาที่...จะพรากชีวิตเราไปเมื่อไหร่ก็ได้”
“ถ้า...”

To becontinue…
........................................................................
ได้เกิดมารักเธอ ได้ทุ่มเททุกอย่าง.. หนึ่งชีวิตนี้ก็มีค่า..

this week...

“ตั๊ก!!”
“ใครเรียก?”

เช้าแล้ว...ต้องไปเรียนสินะ



...ตอนเที่ยง
“ตั๊ก”
“?”
“หิว...”
“หิวก็ไปกินข้าวป่ะ...”
หอบร่างตัวเองไปทานข้าว

5 นาทีต่อมา ไปอ้วกอยู่ชั้น 2 ของตึกที่คณะ
...ร่างกายมันไม่ยอมรับอาหาร


...เลิกเรียน
บิดมอไซค์ กลับหอ
แวะสนามหลวงและก็เซเว่นสักหน่อย
อาหารเรียงรายตามชั้นให้เลือกมากมาย
แต่...กลับไปสะดุดตากับ ของกินอีกอย่าง
“ฝรั่ง”
“เอาเถ้าแก่น้อยกับช็อกโกแลตด้วยละกัน”

ระหว่างที่ขี่รถก่อนถึงสามแยกจะเลี้ยวเข้าหอ

“ตั๊ก”
“?”
“ต้องกินข้าวบ้างนะ แค่นั้นเอาไม่อยู่หรอก”
“เออ...ให้ทำไงเล่า ลองอันนี้ดูก่อน มีสารอาหารจำเป็นพอเพียงกับร่างกายน่า”


“แกร๊ก!!”
เสียงประตูหอพัก ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ
หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน...ต้องกลับมาเจอกับมันอีกแล้ว
พยายามสูดหายใจลึกๆ เพื่อกลั้นสิ่งที่เรียกว่า “น้ำตา” เอาไว้...
เอาของไปเก็บบนโต๊ะ
...ไม่ลืมหยิบฝรั่งมากิน

ล้มตัวลงบนที่นอน พร้อมกับกัดฝรั่งมองเพดานไป ทีละคำ ทีละคำ...
ยิ่งกัด...ยิ่งคิดถึง
ยิ่งกลืน...ยิ่งทรมาน

หลับตาปล่อยให้ น้ำตา...มันไหล...ต่อไป อย่างช้าๆ ทรมาณ...แบบเงียบๆ


4 ชั่วโมงผ่านไป...ยังไม่หลับ
“ตั๊ก”
“?”
“ไรอีก”
“นอนได้แล้วนะ”
“พูดง่าย แต่ทำไม่ได้...”


“เป็นอย่างนี้ทำไม...”
“ไม่รู้ ไม่ได้อยากเป็น”

“แล้วเมื่อไหร่จะหาย?”
“รู้แล้วยังมาถาม...”


“นั้นไปพักเหอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนทำงานต้องพึ่งแกอีก...”
“อืม...ดูแลสุขภาพหน่อยล่ะ ไม่เคยได้เห็นตั๊กเป็นอย่างนี้เลยนะ
“อืม ขอบใจ แต่เห็นอย่างนี้มันคนละความรู้สึกกับเมื่อก่อนนะ”
“ยังไง?”



“มีความสุข...”

“กล้าพูด”
“เออ...”


เช้าอีกวัน....
“ตั๊ก!!”
“อือ รู้แล้วไปเรียนใช่ไหม?”


ลุกจากท่านั่งมาบิดแขน พร้อมกับดูสภาพตัวเองในกระจก
“...เป็นอย่างนี้ต่อไปสักอาทิตย์ จะโทรมเอานา”
“ไม่หรอก เดี๋ยวก็ฝืนๆ กินแต่ขนมก็ได้”
.....




