Friday, April 27, 2007

สิ่งกีดขวาง



หากฉัน เลือกที่จะยื้อต่อไป ก็ยิ่งทำให้เธอสับสน

haak chan leuak tee ja yeu dtor bpai gor ying tam hai ter sap-son


ก็รู้ ฉันกลายเป็นเพียงใครบางคน ที่เป็นคนขวางทางเธอ

gor roo chan glaai bpen piang krai baang kon tee bpen kon kwaang-taang ter


ความรัก เมื่อมันต้องเริ่มจืดจาง คนอย่างฉัน ก็คือส่วนเกิน

kwaam rak meua man dtong rerm jeut jaang kon yaang chan gor keu suan gern


วันนี้ เหลือเพียงหนึ่งทางที่จะเดิน คือต้องเดินไปจากเธอ

wan nee leua piang neung taang tee ja dern keu dtong dern bpai jaak ter


*ไม่เป็นไร ฉันคงไม่เป็นไร เจ็บแค่ไหนที่สุดจะคุ้มกว่า

mai bpen-rai chan kong mai bpen-rai jep kae nai tee soot ja koom gwaa


ในวันนี้ฉันขอเป็นคนบอกลา ดีกว่าเป็นคนที่กีดขวาง

nai wan nee chan kor bpen kon bok laa dee gwaa bpen kon tee geet-kwaang


**อยากบอกว่ารัก.. ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ฉัน.. จำต้องบอกลา

yaak bok waa rak .. krang soot taai gon tee chan .. jam dtong bok laa


อยากบอกว่ารัก.. รักเธอเสมอ ก่อนจะเดิน.. ไปทั้งน้ำตา

yaak bok waa rak .. rak ter sa-mer gon ja dern .. bpai tang naam dtaa


จบกันเสียที รักอันยิ่งใหญ่ ไม่มีอีกแล้ว.. ฝันอันยาวไกล

jop gan sia tee rak an ying yai mai mee eek laew .. fan an yaao glai


ชีวิตฉันต้องเริ่มใหม่ กับการไม่มีเธอ

chee-wit chan dtong rerm-mai gap gaan mai mee ter


ก่อนนั้น เธอเคยมีค่าอย่างไร ในวันนี้ยังเป็นอย่างนั้น

gon nan ter koie mee kaa yaang rai nai wan nee yang bpen yaang nan


จากนี้ แม้มันต้องทนทรมาน ฉันจะทนมันให้ไหว

jaak nee mae man dtong ton tor-ra-maan chan ja ton man hai wai
(ซ้ำ *, **)


กับการไม่เหลือใคร แต่ก่อนจะจากไป จำไว้ฉันรักเธอ

gap gaan mai leua krai dtae gon ja jaak bpai jam wai chan rak ter
ปล.เพลงนี้เค้าให้หัวโตนะ
ตั๊กกุ่ยจะไม่ทำให้หัวโตเสียความรู้สึกอีก ต่อไปแล้ว

คิดถึง นึกถึง เป็นห่วงเสมอ เพราะเธอคือสิ่งที่มีค่า


ระหว่างเรา ที่มันเปลี่ยนแปลงไป

เธอที่ออกห่างไป

รู้ตัวดีว่าฐานะของตัวเองไม่มีสิทธิ์

ไปเรียกร้องอะไรจาก เพื่อนสนิท

ถอยมาเป็นเพื่อนธรรมดา

แล้วกลับไปเป็นแค่คนรู้จักกัน


สำหรับเธอ เธอคงไม่คิดอะไรมาก

แต่สำหรับเราคนทีรักเธอคนนี้

ไม่มีคำไหนนอกจาก เสียใจ

ไม่รู้เพราะอะไร เพราะใคร ที่มันทำให้เป็นแบบนี้

หรือความเป็นจริงเราสองคนอาจจะเข้ากันไม่ได้ ไม่เคยเข้าใจกัน

ความไม่เข้าใจกันอาจทำให้เรา ต่างคนต่างถอยออกจากกัน


เราจะรู้ได้ว่า คนซักคนมีค่ามากแค่ไหน

ก็ต่อเมื่อ คนๆนั้นจากเราไป

ความเสียใจ ความห่วงหา อาวรณ์ หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน

มันจะคอยตอกย้ำในความรู้สึก ให้นึกถึง ความไกลกัน


ความห่างเหิน คือเครื่องชี้วัดความรู้สึกของคน

ยิ่งคิดถึง ยิ่งเสียใจ ต่อคนๆนั้นมากแค่ไหน

คนๆนั้นยิ่งเป็นคนที่มีค่าสำหรับเรา

แต่มันก็แปลกนะ บางครั้งสำหรับเรา

เค้าคนนั้นคือสิ่งที่มีค่าสำหรับเรา

แต่ในใจเค้า กลับไม่เคยเห็นค่าในตัวของเราเลย

วันนี้กับวันเก่า


อะไรที่เคยใช่ อาจไม่ใช่...

ความจริงใจอาจเปลี่ยนไป แต่เพราะความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้ได้ฉุดรั้งเอาไว้

...ทำให้ใจเราไม่เคยตัดได้ซักที


วันนี้เจอกัน รู้สึกลำบากใจ ทั้งที่เมื่อก่อน สบายใจ
วันนี้มองหน้าแล้วเศร้าใจ ทั้งที่เมื่อก่อน สุขใจ
วันนี้เธอไม่ค่อยสนิทกับเราแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อน บอกว่าเราเป็นเพื่อนที่ดีของเธอ
วันนี้เธอไม่ค่อยเล่าอะไรให้ฟังแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อน เราสามารถคุยกันได้ทุกๆเรื่อง
วันนี้เราไม่แน่ใจแล้วว่าเธอจะใช่คนที่เราหวัง ทั้งที่เมื่อก่อน เราคิดเสมอว่า
เธอคนนี้แหละ
วันนี้เราถอยออกห่างเธอแล้ว และออกห่างไปเรื่อยๆ ทั้งที่เมื่อก่อน ไม่ว่ายังไงก็จะเป็นฝ่ายเข้าหาเธอ
แต่ ทั้งวันนี้ และวันนั้น เราไม่เคย รักเธอน้อยลงเลย และยังหวังดีและเป็นห่วงเธอเสมอ


ความรู้สึกมันเป็นเรื่องในจิตใจ เธอคงไม่รู้หรอกนะว่า เราคิดยังไงกับเธอ ในวันนี้ และวันนั้น ความรู้สึกดีๆที่มีให้มันไม่เคยต่างไปจากเดิม แต่บางครั้งก็ขอยุติมันลงแค่นี้ ความรักมันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต ยังเหลืออะไรๆอีกมากมายให้ได้ค้นหา


บางครั้งถ้าเรามองแต่ต้นไม้เราก็จะมองไม่เห็นป่า

ถ้าเมื่อไหร่ที่เรามองป่า เราก็จะได้มองเห็นต้นไม้ (เคยได้ยินมาน่ะ จำไม่ได้ว่าที่ไหน )