ฉันเชื่อว่า...ฉันมีรักอย่างแจ้งๆ ต่อเขา
เรามีรักอย่างชัดแจ้งในวันนั้น
ฉันยังจำได้ดี...ในร้านอาหารเม็กซิกันฉันถามเข้าว่า...เพราะเรื่องงานรึเปล่า
ถึงเข้ามาในชีวิตฉัน
เข้าตอบว่า...ไม่ใช่แค่นั้น...เป็นเพราะมีใจ
จึงอยากใช้งานเป็นสื่อช่วย
เราเริ่มมีรอยยิ้ม...และความเข้าใจให้กัน...
เพิ่มขึ้น...เพิ่มขึ้น
เขาบอก...ฉันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่เขามีนอกจากความเงียบงัน
แต่วันนี้...
เค้าพร้อมจะเสียเพื่อนที่ดีที่สุดคนนี้...
เพื่อรักครั้งใหม่ของเค้า
นับแต่วันที่ขอให้ฉัน...ปล่อยเข้าไป
ฉันอาจช้ำใจ...จนเดินไม่ไหว...
ลุกไม่ขึ้น...หัวใจแทบหยุดเต้น
แต่แล้วความรักที่ฉันมีต่อเค้า
มันก็มีมากมายเกินกว่าจะ...เกลียด
หรือหาทางทำร้ายเค้ากลับด้วยวาจา
เงียบหายจากเพื่อน...
เงียบหายจากการพูดจาเพื่อปรับทุกข์
ฉันตั้งใจว่าฉันจะรักเค้าอย่างเงียบงัน
ไม่มีการเจอกันอีกอย่างเคย
ไม่มีเสียงให้ได้ยินกันอีกแม้อยู่ไกล
ไม่มีจดหมายให้อ่าน
เพื่อรู้ว่าใครคนหนึ่งคิดถึง
แต่ฉันเลือก...เลือกที่จะรักเขาอย่างเงียบเงียบ
เลือกที่จะเฝ้าฝากดวงอาทิตย์ไปทักทายเขาที่หน้าต่างห้องนอน
เลือกที่จะฝากลมอันอบอุ่นไปพันรอบกายเขา
และกระซิบว่าคิดถึง
เลือกที่จะฝากพระจันทร์เสี้ยว
และเต็มดวงที่เราเคยนั่งมองด้วยกัน
บอกว่า...เหงา...และฉันคิดถึง
ฝากเพลงที่ฉันร้องให้เขาฟัง
ไปกระทบหัวใจเขา
และหวังว่าจะมีคนเปิดให้เขาได้ยิน
ฝากเบียร์ที่เราเคยจิบ...
ฝากไวน์แดงที่เราชอบ...และเธอสอนฉันดื่ม
เตือนให้เธอระลึกถึงฉัน...
นั่นเป็นความหวัง...เงียบเงียบ ของฉัน
และนั้นคือโลกของฉัน...โลกในความรักที่ฉันยังมีให้เขา
โลกที่ฉันยังแอบกรีดน้ำตาทิ้งให้กับความเจ็บ
พร้อมๆกับรอยยิ้มในวันที่ฉันเคยสุขจนแทบสำลักออกมานอกหัวใจ
(ก็ฉันไม่เคยทำอะไรกลางๆ สักที่นี่นา...)
ฉันยังสุขใจ...ทุกครั้งที่คิดถึง...รักเงียบเงียบของฉัน
( หนังสือ "รักหายไป หัวใจยังอยู่" )
แต่ ...
เราจะไม่ให้เค้าไป...เพราะเรายังไม่พร้อม
เราจะไม่ให้เค้าได้...เพราะเราขาด
เรา...
มันไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยหรอ!!
คิดซะว่าตอนนี้เราทำอะไรให้เค้าได้ดีกว่า
เราสามารถทำอะไรให้เค้าได้หลายอย่าง
เช่น...
ทำให้เค้ารู้สึกดี โดยที่มีเราเป็นที่พึ่งให้เค้า ยามที่เค้าต้องการ ยามที่เค้าไม่มีใคร
ทำให้เค้าสบายใจที่มีเราดีกว่า
เค้า...
จะไม่รู้สึกอึดอัด
จะไม่รู้สึกว่าช่วยไปไกลฉันๆหน่อยได้มั้ย
จะไม่บอกเราว่า โปรดปล่อยฉันไปเถอะ..
นั่น เป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่หรอ??
เราต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น
ไม่ว่ามันจะเลวร้ายแค่ไหน
มีความสุขกับอดีตที่ทำให้เรามีความสุข
แต่เก็บมันไว้เป็นความทรงจำ
ที่เป็นกำลังใจ
ให้มันอยู่แค่นั้น
แค่ยอมรับการตัดสินใจของเขา
ทำให้ตัวเองเป็นแค่เพื่อน
ทำให้แค่ตัวเองแอบรักเพื่อนสนิท
เมื่อรักเราจบลง
เป็นคนที่มีความรับผิดชอบมากกว่านี้
เป็นคนที่มีอนาคต
เป็นคนที่เข้าใจ
มีเหตุผล
เป็นคนที่ช่วยเหลือเค้าได้เมื่อเค้าต้องการรึเปล่า
ขอบคุณค่ะ สำหรับคำพูดในวันนั้น มันทำให้คนโง่ๆ อย่างตั๊กคิดได้...
มันทำให้ตั๊กได้คิด ได้เข้าใจ ได้ลองทำ
ไม่รู้ว่าผลออกมาจะหัวหรือก้อย
แต่ก็ขอเลือกที่จะทำแบบนี้ดีกว่า
"ฉันจะเป็นคนกำหนดชีวิตของฉันเอง"
ปล.ถึงวันนี้เค้าจะไม่รับรู้ว่าฉันมีรักเงียบๆให้เค้า แต่ฉันก็ภูมิใจที่ฉันรักแบบเงียบๆ เป็น

1 comment:
บางครั้งกุ่ยก็ดูเข้าใจเรื่องรักนะ แ่่ต่กลับปฏิบัติไม่ได้ เราว่ารักด้วยหัวใจไม่ใช่การครอบครอง
มันมีความสุขตรงที่คนๆนั้นจะได้มีความสุขอย่างที่เขาต้องการ
แล้ววันหนึ่งที่เขาต้องการเรา เราก็อยู่ข้างๆเขา
เงียบแต่อบอุ่น :P
Post a Comment