7 วันต่อมา...
7 วัน... กับการอยู่เฉยๆ ไม่พยายามจะคิดถึงเรื่องที่มันทำให้ทนไม่ได้ขึ้นมา
แต่...ในแต่ละคืน...
คืนหน้าหนาวที่ยาวนานกว่าปกติ...
คืนหน้าหนาวที่เช้าช้ากว่าปกติ...
และ คืนหน้าหนาวที่ มืดไวกว่าปกติ...

แต่ละคืน...ที่ไม่สามารถหลับได้เลยสักครั้ง


อีกวันนึง...


“ตั๊ก”
“อือๆ ไปเรียนใช่ไหม”

“ได้นอนป่าวเนี่ย”
“แกก็รู้...อยู่ด้วยกัน”

“เฮ้ย เอ็งนั่งดูระเบียง ดูเพดานอย่างนี้มา ทุกคืนเลยนะ ไม่หลับๆ ไปบ้าง”
ลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจยาว กับการโดน “จิตใต้สำนึกตัวเอง” ด่าเอา

ลองเช็ค...สภาพร่างกายปกติ...จิตใจปกติ
...ในความรู้สึก “ของเราเอง”

แต่...ก็รู้ว่า ใน “ความเป็นจริง”
...มันใกล้น๊อคเต็มที

หยิบหมอนออกไปตากที่ระเบียง
...มีแนวโน้มว่าจะได้ซื้อหมอนใหม่ถ้ามันไม่เน่าไปซะก่อน


เดินไปห้องน้ำ
...อีกกิจกรรมหนึ่งที่ทำให้รู้ว่าตัวเอง “ยังมีชีวิต”

เปิดฟักบัว...น้ำหน้าหนาวกระทบกับใบหน้าและลำตัว
แต่ทว่า ความเย็นของน้ำไม่ได้น่ากลัวไปกว่าความเย็นในจิตใจตลอดคืนที่ผ่านมา...


ก้มหน้า ปล่อยให้น้ำจากฝักบัวชะล้างน้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อยๆ เมื่อจนต่อเหตุผลที่ว่า
...จะเป็นอย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่

ดังคำกล่าวของ นีตเช่ นักปราช ชาวเยอะรมัน ที่ว่า
“ร่างกายเป็นเพียงเครื่องเล่นของจิตใจ...”

จิตใจที่คิดฟุ้งซ่าน...
จิตใจที่ไม่สงบ...
จิตใจที่คิดไม่ตกว่า...คนนี้ที่เค้าจะรักเราจริงๆ ใช่ไหม
คนนี้...ที่แปรงสีฟันของเธอจะอยู่ข้างๆ แปรงสีฟันของฉันในทุกๆ เช้า
คนนี้...ที่จะเห็นตอนตื่นนอนในทุกๆ วัน


แต่...ทั้งๆ ที่รู้ว่า...
เธอก็รักเรา...มากขนาดไหน
...ทำเพื่อเรามากแค่ไหน
...คิดถึงเรามากกว่าใคร

...กับการอยู่คนเดียวโดยเฝ้าแต่คิดถึงคนๆ หนึ่ง โดยที่จิตใจไม่หนักแน่นพอ มันทรมานมากพอๆ กับอยู่ในห้องแคบๆเลยทีเดียว


“ตั๊ก”
มันมาอีกแระ

“ถามไรอย่างสิ”
“ว่ามา..”

“ถ้าสิ่งที่ทุ่มเทลงไปมันสูญเปล่าล่ะ เกิดวันหนึ่งเค้าไม่รักขึ้นมาล่ะ”
“เคยคิดเผื่อใจไว้หรือเปล่า”

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ
มีแต่เสียงฝักบัวที่เปิดทิ้งไว้รดหัวตัวเอง



“เปล่า”
“ไม่ได้เผื่ออะไรไว้สักอย่าง”
เพราะไม่ได้คิดจะเผื่อใจเอาไว้อยู่แล้ว



หลังจากคิดได้...
กับการต่อสู้กับคำถามต่างๆ ที่ฟุ้งซ่านไปได้เป็นเรื่องๆ ตลอดทั้งอาทิตย์
ร่างกายเริ่มกลับมารู้สึกถึงความเย็นของน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัว

