Thursday, January 18, 2007

Miss...

"แกร๊ก!!"เสียงประตูหอพัก ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ...ลมจากระเบียงชั้น 2 พัดเข้ามา พร้อมหอบกลิ่นอันคุ้นเคยมาปะทะใบหน้าผู้เป็นเจ้าของห้องที่เดินสวนเข้ามาในห้องปิดประตูแล้วหันกลับมามองดูในห้อง...ห้องที่อยู่มาเกือบปี...ห้องที่ตอนแรกแทบจะไม่มีอะไรเลย นอกจากข้าวของจำเป็นที่มีเหมือนกันทุกๆ ห้อง
ห้องที่ตอนนี้ เหลือพื้นที่ใช้สอยน้อยลงไปเนื่องจากข้าวของเริ่มมากขึ้น
"ตัวเริ่มสั่น...ความรู้เย็นตั้งแต่ปลายนิ้วเริ่มไล่ขึ้นมาจนถึงหัวไหล่"
เธอ กลับไปแล้ว......แค่ 2 วันที่เธอมาอยู่...เวลาแห่งความสุขมักมีน้อยและผ่านไปเร็วเสมอ
กำมือ เพื่อให้มือที่เย็นและเริ่มจะชาได้มีเลือดไปหล่อเลี้ยงและอุ่นขึ้น
"ทำไม...ห้องมันถึงได้กว้างอย่างนี้"
...คิดในใจ"กว้างเกินไป..."
"เหงา..."ไปที่โต๊ะเพื่อวางกระเป๋า ถอดเสื้อและนาฬิกา พบโน๊ตที่เขียนบนกระดาษ 1 แผ่น ...อ่านยังไม่ทันจบ...น้ำตาเริ่มเอ่อ ปริมๆ ที่ขอบตาเงยหน้าขึ้นพร้อมกับสูดหายใจเข้าช้าๆ ลึกๆ หลายรอบ จนรู้สึกว่าหายสั่นแล้ว
...แต่ก็ต้องแลกกับการที่คอแห้งมาแทนที่บางสิ่งบางอย่างจะเอ่อล้นออกมา
ไม่อยู่ก็เหมือน...ยังอยู่" ความรู้สึกเย็นที่ฝ่ามือกลับมาเยือนอย่างรวดเร็ว...
ความรู้สึกทรมาณ จากการที่หายใจขาดช่วงเข้ามาแทนที่อย่างช้าๆ...
น้ำใสๆ หยดลงพื้น...จากหนึ่งเพิ่มเป็นสอง จากสองเพิ่มเป็นหก แล้วจากนั้นภาพที่พื้นที่มัวก็จนมองอะไรไม่เห็นอีกต่อไป...
นี่สินะ ความรู้สึกที่เรียกว่า"คิดถึง"ไม่รู้ว่ายืนก้มหน้า ปล่อยให้สิ่งที่เรียกว่า "น้ำตา" ไหลออกไปมากเท่าไหร่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด...
ไหลออกมาเรื่อยๆ ...เรื่อยๆ ...เท่าไหร่...ก็ยังไม่สามารถที่จะท่วมท้นความรู้สึกที่คิดถึงเธอคนนั้นไปได้ลมหายใจเริ่มขาดช่วง....
ถี่ขึ้นเรื่อยๆมือมากุมหน้าอก พยายามอ้าปากเพื่อเอาอากาศเข้าสู่ปอดให้ได้มากที่สุด เนื่องจากทางจมูกไม่สามารถให้อากาศเข้าออกได้อีกแล้วพยายาม...
กดความรู้สึกที่ท่วมท้นขึ้นมาให้ได้มากที่สุดแต่ยิ่งทำ...
ก็ดูเหมือนจะไปยุให้มันเตลิดไปมากกว่าเดิมพยุงร่างตัวเองมาที่เตียง...
มุมที่มักจะเห็นเธอนอนอยู่ตรงนั้นเสมอกลิ่นของเธอยังอยู่ยิ่งกระตุ้นให้น้ำตาเอ่อล้นทะลักออกมามากกว่าเดิม...
คว้าหมอนเข้ามากอด กดหน้าลงเพราะไม่รู้ว่าจะทนไม่ให้เสียงที่อัดอั้น เปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกที่มากมาย เล็ดรอดออกมาจากช่องลำคอได้...
ไหวรึเปล่าทรมาณกับความรู้สึกตัวเองไปได้สักพักน้ำตาแห่งความรู้สึกที่เรียกว่าคิดถึงได้ไหลออกมาอย่างเต็มที่หูอื้อขึ้นจนไม่ได้ยินเสียงรอบๆ ภายนอก กดหน้าลงหมอนแน่นขึ้นเรื่อยๆ...
ความเจ็บปวดเริ่มก่อตัวขึ้นภายในอกข้างซ้ายที่มีหัวใจดวงนั้นที่เป็นของเธอกำลังเต้นอยู่...
ทุรนทุราย...คงไม่มีคำไหนดีอธิบายได้ดีไปกว่าคำนี้...
"น่าจะกอดเธอให้มากกว่านี้"...
"น่าจะหอมให้มากกว่านี้"
"ไม่เคยรู้สึก...รักใคร...มากเท่านี้มาก่อน...
"เป็น...อยู่อย่างนั้นจน...เช้า

No comments: