เหมือนสายลมผ่านไป ไม่เคยได้ย้อนกลับมา
เหมือนหัวใจเหนื่อยล้า กับการเหนี่ยวรั้งไว้
ฉันเฝ้ามองความรักของเรา เติบโตมาทุกวัน
แต่ไปไม่ไกล.........
เมื่อถึงวันหมดใจ ก็หมดเวลาของเรา
ปล่อยมือให้เธอไป เพราะใจหมดห่วง
ฉันก็ควรถอดใจ สุดทางที่จะเดินไม่มีเริ่มใหม่
ก็ทิ้งไว้แค่ร่องรอยว่าเคยได้รักกัน
แม้คืนวันเหล่านั้น จะทำให้เราสุขใจ
แม้น้ำตาจะไหล เมื่อใจยังนึกถึง
รักของเราห่างเหิน เกินกว่าจะเยียวยาให้คืน
กลับเป็นเหมือนเดิม ถึงเวลายอมรับและจากลากันด้วยดี
...เธอ ลืม ฉัน เร็ว เกิน ไป รึ ป่าว...
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

2 comments:
กาลเวลานำพาสองใจ..แยกออกจากกันเมื่อเวลาอันสมควรมาถึง..จงเชื่อในโชคชะตา .. เมื่อใจสองใจไม่ใช่ใจดวงเดียวกัน.. อย่าเสียใจ..เมื่อโชคชะตากำหนดไว้....
T^T
Post a Comment