...เริ่มกลับมารู้สึกมี “ชีวิต” ขึ้นอีกครั้ง
ปิดฝักบัว แต่งตัวออกจากห้อง

ระหว่างทางที่ขี่รถไป
“เฮ้ย..ยังอยู่ป่าว” ลองเรียกสิ่งที่เรียกว่าจิตใต้สำนึกดูก่อนบ้าง
“หือ..ทำไม”


“วันนี้...อยากกินอะไร”










...........................................................................................

เวลากับความห่างไกล...ใครๆ ก็ว่าเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับความรัก
แต่...สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ จิตใจของเราเองนั่นแหละ...
...ว่าจะหนักแน่นพอที่จะพร้อมยอมสูญเสียทุกอย่าง
...เพื่อแลกกับคำว่า “รัก”
...จากคนที่เราต้องการจริงๆ

Miss...

"แกร๊ก!!"เสียงประตูหอพัก ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ...ลมจากระเบียงชั้น 2 พัดเข้ามา พร้อมหอบกลิ่นอันคุ้นเคยมาปะทะใบหน้าผู้เป็นเจ้าของห้องที่เดินสวนเข้ามาในห้องปิดประตูแล้วหันกลับมามองดูในห้อง...ห้องที่อยู่มาเกือบปี...ห้องที่ตอนแรกแทบจะไม่มีอะไรเลย นอกจากข้าวของจำเป็นที่มีเหมือนกันทุกๆ ห้อง
ห้องที่ตอนนี้ เหลือพื้นที่ใช้สอยน้อยลงไปเนื่องจากข้าวของเริ่มมากขึ้น
"ตัวเริ่มสั่น...ความรู้เย็นตั้งแต่ปลายนิ้วเริ่มไล่ขึ้นมาจนถึงหัวไหล่"
เธอ กลับไปแล้ว......แค่ 2 วันที่เธอมาอยู่...เวลาแห่งความสุขมักมีน้อยและผ่านไปเร็วเสมอ
กำมือ เพื่อให้มือที่เย็นและเริ่มจะชาได้มีเลือดไปหล่อเลี้ยงและอุ่นขึ้น
"ทำไม...ห้องมันถึงได้กว้างอย่างนี้"
...คิดในใจ"กว้างเกินไป..."
"เหงา..."ไปที่โต๊ะเพื่อวางกระเป๋า ถอดเสื้อและนาฬิกา พบโน๊ตที่เขียนบนกระดาษ 1 แผ่น ...อ่านยังไม่ทันจบ...น้ำตาเริ่มเอ่อ ปริมๆ ที่ขอบตาเงยหน้าขึ้นพร้อมกับสูดหายใจเข้าช้าๆ ลึกๆ หลายรอบ จนรู้สึกว่าหายสั่นแล้ว
...แต่ก็ต้องแลกกับการที่คอแห้งมาแทนที่บางสิ่งบางอย่างจะเอ่อล้นออกมา
