Thursday, January 18, 2007

kamm_sabb

เป็นคืนวัน... ที่... ไม่ได้อยู่ด้วยกัน... มองแสงไฟตามถนน เดินถอนหายใจไปคนเดียว...
ในค่ำคืนที่ “จำเป็น” ต้องอยู่คนเดียว... ...ทั้งๆ ที่ ก่อนหน้านี้..เธอบอกว่า ...จะมา...

“ฮึก...”
กึ่งขำ กึ่งสำลักน้ำตาตัวเอง…
...มือเริ่มเย็นจนชาอีกแล้ว . . .
ไปหา “เธอ” เมื่อวาน... พอไปถึง...
"บันไม่รักตั๊กแล้ว บันรัก..."
ความรู้สึกเหมือนโดนรถวิ่งชนบวกกับรถบรรทุกที่แล่นสวนมาอย่างจัง...
. . . มันก้องอยู่ในหัว ตลอดเวลา

................. จำไม่ได้ว่าตอนนั้น...
กลับมาหอได้อย่างไร
รู้สึกตัวอีกที ก็มายืนอยู่ที่หน้ามอ...
พร้อมกับเสื้อที่เปียกเหมือนอาบน้ำ …
ขี่รถ…กลับหอ เปลี่ยนเสื้อ...
แล้วก็ขี่รถออก จากหอ...ไปแปรงล้างขวด ออกแรงเดินด้วยร่ายกายที่อิดโรย และโทรมจนไม่น่าจะเรียกสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ว่า “มนุษย์”
...ความทุกข์ ก็ไม่ได้หายไป เพียงแต่ชิน...
ความสุข ก็ไม่มีเข้ามา เพียงแต่ ไม่ได้โหยหาอีกแล้ว…
ช่างเป็นคืนที่โหดร้าย... เจ็บ...แปร๊บขึ้นมาเหมือนโดนไฟช๊อตไล่ตั้งแต่แขนจนถึงในอก ...
ไม่สามารถเดินต่อไปได้ ...
พาร่างที่โดนคำสาป ไปนั่งอยู่ริมสระพระพิรุณ เหงื่อแตก ผุดขึ้นมาตามหน้า...ตามขมับ ความรู้สึกเย็น หนาว
ตั้งแต่ต้นคอไล่ขึ้นมาจนถึงระหว่างคิ้ว ...แต่...เหงื่อเราไหลออกมา ราวกับว่า ยิ่งเราฝืนไม่ร้องไห้มากเท่าไหร่…
...มันก็ยิ่งออกมาตามร่างกาย ...แทน สิ่งที่เรียกว่า “น้ำตา” วินาทีนั้น
รู้ซึ้งถึงความความรู้สึก ที่ว่า...."เหงื่อไหลในใจ" สภาวะที่หัวใจทำงานหนักจน....
...มือชาจนจับกุญแจที่ถือมาไม่อยู่ จนต้องปล่อยมันไป
เป็นคำสาปที่...เต็มใจรับมา เราต้องทนให้ได้...
ในหัวตอนนี้ นอกจากคำเดิมๆ ที่ก้องอยู่ ตั้งแต่อยู่บนรถจนถึงตอนนี้...
"บันไม่รักตั๊กแล้ว บันรัก..."
มันยังดังก้องอยู่อย่างนั้น …ทั้งๆ ที่รู้ว่า มัน “โกหก”
“เรา” รักกัน... แต่...”สิ่งแวดล้อม” กลับกลายเป็น “คำสาป” ที่ทำให้เรา...รักกัน...ไม่ได้ ง่ายๆ นัก
“เรา” ทั้งคู่ ต้องรอ... รอ..."เวลา" ที่จะทำให้เรา...ได้รักกัน...จริงๆ ซะที
"บันไม่รักตั๊กแล้ว บันรัก..." ความรู้สึกของเธอที่พูดมาด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดไปไม่น้อยกว่าความรู้สึกของคนที่ได้รับฟัง
เรารู้ว่า เค้า “ทรมาน...” และ “ปวดร้าว...”
กับคำๆ นั้นที่เค้ารีบพูดจนฟังแทบจะไม่เป็นประโยคพร้อมๆ กับน้ำตาและเสียงสะอื้นที่เราได้ยินผ่านมาทางโทรศัพท์ กับ “คำสาป” ที่เธอและเรารับรู้
เมื่อเริ่ม “รัก” กัน... จากคนสองคน...ที่ต่าง...ก็ “ไม่มีใคร” ...ได้มาเจอกัน ...ได้รักกัน...
แต่................................................................... กลับมา
...สู่ความคิดของตัวเองอีกครั้งด้วยความรู้สึกแน่นไปทั้งอก ด้วยอาการที่ขาดอากาศอย่างรุนแรง
ตอนนี้...อีกคำที่ต้องท่องไว้ เผื่อไม่ให้สติเราต้องเตลิดไปมากกว่านี้...
“ทนให้ได้...” “ต้องผ่านมันไปให้ได้...”
เราได้แต่กำมือที่ชานั้นไว้ ให้แน่น...ที่สุด ...
ได้เวลาหอปิด...ขี่รถกลับมาที่ห้องอีกครั้ง ด้วยสภาวะที่ไร้ตัวตน ... อดทน ไม่ร้องไห้ ...
อุตส่าห์หนีออกไปข้างนอกเผื่อทีว่า จะได้ไม่กล้า ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ...
ในวันที่ใครๆ ก็เริ่มที่จะมีความสุข ... วันที่ใครๆ ก็ต่างยินดี กับเทศกาลที่น่าจะ...มีความสุข...แบบนี้
จนกระทั่งสายตา กวาดไปมองจนถึงรูปเธอที่อยู่บนหัวเตียง...
ก้มหน้า...หลับตา สูดหายใจไปจนสุดความสามารถที่มี กลั้นทิ้งเอาไว้อย่างนั้น...
... “ช่างมัน…” “ไม่ไหวแล้ว...” ผ่อนลมหายใจออก พร้อมๆ ... ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก...
“จะเกิดอะไรขึ้น...ต่อจากนี้” “ไม่สนแล้ว....” สิ้นเสียงสุดท้าย... ทิ้งตัวลงอยู่หน้าประตู...
ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่า...ยกมือสองข้าง… ขึ้นมาปิดใบหน้า ...ปิดดวงตา ขึ้นมารองรับ...น้ำตา ที่ไหลออกมา...ไหลมา จนเต็มสองฝ่ามือนั้น...และไหลลงไปสู่พื้นห้อง...

