บางทีในเวลาที่ล้า คนธรรมดาอย่างเราก็มีท้อกันบ้าง พอบ่อยเข้าก็อยากจะถอยและหันหลังวิ่งหนีไปให้พ้นๆเสีย... จะวิ่งไปไหนก็อีกเรื่องแต่ขอไปก่อนก็แล้วกัน แต่ในเวลาที่ไม่มีทางให้หนีไม่มีที่ให้ซ่อน อย่างน้อยการได้แหกปากบ่นก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย... แค่ลองนึกดูว่า ถ้าตอนนี้ข้างหลังมีกำแพงหนาๆให้พิงสักพัก... ก็ไม่มีอะไรยากที่จะกลับมาสู้ต่ออีกที แต่ในเมื่อไม่มีก็คือไม่มี...ถ้าวันหนึ่งต้องล้มลงอย่างหมดท่าจริงๆ ค่อยกระเสือกกระสนลุกขึ้นมาใหม่ก็ยังไม่สาย
เรายังมีเป้าหมายที่ยังต้องทำ ยังมีคนที่อยากให้หันมามอง...
วันนี้มีเพื่อนเก่าคนนึงโทรมา ก็โทรมาถามเรื่องสัพเพเหระเหมือนเดิม แต่คุยกันไปคุยกันมา ดันมาจบที่คำถามที่ว่า "...เออ แล้วตกลงเมื่อไหร่แกจะมีแฟนใหม่สักที..." แหม ถามแบบนี้อยากจะร้องไห้จริงๆ สำหรับใครที่คิดจะถามเราแบบนี้บ้าง แนะนำให้ถามว่า เมื่อไหร่ที่เราจะตายน่าจะตอบได้ง่ายกว่า ไปๆมาๆก็เริ่มเบื่อและเหนื่อยกับเรื่องนี้เหมือนกัน... ถ้าเป็นต่อไปแบบนี้แล้วสักวันตื่นขึ้นมาพบตัวเองกับห้องที่ว่างเปล่า ในวันที่ไม่รู้ว่าจะรู้สึกดีใจหรือเสียใจมากกว่ากัน และรู้สึกว่ายังมีลมหายใจโดยไม่มีเหตุผลให้มีชีวิตอยู่ เรายังจะดื้อดึงและคิดว่าจะอยู่กับความเป็นอยู่แบบนี้อยู่หรือเปล่า...
แต่เราก็รู้แค่ว่า วันนี้เรามีคนที่เรารักและถึงเธอจะไม่อยู่ตรงนี้ก็ไม่เป็นไร...

No comments:
Post a Comment