ไม่อยู่ก็เหมือน...ยังอยู่" ความรู้สึกเย็นที่ฝ่ามือกลับมาเยือนอย่างรวดเร็ว...
ความรู้สึกทรมาณ จากการที่หายใจขาดช่วงเข้ามาแทนที่อย่างช้าๆ...
น้ำใสๆ หยดลงพื้น...จากหนึ่งเพิ่มเป็นสอง จากสองเพิ่มเป็นหก แล้วจากนั้นภาพที่พื้นที่มัวก็จนมองอะไรไม่เห็นอีกต่อไป...
นี่สินะ ความรู้สึกที่เรียกว่า"คิดถึง"ไม่รู้ว่ายืนก้มหน้า ปล่อยให้สิ่งที่เรียกว่า "น้ำตา" ไหลออกไปมากเท่าไหร่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด...
ไหลออกมาเรื่อยๆ ...เรื่อยๆ ...เท่าไหร่...ก็ยังไม่สามารถที่จะท่วมท้นความรู้สึกที่คิดถึงเธอคนนั้นไปได้ลมหายใจเริ่มขาดช่วง....
ถี่ขึ้นเรื่อยๆมือมากุมหน้าอก พยายามอ้าปากเพื่อเอาอากาศเข้าสู่ปอดให้ได้มากที่สุด เนื่องจากทางจมูกไม่สามารถให้อากาศเข้าออกได้อีกแล้วพยายาม...
กดความรู้สึกที่ท่วมท้นขึ้นมาให้ได้มากที่สุดแต่ยิ่งทำ...
ก็ดูเหมือนจะไปยุให้มันเตลิดไปมากกว่าเดิมพยุงร่างตัวเองมาที่เตียง...
มุมที่มักจะเห็นเธอนอนอยู่ตรงนั้นเสมอกลิ่นของเธอยังอยู่ยิ่งกระตุ้นให้น้ำตาเอ่อล้นทะลักออกมามากกว่าเดิม...
คว้าหมอนเข้ามากอด กดหน้าลงเพราะไม่รู้ว่าจะทนไม่ให้เสียงที่อัดอั้น เปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกที่มากมาย เล็ดรอดออกมาจากช่องลำคอได้...
ไหวรึเปล่าทรมาณกับความรู้สึกตัวเองไปได้สักพักน้ำตาแห่งความรู้สึกที่เรียกว่าคิดถึงได้ไหลออกมาอย่างเต็มที่หูอื้อขึ้นจนไม่ได้ยินเสียงรอบๆ ภายนอก กดหน้าลงหมอนแน่นขึ้นเรื่อยๆ...
ความเจ็บปวดเริ่มก่อตัวขึ้นภายในอกข้างซ้ายที่มีหัวใจดวงนั้นที่เป็นของเธอกำลังเต้นอยู่...
ทุรนทุราย...คงไม่มีคำไหนดีอธิบายได้ดีไปกว่าคำนี้...
"น่าจะกอดเธอให้มากกว่านี้"...
"น่าจะหอมให้มากกว่านี้"
"ไม่เคยรู้สึก...รักใคร...มากเท่านี้มาก่อน...
"เป็น...อยู่อย่างนั้นจน...เช้า