ตั๊กจะยังคงรักบันเหมือนเดิมนะ ไม่ว่าความสุขของบันจะมีตั๊กอยู่หรือไม่ก็ตาม...
“เป็นคำสาปที่ตัวเราเอง ร่าย...ขึ้นมา...” “คำสาป” “...ที่ไม่มีทางแก้”
...คำสาปที่ “เรา” ต้องแกล้ง ทำเหมือน “ไม่รักกัน”
“คำสาป ที่จะยาวนานไปอีกเท่าไหร่ไม่รู้...”
เวลาที่...จะพรากชีวิตเราไปเมื่อไหร่ก็ได้”
“ถ้า...”

To becontinue…
........................................................................
ได้เกิดมารักเธอ ได้ทุ่มเททุกอย่าง.. หนึ่งชีวิตนี้ก็มีค่า..

1 comment:

Anonymous said...

ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจารักเขามากขนาดนี้ ฉันไม่รู้ว่าฉันไม่มีประโยชน์เลย ในวันที่เธอเจ็บปวดที่สุด ขอโทษนะที่ไม่ได้อยู่กับวันที่เธอเจ็บปวด ขอโทษที่ไม่สามารถช่วยเธอได้ ขอโทษนะ
รักเธอและห่วงเสมอ
คนที่ไม่มีตัวตน