Past...

“เหนื่อยกับความรักที่เธอมีให้ฉัน เธอลืมเรื่องราวของเราเพียงพ้นวัน...เหนื่อยที่ต้องฝืน ให้เรารักกัน เมื่อวันนี้เธอไม่มี...หัวใจ...ให้ฉัน เหมือนเดิม”
สิ้นเสียงเพลง มองออกไปนอกหน้าต่างหอพัก ได้เวลาไปเรียนแล้วเรา เหมือนเป็น “โรคจิต” ฟังเพลงไม่สมหวังทีไร นึกถึงเรื่องเก่าๆทุกที ชอบนึกว่าเค้าไม่รัก...ทุกทีแก้ไม่หาย...นิสัยติงต๊องแต่...ลึกๆ ก็ชอบนะ...ฟังไป เศร้าไป... อินอยู่บ่อยๆ...นึกว่าเป็นอย่างนั้นจริงๆ รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ บางครั้ง ก็...ปล่อยให้น้ำอุ่นๆ อาบแก้ม ผ่านคางและลงคอไป...ยิ่งเป็นคนเซ็นซิทีฟสูงบวกกับการเรียนที่หนักหนาสาหัส เลยกลายเป็นพวกคิดมาก เลย...ยิ่งอินกับเพลงที่เนื้อร้องและทำนองที่แต่งมาอย่างไพเราะได้ง่าย พอเพลงจบ......กลับมาดูชีวิตตัวเอง“เรายังรักกันนี่เน้อะ”
“มีความสุขมากๆ ที่มีคนให้รัก..."
...เหมือนกับว่า ยิ่งฟังเพลงอกหัก...ยิ่งรัก...เหมือนได้รับรู้อยู่ลึกๆ ว่า...ต้องให้ความสำคัญกับเธอมากๆไม่อยาก...ต้องสูญเสียเธอไปแล้ว...มารู้สึกที่หลังว่า
...คนที่เคยเดินอยู่ข้างๆ กัน คนที่ต้องคอยจูงมือเพราะเก้ๆกังๆ เวลาข้ามถนนเพื่อที่จะข้ามไปพร้อมๆกัน
...คนที่ต้องคอยให้เราเดินนำหน้า เพื่อเป็นหลักให้เกาะเวลา ลงบันไดชันๆ
...คนที่ชอบทำตัวเป็นของตัวเองมากที่สุดเวลาอยู่กับเรา
...คนที่ชอบเอาอะไรต่างๆนาๆ มาป้าย แล้วก็แอบชำเลืองมอง ว่าเรารู้รึป่าว แล้วก็ขำ สะใจเค้าล่ะ
...คนที่ชอบกินกะเทียมเป็นชีวิตจิตใจ เห็นหน้าร้านขาหมูไม่ได้ ถึงไม่อยากกินขาหมู ฉันก็อยากกินกระเที่ยมนี่!!
...คนที่เวลาเราเจอไรขำๆบนรถ แค่หันมามองหน้า ก็เป็นอันรู้กัน
...คนที่แปรงสีฟันอยู่ข้างๆ กัน ที่ยิ่งดึก ก็ยิ่งเลี่ยงไม่ยอมแปรงฟันโดยการแกล้งทำหน้าง่วงนอน
...คนที่อยากเห็นหน้าคนแรก ตอนตื่นเช้ามาทุกวัน เห็นเค้านอนอยู่ข้างเราเสมอ
...คนที่...เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเราตอนนี้ เราไม่อยากมารู้สึกทีหลังว่า สิ่ง "ธรรมดา" เหล่านี้...มัน เพิ่ง จะ มา “สำคัญ” ในตอนที่เธอไม่อยู่กับเราแล้ว
...เลย...เหมือนกับว่า...อยากจะรักเค้าให้มากขึ้นทุกๆ วันให้มาก...กว่าที่เคยรักใครหรือผู้หญิงคนไหน...ที่เคยรักมา
...ติ้ด ติ้ดๆ เฮ่ย แปดโมงแล้ว ได้เวลาเรียน วันนี้วันศุกร์แล้ว เย้ๆ เย็นนี้เราก็จะได้เจอกันแล้วสินะ หยุดตั้งสองวัน
...แต่แค่นั้นแหละ...ก็เป็น “พลังชีวิต” ทั้งหมดของเราที่จะได้ใช้ ดำเนินชีวิต ต่อไปได้...ในทุกๆ วันต่อไป

Thursday, January 11, 2007

เวลา


ความสุขและความทุกข์ก็เหมือนด้านทั้งสองของเหรียญที่พลิกกลับไปกลับมาได้ตลอดเวลา

ชีวิตในบางความหมายก็ดูคล้ายๆการลงเดิมพัน ฟังเหมือนน่ากลัวแต่ก็น่าเย้ายวนเช่นกันในบางที

แต่ถ้ามีเวลาทั้งหมดในโลกนี้... หรือแม้กระทั่งครึ่งนึงของทั้งหมดนั้นก็คงจะดี
หรือกระทั่งเศษเสี้ยวนาทีที่มีค่า... ก็น่าพอใจ

ถึงแม้จริงๆแล้ว กับใครบางคนนั้นต่อให้อยู่ด้วยทั้งชีวิตก็ยังดูสั้นเกินไปเลย ก็ตาม…